ადრე ღამეები იყო მოწყენილი
ადრე ღამეები იყო მოწყენილი,
ადრე მზის ამოსვლას მუდამ ვესწრებოდი,
და დღე იწყებოდა ფილმის ნაწყვეტივით,
ადრე რაც მინდოდა, სიტყვებს გავანდობდი
ქაღალდის ნაგლეჯზე ვატევდი სისავსეს,
ამაღამ სიტყვები მე ვეღარ მიცავენ.
არც ეს დაღამება, არც ეს ალიონი
მხოლოდ რომ გნატრობდი, არ გვანან იმ წამებს
ფეხით ჩამოსულა ის ნატვრა მიწამდე...
და მაინც, დღეიდან, თუნდ ცის დასალიერს,
სამყაროს სხვა მხარეს, სადღაც არსებობდე,
მაინც შენ შემივსებ ნაპრალებს ცარიელს,
ახლა ღამეები არის სულ სხვაგვარი,
თუმცა მზის ამოსვლას ისევ ვესწრები და
ამ დღის დასაწყისიც ყოფის ნაწყვეტია.
2009 წელი.
დღეს აუტანელ სიცივეს ვითმენ
დღეს
აუტანელ სიცივეს ვითმენ,
ხვალ
გადავლახავ ცხრა ზღვას და ცხრა მთას,
მზეს
ხელისგულზე შევახებ თითებს
და
მოვალ შენთან, თუ ნებას დამრთავ . . .
ისეთი დროც არ არსებულა
ისეთი დროც არ არსებულა ალბათ არასდროს,
ერთად გვეფიქრა, თუნდაც ერთად ამოგვესუნთქა,
წარმოსახვებმა მიმატოვეს, მაგრამ რაღა დროს,
ჩემს არსებაში ერთი რწმენა უკვე დასრულდა.
დასრულდა, რასაც დაარქმევენ უდარდელობას,
უცნაურ სახელს, უფრო ბავშვურ მიამიტობას,
ვგრძნობდი კვლავ მშვიდად თენდებოდა შენი დღეები,
ამ სინამდვილის გაგონება მე არ მინდოდა.
ყვიროდა, მაგრამ არ მესმოდა არსად მისი ხმა,
და მივყვებოდი მე იმ საცდურს თვალახელილი,
ვიცოდი, ბოლოს ეშაფოტი მაინც მელოდა,
მელოდა შენი სასჯელივით და სახელივით.
მერე ათასჯერ ვეწამე და უკან დავბრუნდი
გზა ხსნილი მქონდა, მოვდიოდი ჩემივე ნებით,
ახლა ბოლოჯერ დავბრუნდი და ვიცი, დღეიდან
გზააბნეული, უკან აღარ დაგედევნები.
მე ვერ მოვძებნი ვერანაირ ზმნასა და სახელს,
რომ გაგრძნობინო, დაგანახო ამგვარი ყოფა,
რადგან ვიცი, რომ ერთია და ისე მთლიანი,
რომ ვერასოდეს ვეღარაფრით ვერ გაიყოფა.
მივხვდი, რომ ფეხი აქ ერთხელაც კი არ დაგიდგამს
და არასოდეს არ შეკრულა ჩვენს შორის წრედი,
მკრთალი სინათლე ეცემოდა მხოლოდ მაგიდას,
რომელზეც შენთვის გაუგებარ სტიქონებს ვწერდი.
...................
და მე ვფხიზლდები ისე ცივად, შეუბრალებლად,
რომ საკუთარი სახლის კარსაც ავცდი წამით და
როგორც სხეულზე ცივი წვეთის შემოპარება,
ისე მოვიდა ეს ღამე და ისე წავიდა.
2009 წელი.
შემოდგომის მზე იწურება თანდათან
შემოდგომის მზე იწურება თანდათან, მძიმედ,
ეს დღეც დასრულდა, მარგალიტის საყურეს ვიხსნი,
ვიხსნი თასმებს და
კაბის ღილებს,
საყვარელ მძივებს,
თითქოს შენელდა მაჯისცემა და დაცხრა სისხლი.
