მე ბევრი ვიმოგზაურე
მე ბევრი ვიმოგზაურე.
ძალიან ბევრი ვიმოგზაურე.
იმდენად ბევრი ვიმოგზაურე,რომ
მთელი სახეული,ყველა ორგანო,ყველა კიდური
მოგზაურობის თავგანწირული,
ცარიელი შთაბეჭდილებებით მაქვს სავსე.
ყველაფერი მახსოვს:
არსად არაფერი არ მინახავს.
არავინ არ შემხვედრია.
თავს არაფერი გადამხდენია.
არ ვყოფილვარ არც მიწაზე,არც ცაში,
არც წყალზე,არც ხმელეთზე.
არ მომივლია კონტინენტები,
პოლუსები,გალაქტიკები.
მე მხოლოდ არსად ვიმოგზაურე.
ბევრი ვიმოგზაურე.
ძალიან ბევრი ვიმოგზაურე
შენ რომ დღიურიდან რომელიღაც საყვარელიცც
წელიწადი,თვე და რიცხვი ამომიხიე,
იმ ფურცლისგან გაკეთებული
ქაღალდის თვითმფრინავით...
2004 წ.
კაცი ქვით
მოვიდა კაცი ქვით
და მას შემდეგ ამ აივანს
ცეცხლი უკიდია, ღმერთო.
ვხედავ როგორ დგას
და გამჭვირვალე ხიდებს მიწვდის:
ტირის.
ხან მანდარინის ბაღებს გადმომიფენს,
ხან წაბლის ტყეებს გადმომიშლის.
მე კი სხეულიდან სიტყვების ნაცვლად
ცარცი მცვივა და ცეცხლში ვყრი, ღმერთო.
ჭრილობიდან სისხლის ნაცვლად გოგირდი ჟონავს,
თვალებიდან მარილის ნაცვლად კუპრი მდის და
ჩრდილზე გაცვლილი ჩრდილიც ვეღარ მიცავს, ღმერთო.
ოღონდ ეგაა, აღარაფერი მესმის:
ცეცხლმოდებული აივნიდან
აწივლებულ წიწილებს რომ ვყრი,
დღეები და სურვილებია, სხეულიდან დანით ათლილი,
ჩემი.
ის, კი, ვხედავ, დგას
და ქვებს მიწვდის:
ტირის.
ეს თბილი ნაკადია ხერხემალთან, რაც მიყვარს.
და რაც მტკენს: მისი ფარჩის სამკუთხედი,
ფერდობზე საიმედოდ მიფენილი:
ვერ თმობს.
ეს ხმა და ხელებია, ჩემთვის სამყოფი და საიმედო.
ქვებს რომ მიწვდის და ვერ მიმეტებს.
ეს ნიშნავს: მოვკლა.
პატარა და თბილო წიწილებო,
სანამ დაგმარხავთ, ნორჩი ბალახების ფესვებს გიფენთ თვალებში
და მშვიდი ვარ: ქვას შობს ყველა ნერგი,
ვისაც არ შეხვდა საკუთარი ნიადაგი,
და სიყვარულიც ვალივით მოიხადა, ღმერთო.
მთელი ამ სიმშვიდის მყიფე ქერქი
სიმწრით გადამალულ მარილს ფარავს.
ის კი, ვხედავ, დგას,
ბაღებს და ტყეებს და ხიდებს მიწვდის:
ტირის.
ეს თბილი ნაკადია ხერხემალთან, მკერდთან
და უფრო: რაც მიყვარს.
ეს გამჭვირვალე ხიდებია მისი, ლურჯი.
სადაც ვდგავარ და
მისგან მოწვდილი ქვებით მაქვს სავსე უბე.
ეს არჩევანია ჩემი, საბოლოო.
ვის გაუგონია ასეთი სიყვარული:
თითქოს ფეხდგომელას სხვის სახლში მძინავს
და ღამღამობით ვიღაც, უხილავი,
სეტყვას მაყრის თავზე.
უკანასკნელი იენი
აღარ ვცხოვრობ იაპონიაში.
