ვარიაცია
მკერდში ტკივილად გაჩხერილს
გულს უკვე გული არ ჰქვია,
გული კი არა, საბრალო,
მკვდარი რიტმების პარკია,
დაფლითე, შავო ყორანო,
მაინც ზედმეტი ბარგია.
დიდი ნიკო
პაპის ხსოვნას
დიდმა ნიკომ დანა იკრა,
ახლა ცივ მიწაში არის,
და მეც, მისი სვედავსილი
ნაშიერის ნაშიერი
ქოფაკივით დავეთრევი,
ხან მაძღარი, ხან მშიერი,
პატრონს ვეძებ, მაგრამ თურმე,
ყველა ცივ მიწაში არის.
მეც ველტვოდი აუხდენელს,
ასახდენი ბევრი ახდა,
ყველა ვალი გადვიხადე,
ეგრე უნდა ვალს გადახდა!
გაღმითები იქავ წვანან,
გამოღმითნიც გავსხენ გაღმა,
რას ვეწიე, რა მოვიგე,
მტერი უფრო გამილაღდა.
დღეს მიწამყარს ვეზომები,
ამოსათხრელს ვეძებ ადგილს,
ეგრე მივალ, რო სადილად
არ მიკადრებს ჭია-მატლი,
სხვა ვინ გათლის, იმ ოთხიოდ
ფიცარსაც მე თავად გავთლი,
სიკვდილი რო ლხინად მიჩანს,
დიდო ნიკო, შენ გიმადლი.
მტყუანნი რო მართალს მცემენ,
ფეხქვეშ რო მითხრიან ხაროს,
ამ სიმართლით ხვალე, ვინძლო,
კვლა უარესს შევეყარო,
მე მართალთა წყლული ვზიდო,
მაგათ კიდევ თხარონ, თხარონ...
ამ წყლულებსაც შენ გიმადლი,
დღეს რო ცივ მიწაში ხარო.
მაგ სიმართლით ვერ შევირგე
ვერც სკამი და ვერც სახელო,
ეგრე დავრჩი, ვით მარტო ხის
ელვით დახლეჩილი ღერო,
ხნარცვს ვებრძოდი, მაგრამ ხნარცვმა
ლამის არის, გადამთელოს,
დოლა დანით გულდაჭრილო,
შე ბებერო მიწის მგელო!
დასასრულისა
დამთავრდა ფიქრი, უკვე დამთავრდა,
ფიქრებთან ერთად გაწყდა სტრიქონი,
ამოიკვნესა ბოლო ზამთარმა,
აზღვავდა მღვრიე და სტიქიონი.
არ ისაუბრებ ხვალიდან ვნებით
მდინარეთა და ქართა შესახებ,
აქ ნადირივით ეული კვდები
და სულს ისრუტავს სკნელი მესამე.
თუმცა გიყვარდა, ვეღარ ინატრე
საღამოს თოვლი და ანდამატი,
დაბადებიდან მწუხრის ბინადარს,
უკვე გეძახის ბნელის თავადი.
და ეს სამყარო სადაც ფეთქავდა,
ახლა წითელი მოჩანს წერტილი,
და დაშრეტის წინ კუთად შემდგარა
სული, მშობლიურ ფესვს მოწყვეტილი.
დაკარგულთათვის
შენ გიგონებ, მერეხის ჟამს
ჩაგრეხილო ელვის წნელო,
ცის უფსკრულში ჩაკიდულო,
მწვერვალებში ჩასაწვნელო,
ან ახალო, რას მომიტან,
ან რა მიგაქვს, ძველო წელო,
უნდა ვიჯდე, ეს სიტყვებიც
ისევ თოვლზე უნდა ვწერო.
თოვლთან ერთად დასადნობად,
ან მერეხით გასაცრეცად,
მეც ბუნების შვილი ვიყავ,
ტანზე მეც ფოთოლი მეცვა,
დღეს კი მუხლი დამეღალა,
უშტარივით მხარი მექცა,
აღარც მიწა საზრდოს მაწვდის,
არ მაწოვებს ძუძუს მე ცა.
ჩვენ უაზროდ დავიკარგეთ,
ახლა ერთურთს ბნელში ვეძებთ,
მაგრამ ყველგან გველი შემხვდა,
სადაც ხელი მოვაცეცე,
მეც ვირბოლე უგზო გზები,
ჩემი დასაკეცი ვკეცე,
ვინძლო სადმე წყალმა მთაროს,
ან თუ ნაღვერდალში ვეცე?!