გრძელი დღეები, უსასრულოდ გაბმული წლებად,
გაურკვეველი მოლოდინი, რაღაც მიზნები –
ერთი შეხებით გაოცების ბურუსში წვება
დღეიდან ალბათ არც წარსულში დამესიზმრები,
დღეიდან შენი სახის ყველა ნაკვთი დავკარგე,
ყველა კონტურმა შეიძინა ახალი სივრცე,
დღეს გამიხუნდა გაზაფხულის ჭრელი საკაბე
და მაჯაც გვიან შემოდგომის რიტმებად მიცემს.
ეს დღე დასრულდა, მარგალიტის საყურეს ვიხსნი,
თითქოს დამშვიდდა ყველაფერი და დაცხრა სისხლი.
2009 წელი. სექტემბერი
არ მინდა, მაგრამ
არ მინდა, მაგრამ
ვხვდები, შევძლებ შეუძლებელსაც,
ოღონდ გამიშვი
ისე, მაინც შენთან რომ დავრჩე,
ვისუნთქო შენით,
მუდამ გვერდით რომ აღარ მყავდე
მაგრამ ბუნდოვნად,
სადღაც,
შენი სურვილი ენთოს.
მაჩუქე შენი უხილავი,
მძიმე შირმები,
მეც გავემიჯნო იქნებ ასე
სხვებს და შევიგრძნო,
რაც ამ წუთამდე
შენთვისაა მხოლოდ ძვირფასი
მერე მეც შევძლებ,
ვიცი, შევძლებ,
ვიცხოვრო ისე,
როგორც შენ ცხოვრობ,
როგორც ქმნი და,
რითაც შენ ძერწავ,
როგორც შენ სუნთქავ,
როცა გიყვარს
ათასწლის ყმაწვილს,
ან თუ არ გიყვარს,
მაინც ჩუქნი შენს რაღაც ნაწილს.
და იქნებ მივხვდე მეც, ამქვეყნად
როგორ ვიარო
შენთან შეხების,
შენი სუნთქვის
და ხმის გარეშე.
დავმშვიდდე იქნებ...
თუმცა ახლა ეს დამშვიდება სულაც არ მინდა.
2009წ.
მე სადაც ვეძებ საკუთარ თავს
შენ შეგიძლია უახლოეს გაჩერებაზე
რომ მიატოვო შენი თავი და შორს წახვიდე?
შემოისხურო შენი სიტყვა, როგორც ემბაზი
და გამოხვიდე სხეულიდან, როგორც სახლიდან.
პაატა შამუგია, “სუმბრუ”
მე სადაც ვეძებ საკუთარ თავს,
არ ვარ არასდროს,
და ვტოვებ ჩრდილებს ან წამიერ
გამონაშუქებს,
მე ვიხდი სხეულს, მიტოვებულს,
როგორც ტანსაცმელს
და პირველივე გაუბედავ
შემხვედრს ვაჩუქებ.
ჩემი სხეულით განვიკითხავ
გლახაკს და უძლურს,
გავუცვლი ყველას, ვინც შემხვდება
მოხუცს, ხეიბარს,
ბრმას, ყრუ მუნჯს, სნეულს, იმ მათხოვარს,
რომელიც ალბათ
მხოლოდ ხურდა ფულს ელოდება
ჩემი ხელიდან,
დიდი ხანია, სინანული
ჩემში გავწირე,
გამოიდარონ იქნებ ახლა
მისმა ჩვევებმა,
მე ჩემს ყოფასაც
ისე მშვიდად დავანაწილებ,
აღარ ვიქნები,
ანგელოზად ვინც გეჩვენება,
ვისაც გაურბი, ვინც გაშინებს
და უფრთხილდები,
აღარ გექნება მიზეზები
ჩემი განღმრთობის,
აღარ დაგრჩება დრო სიმშვიდის,
ფიქრის, ხილვების,
ტკივილის, ურვის, უცხოობის
და ალბათობის.