ჩემი ლურჯი კიმონოთი
მეზობლებმა იატაკი გაწმინდეს და
ზღურბლთან ფეხსაცმლის გასაწმენდად
გაფინეს.
აღარ ვცხოვრობ იაპონიაში.
ჩემი პორცენალის ფიალებით
ბავშვები სტუმრობანას თამაშობენ.
დამავიწყდა ყვითელი პაპირუსის კლდეები
და სიკიბუ მურასაკის ზღაპრები.
აღარ მესიზმრებიან
ჩაის ფინჯნებში ჩაძინებული დრაკონები.
აღარავინ მჩუქნის
სოამის ბაღებში დაკრეფილ ირისებს.
აღარ ვცხოვრობ იაპონიაში.
აღარავინ დამხატავს
მოგამის ნაპირზე,
მტვერი დაედო
იონესაბურო მაცუმოტოს პორტრეტს,
და ხიდის ბოლოს
ჩემი გადიდებული თვალები და დასავლეთი მელოდება.
2004 წ.
შენთან ყოფნა ძალიან ჰგავდა
შენთან ყოფნა ძალიან ჰგავდა
პაწაწინა ბუმბულების ჰაერში ლივლივს,
როცა თბილა და სიმშვიდეა სამყაროში.
გარშემო კი, მხოლოდ ბავშვები თამაშობენ, სხვა არაფერი.
ჰგავდა მშვიდ ძილს, როცა შენს სიზმრებს
ჩიტებივით გავატანე თაფლი და ქარვა, გამჭვირვალე,
თავიანთი ბუდეებისკენ.
ახლა ბნელი ეზოები
ხახადაბჩენილი ქოფაკებივით მახტებიან და
თიხის პერანგი ვერ მიფარავს, ჟონავს შიშის ლაქა:
ჩიტი, რომელსაც
სხვის ეზოში ფრთა უნებართვოდ გადაუცდა,
კედელზე ცივი ლურსმნებით მყავს მიჭედებული.
მოკვდეს, თამაში ისეც ღამედ გადაიქცა.
ფრენის სურვილი ფიტულივით ქანაობს ჭერზე
და შეხებისას მტვერი გასდის
ბუმბულებიდან.
აი, სიმართლე, ზამთრის ღამეში
საბანივით რომ უნდა გაგვწვდეს
და სიცივისგან დაგვიფაროს.
როცა მიყვარხარ და მხრებს მხრებზე გატოლებ
როცა მიყვარხარ და მხრებს მხრებზე გატოლებ,
იცინი, ამბობ, რომ თუ სწორად ჩაუთქვამ სურვილებს,
ფოთლების ნავებს და ფოთლების ხომალდებს
მდინარის სულები შველიან.
ვიცინი. ასეა, გიჯერებ.
სურვილის შერჩევას ისევ შენ განდობ და
ფოთლების ხომალდებს ვემშვიდობები და
ზურგზე გეყრდნობი და ვისვენებ.
გარშემო მდინარე, ტყე და ჭალებია,
ყოველ ჩქამს ყურს უგდებ,
ამბობ, რომ მდინარის სახლში ვართ.
არ მჯერა, არ ჰგავხარ სტუმარს და გარშემო
ისე ჩამომსხდარან მდინარის, ბალახის, ხეების სულები,
როგორც გასუსული ბავშვები.
იცინი: ეს ხელი, ეს მხარი, ეს კანი - გლუვი და პრიალა,
ამბობ, რომ ვისია, არ იცი.
რომ ვიწრო ბილიკზე მოხუცი შემოგხვდა,
გამოგიწოდა და ჩაიცვი.
ვიცინი. ამბობ, რომ ჩვენს კეთილ მასპინძელს
არ უყვარს სიბნელე. ღიღინებ, ნელ-ნელა ღამდება.
ქოხთან კოცონს ანთებ. აივნის კუთხეში თავისთვის კიდია
გამხმარი, ჩირივით ასხმული დარდები.
ჭილოფზე ვწვები და
სანამ დავიძინებ, გისმენ.
ამბობ, რომ ვარსკვლავიც, სანამ სულს ჩაჰბერავ,
უბრალო მარცვალია ქვიშის.
