ამეღამ მინდა ვიხილო მცხეთა
ამეღამ მინდა ვიხილო მცხეთა,
ბიჭვინთა,ხონი, გორი, ალვანი,
ვნახო თელეთი და მოწამეთა
და არტანუჯი- შენი აკვანი…
ჩემო მერანო, ნუ დამეღლები,
უნდა გავსცუროთ – არაგვი, მტკვარი,
და გულს ჩავიკრათ მათი ტალღები,
ბარათაშვილის ცრემლების ღვარი…
მინდა ვისმინო ძველი ხელხვავი,
მივხვდე- რას ჰყეფენ თერგი, რიონი
მინდა ვადიდო ყველა საფლავი,
საც ისვენებენ ბაგრატიონნი…
მინდა ვიყნოსო თეთრი ქარები,
მყინვარისა და უშბას მკერდიდან,
გავძღე გუგუნით ძველის ზარების
დაბერებულის ალავერდიდან.
მინდა კვლავ ვნახო თბილისის ღამე,
გაშუქებული ნათელ თაღებით,
რომ ჩავირბინო ორთაჭალა მე
და გავიხარო ვარდის ბაღებით…
მინდა ჩემს გულში ვანახვო კვალი,
მისგან ნასწავლის სიყვარულისა;
ვუთხრა, რომ ვერსად ვპოვე ნაცვალი
მისის სიტურფის მისი რჯულისა…
საქართველოდან რა დამრჩენია
საქართველოდან რა დამრჩენია:
ლოცვებით სავსე დედის ბარათი…
მონანიებით მოვიყრი მუხლებს,
მსურს რომ ვადიდო ეს წამებული.
ვთხოვო:"წარგვიძღვეს ყველა ლტოლივილებს
მეფე დიმიტრი თავდადებული.
ვითხოვ- შეგვინდოს სულმოკლეობა,
საყვედურები, გმობის წამები
იქ რაგვარ ითქმის ჩვენი მხნეობა,
სადაც დგას გმირთა აკალდამები.
სდუმან იმის წინ ჩემი წლებია,
ვრჩები უღირსი მის სისხლის წვეთის,
ვისაც არასდროს არ შინებია
სამშობლოსათვის თავის მოკვეთის…
“რა მიყვარს შენში? – მარადი გზნება”
რა მიყვარს შენში?-მარადი
გზნება,
რომ ამდენ წლებში იგი არ დნება,
გდევს სიყვრმის აღქმით, კვლავ
გაგიჟება,
მამულის ცეცხლით აგიზგიზება,
რომ გწყურს ღრმად ჩასწვდე ქალის
რაობას,
მის რაინდობას… გამკითხაობას.
რაგინდ მძიმე სად იყო უცხო ერებში,
სხვათა ფერებში სხვათა ჟღერებში
შენ ეძებ ქართულს და მხოლოდ
ქართულს,
აცვამ მძივებად ჩვენს მდიდარ
წარსულს
რომ ლტოლვით, დევნილით გვერდში უდგახარ,
მათი გამთბობი ქართული მზე ხარ,
მიგაქვს იმათთან შველა ათასი,
გაქვს სიყვარულის უშრობი თასი.
…და თუმც შორია თქვენში მანძილი,
გბურავდა ძველთა დედათ მანდილი.
დაგქონდა ყველგან ვარდ-მაისობა,
ქართველი ქალის დარბაისლობა,
შრომით და გარჯით არ იღლებოდი,
და მთხოვდი- ყველგან თანა
გხლებოდი…
კვლავ მწვავს მაგ გრძნობათ
წარმოდინება,
ბროლად ანთება და…მოთმინება.
რამდენი რამე გადაგვეღობა,
გავლიეთ ღამე… აღარ გვეყოფა?
მაინც წინ მივალთ ძველ
სიყვარულით,
არც დღეს ვიღლებით ძნელ სიარულით
ვინ სთქვა: „თავდება შემოდგომაო,
აწ უქმად ქრება თქვენი შრომაო?“
ვიდრე შენს თვალში ეგ შუქი ელავს
„ზაფხულის“ კვალში ჯეჯილი
ღელავს.
მაშ იდექ სვეტად
ღვთის გულისათვის,
ბედს ვდიოთ ერთად
მ ა მ უ ლ ი ს ა თ ვ ი ს !
“გახსოვთ, გახსოვთ თქვენ თბილისი”
გახსოვთ, გახსოვთ თქვენ თბილისი,
იმ დღეს მოკაშკაშე,
კვლავ ამდგარი ერი მისი,
სიყვარულით სავსე.
ჭრილობები მორჩენილი,
და იები ხავსზე
ქართულ კაბით მოხდენილი
დიადემით თავზე…
ჩვენს აღდგომას მასში ვაქსოვ,
მასში მოვათავსე,
არა, მართლაც არვის გვახსოვს
ჩვენ მაისი სავსე…