ხვალ შენი სიტყვა, თუ მიხილავ,
ისევ აღმადგენს,
მაგრამ დღეს ვეღარ გამოვყვები
ჩრდილებს და შუქებს,
მე ვიხდი სხეულს მიტოვებულს,
როგორც ტანსაცმელს
და პირველივე გაუბედავ
შემხვედრს ვაჩუქებ.
მე დრო აღარ მაქვს
მე დრო აღარ მაქვს,
დაველოდო ყველა სასწაულს,
დრო აღტკინების,
ნირვანაში გადასახლების,
ცოდვების განგში განბანვის და
მედიტაციის,
დრო სინანულის,
დრო განწმენდის
დღედაღამ ლოცვით...
მე დრო აღარ მაქვს,
ნარცისების მძივი ავასხა,
მერე კი, როგორც სამკაული,
მკერდს დავიფინო,
მე დრო აღარ მაქვს,
ვიმკითხავო მამონტის ტყავზე
და ღამით, სახემოხატულმა,
მნათობს ვუმღერო,
შევთხოვო უხვი მოსავალი,
სიცხე ან წვიმა,
და ისევ მშვიდად დაველოდო
ყველა სასწაულს –
ციურ მანანის
უსასრულო თოვას ზეციდან,
გასხივოსნებას
წმინდა მიწის მონახულებით,
და დავაკვირდე
მოძრაობას ღმერთის თუ გველის
სახელდახელოდ
ამოყვანილ საფეხურებზე.
მე დრო აღარ მაქვს,
შევეწირო უცნობ ღვთაებებს,
გავყვე წინაპრის ნაფეხურებს,
რწმენა ვატარო,
ვიარო ასე უსასრულოდ
მხოლოდ პირდაპირ,
მე დრო აღარ მაქვს
და ამიტომ შენთან დავრჩები
უბრალო ფოთლებს
ჩვეულებრივ გვირგვინად შევკრავ
და შენ კი არა,
მე დავიდგამ,
რადგან ქალი ვარ
და მინდა,
შენში დავიმკვიდრო
საჩემო ბინა.
2010წ. აპრილი
ოთხმოცდაცხრამეტი
უნდა დავიწყოთ ამ ზღვარიდან რაღაც ახალი,
რაღაც, სრულიად უცნობი და ჯერ უხილავი,
სადღაც, სინათლის ანარეკლის და მეხის გავლით,
თუმცა დაწყება ხომ ყოველთვის
გულისხმობს ახალს,
გულისხმობს სივრცის დათმობას და
ძველის დასასრულს,
გულისხმობს, რომ ხარ,
არსებობ და აგრძელებ სუნთქვას,
რომ სიზმარს ტოვებ, იკარგები უცნობ ქარებში,
ემორჩილები ბუნდოვან და მკვეთრ მოძრაობებს,
გულისხმობს დროის ამოვსებას რეალობებით
არშეცნობილი, არშემდგარი მძაფრი განცდებით,
გულისხმობს ძველის მიხვედრას და დამახსოვრებას –
რომ არასოდეს გაიარო
იგივე სივრცე,
რომ უკან აღარ მიიხედო
აღარასოდეს.
პარნასის ჭალებში
შემომხედე, არ იტირო, მუზა,
ბევრის სიტყვა მოგიქარგავს სამოსს,
მე დავტოვებ ამ მიწაზე ღუზას -
წყალზე ძლიერს, მოყვასივით სანდოს.
დათა გულუა
პარნასის ჭალებში მოსთქვამდნენ მუზები,
ცრემლით ივსებოდა წყარო - კასტალია,
მუზებს გამჭვირვალე ემოსათ ძაძები -
ასე შენდებოდა გლოვის ბასტილია.
ეს ბედისწერაა, ასე რომ აჩქარდა,
ეს სიყმაწვილეა, რომ მოსკდა ძარღვებად,
მისი პოეზია მზეა გარინდული
და დროის ფეთქვაზე არასდროს გალღვება.