გვიმრის გასრესილი ფოთლების სუნი და გემო აქვს
შენს სიტყვებს. ეს სუნი მიმყვება ძილშიც.
ღამით მოდის ლელას დიდი, შავი დათვი.
და ქოხის კუთხეში ჯდება.
და თვალს არ მაშორებს
და იცდის.
აი, აქ გადის სიყვარული. ეს საზღვარია
აი, აქ გადის სიყვარული. ეს საზღვარია
ყოფნის ნიშანი. სულ აქ ყოფნა. აღარსად წასვლა.
უზარმაზარი შიშის ჭა და ამ შიშის ჭიდან
სულმოუთქმელად დალეული საფრთხე და სანამ
ამ საზღვარს ჰქვია სიყვარული, ვინ დაგიჯერებს,
რომ მურაბიან ზედაპირზე დაკრულ მწერივით
ეს მიწა გითრევს. ჩაგიბღუჯავს შენც მისი მაჯა
ავადმყოფივით, უყურადებ სახეშეშლილი
ყოველი ბორცვის და მტკაველის სუნთქვას და იცი
მარტო შენია, სულ შენია, ეს გაძლევს ძალას,
გივსებს ძარღვებს და ეს ლაქები ჯერ თბილი სისხლის
დამწვარ მინდორში ჩათესილმა იფქლმა და ღვარძლმა
რომ გაგირჩიოს, სისხლია თუ სხვისი ტალახი,
როგორც სიცოცხლეს, ეჭიდები საზღვრის ერთ ბოლოს.
და უცხო ხორცი შენს ბავშვობას, როგორც სალაფავს
სანამდე შეთქვლეფს და წაბილწავს, უფრო ნაკლები
გრჩება მანძილიც ამ საზღვრამდე: აღარსად წასვლა,
ყოფნის ნიშანი და ჰაერი - გლუვი და მწარე,-
ომი კი არა, დაიჭირეს თითქოს პეპელა
და ჟანგიანი მაკრატლებით ფრთებს უსწორებენ.
მე ბევრი ვიმოგზაურე.
ძალიან ბევრი ვიმოგზაურე.
იმდენად ბევრი ვიმოგზაურე,რომ
მთელი სახეული,ყველა ორგანო,ყველა კიდური
მოგზაურობის თავგანწირული,
ცარიელი შთაბეჭდილებებით მაქვს სავსე.
ყველაფერი მახსოვს:
არსად არაფერი არ მინახავს.
არავინ არ შემხვედრია.
თავს არაფერი გადამხდენია.
არ ვყოფილვარ არც მიწაზე,არც ცაში,
არც წყალზე,არც ხმელეთზე.
არ მომივლია კონტინენტები,
პოლუსები,გალაქტიკები.
მე მხოლოდ არსად ვიმოგზაურე.
ბევრი ვიმოგზაურე.
ძალიან ბევრი ვიმოგზაურე
შენ რომ დღიურიდან რომელიღაც საყვარელიცც
წელიწადი,თვე და რიცხვი ამომიხიე,
იმ ფურცლისგან გაკეთებული
ქაღალდის თვითმფრინავით...
2004 წ.
კაცი ქვით
მოვიდა კაცი ქვით
და მას შემდეგ ამ აივანს
ცეცხლი უკიდია, ღმერთო.
ვხედავ როგორ დგას
და გამჭვირვალე ხიდებს მიწვდის:
ტირის.
ხან მანდარინის ბაღებს გადმომიფენს,
ხან წაბლის ტყეებს გადმომიშლის.
მე კი სხეულიდან სიტყვების ნაცვლად
ცარცი მცვივა და ცეცხლში ვყრი, ღმერთო.
ჭრილობიდან სისხლის ნაცვლად გოგირდი ჟონავს,
თვალებიდან მარილის ნაცვლად კუპრი მდის და
ჩრდილზე გაცვლილი ჩრდილიც ვეღარ მიცავს, ღმერთო.