ანდა კაცი ვით წაუვა
დროის მეხს და დროის გრიგალს,
ფრთები დაცხრა და ამაყი
მხრებიც ბევრი მოიდრიკა,
მალე, ალბათ, მეც მაცილი
შემიწირავს, როგორც თიკანს,
ვისღა სიტყვა, ვისღა ლექსი,
ვისღა ჩვენი რომანტიკა?!
ბალახის ცვარის სარკეში
მეც ვიყავ ბალღი ბეჩავი,
დედაო, ჯობდა, არ გეშვი,
და თავის სახეს ვეძებდი
ბალახის ცვარის სარკეში.
დამსხვრეულია ის სარკე.
დადუღდა დასადუღები.
ჩაქრა შფოთი და წადილი,
და მოყვითალო გუგებით
მიმზერს ბნელეთის ნადირი
და მიხმობს ბნელეთისაკე...
ახლა თქვენ იყოს ქვეყანა,
რო აღარ მიღირს მე ჩალად,
სადაც მიწამყარს მივენდე,
სუ ფეხქვეშ გამომეცალა.
ნეტავ, დედაო, არ გეშვი.
მეც ვიგრძენ ძალი ოხერი
ლახვართა დამასობლისა,
მომწყინდა ესე სოფელი,
ვბრუნდები ამა სოფლიდან
ბალახის ცვარის სარკეში!
ბალახის ცვარის სარკეში!
ბალახის ცვარის სარკეში!
მომწყინდა ესე სოფელი
მომწყინდა ესე სოფელი,
როდემდე უნდა მეცადა,
გულისა თვალნი ავაღენ,
ავყევ, ავედი მე ცადა.
ვერ შევძელ, ან თუ შემეხსნა,
ან ცისთვის კარი შემება,
ვინ მაპატია აფრენა,
სამყაროს ქარი შემება.
დამცა, დამრია, დამამხო,
ვეღაროთ ავალ მე ცადა?
გული კრთის მხრების აწევა
ნეტავი სულ არ მეცადა!
ბედი მიქადის
ბედი მიქადის, ვითა ვქნა,
რო ყელში დანა არ გისო,
დანაზე უფრო დარდი მკლავს
იმ ერთი დანაკარგისო,
საწუთრომ სხვასთან ყვავილი
ჩემთან ეკალი დარგისო,
დასთველდა, დაცხრა სიმწვანე,
შენ რაღასა იქმ, ნარგიზო?!
მკერდში ტკივილად გაჩხერილს
გულს უკვე გული არ ჰქვია,
გული კი არა, საბრალო,
მკვდარი რიტმების პარკია,
დაფლითე, შავო ყორანო,
მაინც ზედმეტი ბარგია.
დიდი ნიკო
პაპის ხსოვნას
დიდმა ნიკომ დანა იკრა,
ახლა ცივ მიწაში არის,
და მეც, მისი სვედავსილი
ნაშიერის ნაშიერი
ქოფაკივით დავეთრევი,
ხან მაძღარი, ხან მშიერი,
პატრონს ვეძებ, მაგრამ თურმე,
ყველა ცივ მიწაში არის.
მეც ველტვოდი აუხდენელს,
ასახდენი ბევრი ახდა,
ყველა ვალი გადვიხადე,
ეგრე უნდა ვალს გადახდა!
გაღმითები იქავ წვანან,
გამოღმითნიც გავსხენ გაღმა,
რას ვეწიე, რა მოვიგე,
მტერი უფრო გამილაღდა.
დღეს მიწამყარს ვეზომები,
ამოსათხრელს ვეძებ ადგილს,
ეგრე მივალ, რო სადილად
არ მიკადრებს ჭია-მატლი,
სხვა ვინ გათლის, იმ ოთხიოდ
ფიცარსაც მე თავად გავთლი,
სიკვდილი რო ლხინად მიჩანს,
დიდო ნიკო, შენ გიმადლი.
მტყუანნი რო მართალს მცემენ,
ფეხქვეშ რო მითხრიან ხაროს,
ამ სიმართლით ხვალე, ვინძლო,
კვლა უარესს შევეყარო,
მე მართალთა წყლული ვზიდო,
მაგათ კიდევ თხარონ, თხარონ...
ამ წყლულებსაც შენ გიმადლი,
დღეს რო ცივ მიწაში ხარო.
მაგ სიმართლით ვერ შევირგე
ვერც სკამი და ვერც სახელო,
ეგრე დავრჩი, ვით მარტო ხის
ელვით დახლეჩილი ღერო,
ხნარცვს ვებრძოდი, მაგრამ ხნარცვმა
ლამის არის, გადამთელოს,
დოლა დანით გულდაჭრილო,
შე ბებერო მიწის მგელო!