დღეს მარადისობა ყინულად აივსო,
დღეს ჟამი გახუნდა და ფერსაც არ იცვლის,
რუხი მარტოობა ფრთამოტეხილია -
მომსწრეა პოეტის დაღლილი სარეცლის.
ის - თავმინდობილი წყალქვეშა დინებებს,
ის - ყურმიპყრობილი მაგმის აჯანყებას,
შექმნის უკვდავების ახალ სიმაღლეებს,
უკვალოდ გაქრობას ხმით დაეჯახება.
დარჩება მუდმივად აზიდულ პარნასად
მისი პოეზია - სანდო და ძლიერი,
მისი პოეზია, რომელსაც პოეტი
ემსახურებოდა სულის ტაძრიელით.
ის ხომ იქვე იშვა - ცის ლურჯ კამარებში,
გრაგნილი შენ გეპყრა თავად, აპოლონო,
და ჩუმად, უმანკოდ, როგორც სასოება,
იქ იწერებოდა სიტყვა საბოლოო. . .
პარნასის ჭალებში მოსთქვამდნენ მუზები,
ცრემლით ივსებოდა წყარო - კასტალია,
მუზებს გამჭვირვალე ემოსათ ძაძები,
ასე იქმნებოდა გლოვის ბასტილია.
2003 წ. 19 ნოემბერი
თელი ცხოვრება ეძებდი ისეთს
მთელი ცხოვრება ეძებდი ისეთს,
ღამით
ვარსკვლავებს რომ კრეფს და ყოველ
დილას
ღიმილით დაგყურებს მძინარს,
ანდა მზესავით ამოდის ცაზე.
ეძებ შეხებას, რომლის მსგავსებაც
ვერ აგიხსნია, რა უნდა იყოს,
არადა, მართლა როცა გეხება,
მართლა მზესავით რომ გადგას თავზე,
და შენს წინ
მუჭით ვარსკვლავებს რომ ყრის,
ხელით დაკრეფილს,
ეჭვიც კი არ გაქვს
რომ ასე
მხოლოდ შენთვის თენდება,
და რომ
ასეთი დილა აქვთ ღმერთებს...
ადრე ღამეები იყო მოწყენილი,
ადრე მზის ამოსვლას მუდამ ვესწრებოდი,
და დღე იწყებოდა ფილმის ნაწყვეტივით,
ადრე რაც მინდოდა, სიტყვებს გავანდობდი
ქაღალდის ნაგლეჯზე ვატევდი სისავსეს,
ამაღამ სიტყვები მე ვეღარ მიცავენ.
არც ეს დაღამება, არც ეს ალიონი
მხოლოდ რომ გნატრობდი, არ გვანან იმ წამებს
ფეხით ჩამოსულა ის ნატვრა მიწამდე...
და მაინც, დღეიდან, თუნდ ცის დასალიერს,
სამყაროს სხვა მხარეს, სადღაც არსებობდე,
მაინც შენ შემივსებ ნაპრალებს ცარიელს,
ახლა ღამეები არის სულ სხვაგვარი,
თუმცა მზის ამოსვლას ისევ ვესწრები და
ამ დღის დასაწყისიც ყოფის ნაწყვეტია.
2009 წელი.
დღეს აუტანელ სიცივეს ვითმენ
დღეს
აუტანელ სიცივეს ვითმენ,
ხვალ
გადავლახავ ცხრა ზღვას და ცხრა მთას,
მზეს
ხელისგულზე შევახებ თითებს
და
მოვალ შენთან, თუ ნებას დამრთავ . . .
ისეთი დროც არ არსებულა
ისეთი დროც არ არსებულა ალბათ არასდროს,
ერთად გვეფიქრა, თუნდაც ერთად ამოგვესუნთქა,
წარმოსახვებმა მიმატოვეს, მაგრამ რაღა დროს,
ჩემს არსებაში ერთი რწმენა უკვე დასრულდა.
დასრულდა, რასაც დაარქმევენ უდარდელობას,
უცნაურ სახელს, უფრო ბავშვურ მიამიტობას,
ვგრძნობდი კვლავ მშვიდად თენდებოდა შენი დღეები,
ამ სინამდვილის გაგონება მე არ მინდოდა.
