ერიდეთ პოეტებს
ერიდეთ პოეტებს.
ერიდეთ ამ უმაქნის იდიოტებს,
თვალებში ცეცხლით, გულში ცეცხლით,
ტვინში სტენდით სახანძრო უსაფრთოებითვის,
ორი წვეტიანი ვედროთი და და ერთი “ეკლერით”,
ძალაყინით, ნაჯახით და ინსტრუქციით,
ევაკუაციის გეგმით:
როგრ უნდა დავარწიოთ თავი ხანძარს.
უმოკლესი გზით.
ერიდეთ პოეტებს.
ერიდეთ, როგორც კეთროვანებს,
როგორც რუდიმენტულ ბანჯგვლებს,
როგორც გამონაყარს,
როგორც შხამიან სოკოს, ან შხამიან სიტყვას.
ერიდეთ პოეტებს,
წარმართ ქურუმებს მკვდარი ღმერთების.
ერიდეთ მათ გამომისტერიებულ მზერას,
მომხიბლავ ღიმილს, აუხსნელ შარმს,
თბილ გამოხედვას, ლამაზ სიტყვებს,
ერიდეთ მათ კივილს, უილაჯოდ გაშვერილ ხელებს,
გაფარჩხულ თითებს. თვალი მოარიდეთ მათ ტანჯვას.
ცხოვრების უაზროდ ფლანგვას, არაღებული ჰონორარის ხარჯვას.
ერიდეთ პოეტებს,
ამ ასოციალურ ელემენტებს,
წესრიგის მტრებს, ბახუსის ძმაკაცებს,
სუტენერებს, სუიციდით შეპყრობილებს,
ერიდეთ მათ ლამაზ სიფათებს,
რადგან მათ უკან დაჩეხილი გონებაა
წითელი სტენდით სახანძრო უსართხოებისათვის,
ერიდეთ მათ სათნოებას და უსასოობას,
ერიდეთ სახლებთან ახლოს სიარულს,
რომ თავზე არ დაგეცეთ მეოთხე სართულიდან
გადმოხტარი მოხუცი პოეტი.
ერიდეთ ტყვის, რომელმაც
ახალგაზრდა პოეტის საფეთქელში გაირა.
ერიდეთ პოეტებს,
ყველგან სადაც თავს დაცულად და უსაფრთოდ გრძნობთ,
ერიდეთ პოეტებს, როდესაც თვითკმაყოფილება შეგიპყრობთ,
ერიდეთ წიგნებს, რომლებითაც თქვენს ხარჯზე კარგად გაერთენ,
ერიდეთ დუქნებს, სადაც პოეტები თვრებიან, ან უკვე გამოთვრენ.
ერიდეთ ყველას, ვისი მზერაც ცარიელი არ არის,
ერიდეთ ყველას, ვისი ფრთებიც ცვილის არ არის,
ერიდეთ ლამაზ სიტყვებს, ლამაზ ფრაზებს,
საერთოდ მოერიდეთ სილამაზეს.
თვალებში ცეცხლით, გულში ცეცხლით,
სულშიც ხანძარით, ბევრი ყუნული დაძარით,
ბევრი მყინვარი დაადნეთ,
მოერიდეთ გლობალურ დათბობას,
მოერიდეთ ნებისმიერ დათმობას,
ერიდეთ პოეტებს.
ნაყოფიერი სავარგულები
საოცარი თვეა მაისი,
ალპურ ზონაში ეულად ამოსული ედელვაისი
გამომშრალ ფესვებს
ხარბად მიუშვერს ნაკადულებს,
რომლებიც ნეშომპალიდან, ნაყოფიერი მიწიდან
თავის დასაღწევად ვულკანური ქანებისკენ მიძვრებიან.
შემდეგ ყინული სკდება ხმაურით და თეთრი კუნძულები დაიძვრებიან,
რომელთა შემთხვევით ბინადრებს ბოლოს უეჭველად გაცურვა მოუწევთ,
როგორც ჩვენ ვცურავთ
ვახტანგისდროინდელი მეტროპოლიის ბინძურ ქუჩებში,
რადგანაც ჩვენი თეთრი ნიადაგი,
ჩვენი კუნძულებიც ილუზიებთან ერთად დადნა.
ახლა ხშირია აღმაფრენა, რომელსაც ვარდნა
მოსდევს უეჭველად,
რეკლამისა და პროპაგანდის
ფრთებხატულა ჭრელი პეპელა
ნურცმოფრინდებინურცგფრინდების
უტყუარი ტრაექტორიით, გზას მიგვითითებს
გარდაუვალი მომავლისაკენ,
სადაც უკვე აღარავინ გველოდება,
სადაც სუფთა ჰაერს დავთლით ლოდებად
და ტრადიციების სამარხ პირამიდას ავაშენებთ.
ჩვენი გულები სავსეა სიხარულით,
ჩვენი გულები სიყვარულით ივსება,
ჩვენ გვიყვარს მოყვასი ჩვენი
და უფრო მეტად – მტერი ჩვენი,
რადგან მტრების წარმატება
გულზე ისე მტკივნეულად არ გვხვდება.
წესიერი მტერი ისე როგორ წახდება,
დაჩოქებულს სამოწყალო ლუკმა არ გადმოგიგდოს.
ჩვენი გულები სავსეა სიხარულით,
ჩვენი ბეღლები სავსეა დოვლათით.
საოცარი თვეა მაისი.