დასასრულისა
დამთავრდა ფიქრი, უკვე დამთავრდა,
ფიქრებთან ერთად გაწყდა სტრიქონი,
ამოიკვნესა ბოლო ზამთარმა,
აზღვავდა მღვრიე და სტიქიონი.
არ ისაუბრებ ხვალიდან ვნებით
მდინარეთა და ქართა შესახებ,
აქ ნადირივით ეული კვდები
და სულს ისრუტავს სკნელი მესამე.
თუმცა გიყვარდა, ვეღარ ინატრე
საღამოს თოვლი და ანდამატი,
დაბადებიდან მწუხრის ბინადარს,
უკვე გეძახის ბნელის თავადი.
და ეს სამყარო სადაც ფეთქავდა,
ახლა წითელი მოჩანს წერტილი,
და დაშრეტის წინ კუთად შემდგარა
სული, მშობლიურ ფესვს მოწყვეტილი.
დაკარგულთათვის
შენ გიგონებ, მერეხის ჟამს
ჩაგრეხილო ელვის წნელო,
ცის უფსკრულში ჩაკიდულო,
მწვერვალებში ჩასაწვნელო,
ან ახალო, რას მომიტან,
ან რა მიგაქვს, ძველო წელო,
უნდა ვიჯდე, ეს სიტყვებიც
ისევ თოვლზე უნდა ვწერო.
თოვლთან ერთად დასადნობად,
ან მერეხით გასაცრეცად,
მეც ბუნების შვილი ვიყავ,
ტანზე მეც ფოთოლი მეცვა,
დღეს კი მუხლი დამეღალა,
უშტარივით მხარი მექცა,
აღარც მიწა საზრდოს მაწვდის,
არ მაწოვებს ძუძუს მე ცა.
ჩვენ უაზროდ დავიკარგეთ,
ახლა ერთურთს ბნელში ვეძებთ,
მაგრამ ყველგან გველი შემხვდა,
სადაც ხელი მოვაცეცე,
მეც ვირბოლე უგზო გზები,
ჩემი დასაკეცი ვკეცე,
ვინძლო სადმე წყალმა მთაროს,
ან თუ ნაღვერდალში ვეცე?!
ანდა კაცი ვით წაუვა
დროის მეხს და დროის გრიგალს,
ფრთები დაცხრა და ამაყი
მხრებიც ბევრი მოიდრიკა,
მალე, ალბათ, მეც მაცილი
შემიწირავს, როგორც თიკანს,
ვისღა სიტყვა, ვისღა ლექსი,
ვისღა ჩვენი რომანტიკა?!
ბალახის ცვარის სარკეში
მეც ვიყავ ბალღი ბეჩავი,
დედაო, ჯობდა, არ გეშვი,
და თავის სახეს ვეძებდი
ბალახის ცვარის სარკეში.
დამსხვრეულია ის სარკე.
დადუღდა დასადუღები.
ჩაქრა შფოთი და წადილი,
და მოყვითალო გუგებით
მიმზერს ბნელეთის ნადირი
და მიხმობს ბნელეთისაკე...
ახლა თქვენ იყოს ქვეყანა,
რო აღარ მიღირს მე ჩალად,
სადაც მიწამყარს მივენდე,
სუ ფეხქვეშ გამომეცალა.
ნეტავ, დედაო, არ გეშვი.
მეც ვიგრძენ ძალი ოხერი
ლახვართა დამასობლისა,
მომწყინდა ესე სოფელი,
ვბრუნდები ამა სოფლიდან
ბალახის ცვარის სარკეში!
ბალახის ცვარის სარკეში!
ბალახის ცვარის სარკეში!
მომწყინდა ესე სოფელი
მომწყინდა ესე სოფელი,
როდემდე უნდა მეცადა,
გულისა თვალნი ავაღენ,
ავყევ, ავედი მე ცადა.
ვერ შევძელ, ან თუ შემეხსნა,
ან ცისთვის კარი შემება,
ვინ მაპატია აფრენა,
სამყაროს ქარი შემება.
დამცა, დამრია, დამამხო,
ვეღაროთ ავალ მე ცადა?
გული კრთის მხრების აწევა
ნეტავი სულ არ მეცადა!
ბედი მიქადის
ბედი მიქადის, ვითა ვქნა,
რო ყელში დანა არ გისო,
დანაზე უფრო დარდი მკლავს
იმ ერთი დანაკარგისო,
საწუთრომ სხვასთან ყვავილი
ჩემთან ეკალი დარგისო,
დასთველდა, დაცხრა სიმწვანე,
შენ რაღასა იქმ, ნარგიზო?!