ყვიროდა, მაგრამ არ მესმოდა არსად მისი ხმა,
და მივყვებოდი მე იმ საცდურს თვალახელილი,
ვიცოდი, ბოლოს ეშაფოტი მაინც მელოდა,
მელოდა შენი სასჯელივით და სახელივით.
მერე ათასჯერ ვეწამე და უკან დავბრუნდი
გზა ხსნილი მქონდა, მოვდიოდი ჩემივე ნებით,
ახლა ბოლოჯერ დავბრუნდი და ვიცი, დღეიდან
გზააბნეული, უკან აღარ დაგედევნები.
მე ვერ მოვძებნი ვერანაირ ზმნასა და სახელს,
რომ გაგრძნობინო, დაგანახო ამგვარი ყოფა,
რადგან ვიცი, რომ ერთია და ისე მთლიანი,
რომ ვერასოდეს ვეღარაფრით ვერ გაიყოფა.
მივხვდი, რომ ფეხი აქ ერთხელაც კი არ დაგიდგამს
და არასოდეს არ შეკრულა ჩვენს შორის წრედი,
მკრთალი სინათლე ეცემოდა მხოლოდ მაგიდას,
რომელზეც შენთვის გაუგებარ სტიქონებს ვწერდი.
...................
და მე ვფხიზლდები ისე ცივად, შეუბრალებლად,
რომ საკუთარი სახლის კარსაც ავცდი წამით და
როგორც სხეულზე ცივი წვეთის შემოპარება,
ისე მოვიდა ეს ღამე და ისე წავიდა.
2009 წელი.
შემოდგომის მზე იწურება თანდათან
შემოდგომის მზე იწურება თანდათან, მძიმედ,
ეს დღეც დასრულდა, მარგალიტის საყურეს ვიხსნი,
ვიხსნი თასმებს და
კაბის ღილებს,
საყვარელ მძივებს,
თითქოს შენელდა მაჯისცემა და დაცხრა სისხლი.
გრძელი დღეები, უსასრულოდ გაბმული წლებად,
გაურკვეველი მოლოდინი, რაღაც მიზნები –
ერთი შეხებით გაოცების ბურუსში წვება
დღეიდან ალბათ არც წარსულში დამესიზმრები,
დღეიდან შენი სახის ყველა ნაკვთი დავკარგე,
ყველა კონტურმა შეიძინა ახალი სივრცე,
დღეს გამიხუნდა გაზაფხულის ჭრელი საკაბე
და მაჯაც გვიან შემოდგომის რიტმებად მიცემს.
ეს დღე დასრულდა, მარგალიტის საყურეს ვიხსნი,
თითქოს დამშვიდდა ყველაფერი და დაცხრა სისხლი.
2009 წელი. სექტემბერი
არ მინდა, მაგრამ
არ მინდა, მაგრამ
ვხვდები, შევძლებ შეუძლებელსაც,
ოღონდ გამიშვი
ისე, მაინც შენთან რომ დავრჩე,
ვისუნთქო შენით,
მუდამ გვერდით რომ აღარ მყავდე
მაგრამ ბუნდოვნად,
სადღაც,
შენი სურვილი ენთოს.
მაჩუქე შენი უხილავი,
მძიმე შირმები,
მეც გავემიჯნო იქნებ ასე
სხვებს და შევიგრძნო,
რაც ამ წუთამდე
შენთვისაა მხოლოდ ძვირფასი
მერე მეც შევძლებ,
ვიცი, შევძლებ,
ვიცხოვრო ისე,
როგორც შენ ცხოვრობ,
როგორც ქმნი და,
რითაც შენ ძერწავ,
როგორც შენ სუნთქავ,
როცა გიყვარს
ათასწლის ყმაწვილს,
ან თუ არ გიყვარს,
მაინც ჩუქნი შენს რაღაც ნაწილს.
და იქნებ მივხვდე მეც, ამქვეყნად
როგორ ვიარო
შენთან შეხების,
შენი სუნთქვის
და ხმის გარეშე.