ოღონდ ეგაა, აღარაფერი მესმის:
ცეცხლმოდებული აივნიდან
აწივლებულ წიწილებს რომ ვყრი,
დღეები და სურვილებია, სხეულიდან დანით ათლილი,
ჩემი.
ის, კი, ვხედავ, დგას
და ქვებს მიწვდის:
ტირის.
ეს თბილი ნაკადია ხერხემალთან, რაც მიყვარს.
და რაც მტკენს: მისი ფარჩის სამკუთხედი,
ფერდობზე საიმედოდ მიფენილი:
ვერ თმობს.
ეს ხმა და ხელებია, ჩემთვის სამყოფი და საიმედო.
ქვებს რომ მიწვდის და ვერ მიმეტებს.
ეს ნიშნავს: მოვკლა.
პატარა და თბილო წიწილებო,
სანამ დაგმარხავთ, ნორჩი ბალახების ფესვებს გიფენთ თვალებში
და მშვიდი ვარ: ქვას შობს ყველა ნერგი,
ვისაც არ შეხვდა საკუთარი ნიადაგი,
და სიყვარულიც ვალივით მოიხადა, ღმერთო.
მთელი ამ სიმშვიდის მყიფე ქერქი
სიმწრით გადამალულ მარილს ფარავს.
ის კი, ვხედავ, დგას,
ბაღებს და ტყეებს და ხიდებს მიწვდის:
ტირის.
ეს თბილი ნაკადია ხერხემალთან, მკერდთან
და უფრო: რაც მიყვარს.
ეს გამჭვირვალე ხიდებია მისი, ლურჯი.
სადაც ვდგავარ და
მისგან მოწვდილი ქვებით მაქვს სავსე უბე.
ეს არჩევანია ჩემი, საბოლოო.
ვის გაუგონია ასეთი სიყვარული:
თითქოს ფეხდგომელას სხვის სახლში მძინავს
და ღამღამობით ვიღაც, უხილავი,
სეტყვას მაყრის თავზე.
უკანასკნელი იენი
აღარ ვცხოვრობ იაპონიაში.
ჩემი ლურჯი კიმონოთი
მეზობლებმა იატაკი გაწმინდეს და
ზღურბლთან ფეხსაცმლის გასაწმენდად
გაფინეს.
აღარ ვცხოვრობ იაპონიაში.
ჩემი პორცენალის ფიალებით
ბავშვები სტუმრობანას თამაშობენ.
დამავიწყდა ყვითელი პაპირუსის კლდეები
და სიკიბუ მურასაკის ზღაპრები.
აღარ მესიზმრებიან
ჩაის ფინჯნებში ჩაძინებული დრაკონები.
აღარავინ მჩუქნის
სოამის ბაღებში დაკრეფილ ირისებს.
აღარ ვცხოვრობ იაპონიაში.
აღარავინ დამხატავს
მოგამის ნაპირზე,
მტვერი დაედო
იონესაბურო მაცუმოტოს პორტრეტს,
და ხიდის ბოლოს
ჩემი გადიდებული თვალები და დასავლეთი მელოდება.
2004 წ.
შენთან ყოფნა ძალიან ჰგავდა
შენთან ყოფნა ძალიან ჰგავდა
პაწაწინა ბუმბულების ჰაერში ლივლივს,
როცა თბილა და სიმშვიდეა სამყაროში.
გარშემო კი, მხოლოდ ბავშვები თამაშობენ, სხვა არაფერი.
ჰგავდა მშვიდ ძილს, როცა შენს სიზმრებს
ჩიტებივით გავატანე თაფლი და ქარვა, გამჭვირვალე,
თავიანთი ბუდეებისკენ.
ახლა ბნელი ეზოები
ხახადაბჩენილი ქოფაკებივით მახტებიან და
თიხის პერანგი ვერ მიფარავს, ჟონავს შიშის ლაქა:
ჩიტი, რომელსაც
სხვის ეზოში ფრთა უნებართვოდ გადაუცდა,
კედელზე ცივი ლურსმნებით მყავს მიჭედებული.
მოკვდეს, თამაში ისეც ღამედ გადაიქცა.