ჩვენ გავძეხით.
ერიდეთ პოეტებს.
ერიდეთ ამ უმაქნის იდიოტებს,
თვალებში ცეცხლით, გულში ცეცხლით,
ტვინში სტენდით სახანძრო უსაფრთოებითვის,
ორი წვეტიანი ვედროთი და და ერთი “ეკლერით”,
ძალაყინით, ნაჯახით და ინსტრუქციით,
ევაკუაციის გეგმით:
როგრ უნდა დავარწიოთ თავი ხანძარს.
უმოკლესი გზით.
ერიდეთ პოეტებს.
ერიდეთ, როგორც კეთროვანებს,
როგორც რუდიმენტულ ბანჯგვლებს,
როგორც გამონაყარს,
როგორც შხამიან სოკოს, ან შხამიან სიტყვას.
ერიდეთ პოეტებს,
წარმართ ქურუმებს მკვდარი ღმერთების.
ერიდეთ მათ გამომისტერიებულ მზერას,
მომხიბლავ ღიმილს, აუხსნელ შარმს,
თბილ გამოხედვას, ლამაზ სიტყვებს,
ერიდეთ მათ კივილს, უილაჯოდ გაშვერილ ხელებს,
გაფარჩხულ თითებს. თვალი მოარიდეთ მათ ტანჯვას.
ცხოვრების უაზროდ ფლანგვას, არაღებული ჰონორარის ხარჯვას.
ერიდეთ პოეტებს,
ამ ასოციალურ ელემენტებს,
წესრიგის მტრებს, ბახუსის ძმაკაცებს,
სუტენერებს, სუიციდით შეპყრობილებს,
ერიდეთ მათ ლამაზ სიფათებს,
რადგან მათ უკან დაჩეხილი გონებაა
წითელი სტენდით სახანძრო უსართხოებისათვის,
ერიდეთ მათ სათნოებას და უსასოობას,
ერიდეთ სახლებთან ახლოს სიარულს,
რომ თავზე არ დაგეცეთ მეოთხე სართულიდან
გადმოხტარი მოხუცი პოეტი.
ერიდეთ ტყვის, რომელმაც
ახალგაზრდა პოეტის საფეთქელში გაირა.
ერიდეთ პოეტებს,
ყველგან სადაც თავს დაცულად და უსაფრთოდ გრძნობთ,
ერიდეთ პოეტებს, როდესაც თვითკმაყოფილება შეგიპყრობთ,
ერიდეთ წიგნებს, რომლებითაც თქვენს ხარჯზე კარგად გაერთენ,
ერიდეთ დუქნებს, სადაც პოეტები თვრებიან, ან უკვე გამოთვრენ.
ერიდეთ ყველას, ვისი მზერაც ცარიელი არ არის,
ერიდეთ ყველას, ვისი ფრთებიც ცვილის არ არის,
ერიდეთ ლამაზ სიტყვებს, ლამაზ ფრაზებს,
საერთოდ მოერიდეთ სილამაზეს.
თვალებში ცეცხლით, გულში ცეცხლით,
სულშიც ხანძარით, ბევრი ყუნული დაძარით,
ბევრი მყინვარი დაადნეთ,
მოერიდეთ გლობალურ დათბობას,
მოერიდეთ ნებისმიერ დათმობას,
ერიდეთ პოეტებს.
ნაყოფიერი სავარგულები
საოცარი თვეა მაისი,
ალპურ ზონაში ეულად ამოსული ედელვაისი
გამომშრალ ფესვებს
ხარბად მიუშვერს ნაკადულებს,
რომლებიც ნეშომპალიდან, ნაყოფიერი მიწიდან
თავის დასაღწევად ვულკანური ქანებისკენ მიძვრებიან.
შემდეგ ყინული სკდება ხმაურით და თეთრი კუნძულები დაიძვრებიან,
რომელთა შემთხვევით ბინადრებს ბოლოს უეჭველად გაცურვა მოუწევთ,
როგორც ჩვენ ვცურავთ
ვახტანგისდროინდელი მეტროპოლიის ბინძურ ქუჩებში,
რადგანაც ჩვენი თეთრი ნიადაგი,
ჩვენი კუნძულებიც ილუზიებთან ერთად დადნა.
ახლა ხშირია აღმაფრენა, რომელსაც ვარდნა
მოსდევს უეჭველად,
რეკლამისა და პროპაგანდის
ფრთებხატულა ჭრელი პეპელა
ნურცმოფრინდებინურცგფრინდების
უტყუარი ტრაექტორიით, გზას მიგვითითებს
გარდაუვალი მომავლისაკენ,
სადაც უკვე აღარავინ გველოდება,
სადაც სუფთა ჰაერს დავთლით ლოდებად
და ტრადიციების სამარხ პირამიდას ავაშენებთ.
ჩვენი გულები სავსეა სიხარულით,
ჩვენი გულები სიყვარულით ივსება,
ჩვენ გვიყვარს მოყვასი ჩვენი
და უფრო მეტად – მტერი ჩვენი,
რადგან მტრების წარმატება
გულზე ისე მტკივნეულად არ გვხვდება.
წესიერი მტერი ისე როგორ წახდება,
დაჩოქებულს სამოწყალო ლუკმა არ გადმოგიგდოს.
ჩვენი გულები სავსეა სიხარულით,
ჩვენი ბეღლები სავსეა დოვლათით.
საოცარი თვეა მაისი.
ჩვენ გავძეხით.