დავმშვიდდე იქნებ...
თუმცა ახლა ეს დამშვიდება სულაც არ მინდა.
2009წ.
მე სადაც ვეძებ საკუთარ თავს
შენ შეგიძლია უახლოეს გაჩერებაზე
რომ მიატოვო შენი თავი და შორს წახვიდე?
შემოისხურო შენი სიტყვა, როგორც ემბაზი
და გამოხვიდე სხეულიდან, როგორც სახლიდან.
პაატა შამუგია, “სუმბრუ”
მე სადაც ვეძებ საკუთარ თავს,
არ ვარ არასდროს,
და ვტოვებ ჩრდილებს ან წამიერ
გამონაშუქებს,
მე ვიხდი სხეულს, მიტოვებულს,
როგორც ტანსაცმელს
და პირველივე გაუბედავ
შემხვედრს ვაჩუქებ.
ჩემი სხეულით განვიკითხავ
გლახაკს და უძლურს,
გავუცვლი ყველას, ვინც შემხვდება
მოხუცს, ხეიბარს,
ბრმას, ყრუ მუნჯს, სნეულს, იმ მათხოვარს,
რომელიც ალბათ
მხოლოდ ხურდა ფულს ელოდება
ჩემი ხელიდან,
დიდი ხანია, სინანული
ჩემში გავწირე,
გამოიდარონ იქნებ ახლა
მისმა ჩვევებმა,
მე ჩემს ყოფასაც
ისე მშვიდად დავანაწილებ,
აღარ ვიქნები,
ანგელოზად ვინც გეჩვენება,
ვისაც გაურბი, ვინც გაშინებს
და უფრთხილდები,
აღარ გექნება მიზეზები
ჩემი განღმრთობის,
აღარ დაგრჩება დრო სიმშვიდის,
ფიქრის, ხილვების,
ტკივილის, ურვის, უცხოობის
და ალბათობის.
ხვალ შენი სიტყვა, თუ მიხილავ,
ისევ აღმადგენს,
მაგრამ დღეს ვეღარ გამოვყვები
ჩრდილებს და შუქებს,
მე ვიხდი სხეულს მიტოვებულს,
როგორც ტანსაცმელს
და პირველივე გაუბედავ
შემხვედრს ვაჩუქებ.
მე დრო აღარ მაქვს
მე დრო აღარ მაქვს,
დაველოდო ყველა სასწაულს,
დრო აღტკინების,
ნირვანაში გადასახლების,
ცოდვების განგში განბანვის და
მედიტაციის,
დრო სინანულის,
დრო განწმენდის
დღედაღამ ლოცვით...
მე დრო აღარ მაქვს,
ნარცისების მძივი ავასხა,
მერე კი, როგორც სამკაული,
მკერდს დავიფინო,
მე დრო აღარ მაქვს,
ვიმკითხავო მამონტის ტყავზე
და ღამით, სახემოხატულმა,
მნათობს ვუმღერო,
შევთხოვო უხვი მოსავალი,
სიცხე ან წვიმა,
და ისევ მშვიდად დაველოდო
ყველა სასწაულს –
ციურ მანანის
უსასრულო თოვას ზეციდან,
გასხივოსნებას
წმინდა მიწის მონახულებით,
და დავაკვირდე
მოძრაობას ღმერთის თუ გველის
სახელდახელოდ
ამოყვანილ საფეხურებზე.
მე დრო აღარ მაქვს,
შევეწირო უცნობ ღვთაებებს,
გავყვე წინაპრის ნაფეხურებს,
რწმენა ვატარო,
ვიარო ასე უსასრულოდ
მხოლოდ პირდაპირ,
მე დრო აღარ მაქვს
და ამიტომ შენთან დავრჩები
უბრალო ფოთლებს
ჩვეულებრივ გვირგვინად შევკრავ
და შენ კი არა,
მე დავიდგამ,
რადგან ქალი ვარ
და მინდა,
შენში დავიმკვიდრო
საჩემო ბინა.