ფრენის სურვილი ფიტულივით ქანაობს ჭერზე
და შეხებისას მტვერი გასდის
ბუმბულებიდან.
აი, სიმართლე, ზამთრის ღამეში
საბანივით რომ უნდა გაგვწვდეს
და სიცივისგან დაგვიფაროს.
როცა მიყვარხარ და მხრებს მხრებზე გატოლებ
როცა მიყვარხარ და მხრებს მხრებზე გატოლებ,
იცინი, ამბობ, რომ თუ სწორად ჩაუთქვამ სურვილებს,
ფოთლების ნავებს და ფოთლების ხომალდებს
მდინარის სულები შველიან.
ვიცინი. ასეა, გიჯერებ.
სურვილის შერჩევას ისევ შენ განდობ და
ფოთლების ხომალდებს ვემშვიდობები და
ზურგზე გეყრდნობი და ვისვენებ.
გარშემო მდინარე, ტყე და ჭალებია,
ყოველ ჩქამს ყურს უგდებ,
ამბობ, რომ მდინარის სახლში ვართ.
არ მჯერა, არ ჰგავხარ სტუმარს და გარშემო
ისე ჩამომსხდარან მდინარის, ბალახის, ხეების სულები,
როგორც გასუსული ბავშვები.
იცინი: ეს ხელი, ეს მხარი, ეს კანი - გლუვი და პრიალა,
ამბობ, რომ ვისია, არ იცი.
რომ ვიწრო ბილიკზე მოხუცი შემოგხვდა,
გამოგიწოდა და ჩაიცვი.
ვიცინი. ამბობ, რომ ჩვენს კეთილ მასპინძელს
არ უყვარს სიბნელე. ღიღინებ, ნელ-ნელა ღამდება.
ქოხთან კოცონს ანთებ. აივნის კუთხეში თავისთვის კიდია
გამხმარი, ჩირივით ასხმული დარდები.
ჭილოფზე ვწვები და
სანამ დავიძინებ, გისმენ.
ამბობ, რომ ვარსკვლავიც, სანამ სულს ჩაჰბერავ,
უბრალო მარცვალია ქვიშის.
გვიმრის გასრესილი ფოთლების სუნი და გემო აქვს
შენს სიტყვებს. ეს სუნი მიმყვება ძილშიც.
ღამით მოდის ლელას დიდი, შავი დათვი.
და ქოხის კუთხეში ჯდება.
და თვალს არ მაშორებს
და იცდის.
აი, აქ გადის სიყვარული. ეს საზღვარია
აი, აქ გადის სიყვარული. ეს საზღვარია
ყოფნის ნიშანი. სულ აქ ყოფნა. აღარსად წასვლა.
უზარმაზარი შიშის ჭა და ამ შიშის ჭიდან
სულმოუთქმელად დალეული საფრთხე და სანამ
ამ საზღვარს ჰქვია სიყვარული, ვინ დაგიჯერებს,
რომ მურაბიან ზედაპირზე დაკრულ მწერივით
ეს მიწა გითრევს. ჩაგიბღუჯავს შენც მისი მაჯა
ავადმყოფივით, უყურადებ სახეშეშლილი
ყოველი ბორცვის და მტკაველის სუნთქვას და იცი
მარტო შენია, სულ შენია, ეს გაძლევს ძალას,
გივსებს ძარღვებს და ეს ლაქები ჯერ თბილი სისხლის
დამწვარ მინდორში ჩათესილმა იფქლმა და ღვარძლმა
რომ გაგირჩიოს, სისხლია თუ სხვისი ტალახი,
როგორც სიცოცხლეს, ეჭიდები საზღვრის ერთ ბოლოს.
და უცხო ხორცი შენს ბავშვობას, როგორც სალაფავს
სანამდე შეთქვლეფს და წაბილწავს, უფრო ნაკლები
გრჩება მანძილიც ამ საზღვრამდე: აღარსად წასვლა,
ყოფნის ნიშანი და ჰაერი - გლუვი და მწარე,-
ომი კი არა, დაიჭირეს თითქოს პეპელა
და ჟანგიანი მაკრატლებით ფრთებს უსწორებენ.