2010წ. აპრილი
ოთხმოცდაცხრამეტი
უნდა დავიწყოთ ამ ზღვარიდან რაღაც ახალი,
რაღაც, სრულიად უცნობი და ჯერ უხილავი,
სადღაც, სინათლის ანარეკლის და მეხის გავლით,
თუმცა დაწყება ხომ ყოველთვის
გულისხმობს ახალს,
გულისხმობს სივრცის დათმობას და
ძველის დასასრულს,
გულისხმობს, რომ ხარ,
არსებობ და აგრძელებ სუნთქვას,
რომ სიზმარს ტოვებ, იკარგები უცნობ ქარებში,
ემორჩილები ბუნდოვან და მკვეთრ მოძრაობებს,
გულისხმობს დროის ამოვსებას რეალობებით
არშეცნობილი, არშემდგარი მძაფრი განცდებით,
გულისხმობს ძველის მიხვედრას და დამახსოვრებას –
რომ არასოდეს გაიარო
იგივე სივრცე,
რომ უკან აღარ მიიხედო
აღარასოდეს.
პარნასის ჭალებში
შემომხედე, არ იტირო, მუზა,
ბევრის სიტყვა მოგიქარგავს სამოსს,
მე დავტოვებ ამ მიწაზე ღუზას -
წყალზე ძლიერს, მოყვასივით სანდოს.
დათა გულუა
პარნასის ჭალებში მოსთქვამდნენ მუზები,
ცრემლით ივსებოდა წყარო - კასტალია,
მუზებს გამჭვირვალე ემოსათ ძაძები -
ასე შენდებოდა გლოვის ბასტილია.
ეს ბედისწერაა, ასე რომ აჩქარდა,
ეს სიყმაწვილეა, რომ მოსკდა ძარღვებად,
მისი პოეზია მზეა გარინდული
და დროის ფეთქვაზე არასდროს გალღვება.
დღეს მარადისობა ყინულად აივსო,
დღეს ჟამი გახუნდა და ფერსაც არ იცვლის,
რუხი მარტოობა ფრთამოტეხილია -
მომსწრეა პოეტის დაღლილი სარეცლის.
ის - თავმინდობილი წყალქვეშა დინებებს,
ის - ყურმიპყრობილი მაგმის აჯანყებას,
შექმნის უკვდავების ახალ სიმაღლეებს,
უკვალოდ გაქრობას ხმით დაეჯახება.
დარჩება მუდმივად აზიდულ პარნასად
მისი პოეზია - სანდო და ძლიერი,
მისი პოეზია, რომელსაც პოეტი
ემსახურებოდა სულის ტაძრიელით.
ის ხომ იქვე იშვა - ცის ლურჯ კამარებში,
გრაგნილი შენ გეპყრა თავად, აპოლონო,
და ჩუმად, უმანკოდ, როგორც სასოება,
იქ იწერებოდა სიტყვა საბოლოო. . .
პარნასის ჭალებში მოსთქვამდნენ მუზები,
ცრემლით ივსებოდა წყარო - კასტალია,
მუზებს გამჭვირვალე ემოსათ ძაძები,
ასე იქმნებოდა გლოვის ბასტილია.
2003 წ. 19 ნოემბერი
თელი ცხოვრება ეძებდი ისეთს
მთელი ცხოვრება ეძებდი ისეთს,
ღამით
ვარსკვლავებს რომ კრეფს და ყოველ
დილას
ღიმილით დაგყურებს მძინარს,
ანდა მზესავით ამოდის ცაზე.
ეძებ შეხებას, რომლის მსგავსებაც
ვერ აგიხსნია, რა უნდა იყოს,
არადა, მართლა როცა გეხება,
მართლა მზესავით რომ გადგას თავზე,
და შენს წინ
მუჭით ვარსკვლავებს რომ ყრის,
ხელით დაკრეფილს,
ეჭვიც კი არ გაქვს
რომ ასე
მხოლოდ შენთვის თენდება,
და რომ
ასეთი დილა აქვთ ღმერთებს...