სამხატვრო სალონიდან
(შთაბეჭდილებისათვის (საიუბილეოდ))
‘’. .რამეთუ იგი არის მზე ჩემი
მისმა შუქებამ გამაღვიძა მე,
ნათელმა მისმა განაძევა ბნელი
ჩემი პირი-სახიდან. . . ‘’
სოლომონის გალობა
ავტოპოტრეტი
ფერებიდან ამოკითხულ ამბავს გიამბობთ:
მე დავიბადე მაშინ,როცა მზის თხელი ბადე შემოაქსოვა
ბედმა დილის ცას. . .რომ არ ეწვიმა და ღრუბელი
არ დამენახა,მაგრამ მაინც მოვკარი თვალი
მოღრუბლულობას. . .ანუ დარდი იქიდან მომდევს.
ჩემი დაბადების დღე იყო ჩემი სიკვდილის დღე,
ჰო,ასე მოხდა,ემთხვია ჭრელი პეპელა
ჩემს ჩამოშვებულ მიცვლილ ქუთუთოს
დამაფრქვია ფერების მტვერი. . . მერე გაფრინდა.
მე ვეფერები ძველ მოგონებებს თვალდახუჭული:
მოვიარე ამ ქალაქის კუთხე-კუნჭული,
ხელის ცეცებით გადავედი სხვა ქვეყანაში,
მის საზღვარს გავცდი. . .ბევრი ვიარე,
მე დატოვილი სახლეულივით
მარტო დავრჩი ბოლოს. . .ჩემს სიმარტოვესთან-
მზერაშესურდულ უსურვაზთან ვცხოვრობ
უკვე დღეებია,ღამეებია,ასე გავიდნენ წელიწადები
ჩემი ცხოვრების და ნაყოფი არც ერთს დაუტოვია-
ჩემი სატრფო ისე გამიწყრა,ჩემი და-ნახვაც
აღარ სურს ახლა-და ყველაფერი ჩემი ბრალია,
ბროლის მთვარესთან ვთამაშობდი,დამაგვიანდა,
მერე ვიცრუე,რომ დავივიწყე ყველა სიკეთე,
მერე სული წავიდა ჩემგან,ისევ მოვიდა
მრავალგზის გარდავიცვალე,ახლა არ ვიცი
რა მქვია. . არც არასდროს ვიცოდი სახელი ჩემი
მხოლო ახლაც არ ვიცი ცოცხალი ვარ თუ მკვდარი.
ვერ დავიტიე სი(ყვ)არული ასე დიადი
და ივლისის თვეში მნათობის შესვლისას
ორფერის ჩაი უნებლიეთ დავლიე ორყურა ჭიქიდან
მომაკვდინებელი სნეულება შემეყარა,ფურცლებზე
მორიალედ ვიქეცი და მთვარეულივით
სიმაღლიდან ჩამოვვარდი,სადაც აღარც კი მახსოვს
როდის ავედი,როგორ ავედი,გავოცდი და
მერე თავი მოვიკალი. . .ყველაზე მეტად
ჩემს მშობელ მამას,ჩემზე მზრუნველს
და ჩემს სასურველს გავუცრუე იმედი და ახლა
მე დავხეტიალებ სასოწართმეულივით ქუჩა-ქუჩა,
ო,ნუ შეგეშინდებათ ჩემი.. . .
სახის,
ისეთი უფერული ვარ,მზეც არ მეკარება-
თვალებგამოცლილი ვარ და სევდაშემოსილი
მწუხარების სხეულიდან ახალგამოხსნილი.
ჩემი დაბადების დღე იყო ჩემი სიკვდილის დღე,
ნუ გიკვირთ,
ველის შროშანმა დარდი არ იცის,
და არცა მთისამ. . .
წყლის შროშანი კი სევდაზე ტირის,
მანვე იცის ჩემი ბედისაც. . .
მე ვეჩურჩულები:’’ნუ ტირი,ნუ ტირი. . .
მეშინია, წყლის ზედაპირი ხმას გაიგებს -
ჩვენი ცრემლები წრეებად გაიშლებიან,
მერე ვარსკვლავები წამწამებს ააკამკამებენ,
ხოლო მთვარე სახეს აალიცლიცებს და
ღამის ცაც მიხვდება ყველაფერს-ჩემ გამო
ისინიც ატირდებიან,ღრუბლები გაიღვიძებენ,
ქარები თმებს გაიშლიან-იწვიმებს. . .
და წყალი წამიღებს მოვა ახალი წყალი’’
უცებ ყვავილს ცრემლი გვირგვინიდან
გადმოუგორდა,ქვიშამ არ მიიკარა მორცხვი
კურცხალი-წყალს ეუწყა ჩემი შიში.
ავკამკამდით-ავკანკალდით,ცივა,ცივა,
ქარია,ქარია,მეშინია,მეშინია. . .ნიშნავს,რომ
მე აღარ ვიქნები-ძალიან შევშინდი.
.. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
მე ხელებს ვაცეცებ ვიცი,რომ
სადღაც მზეა და თოვლია,
რომ ყველაფერი ახლოა და ყველაფერი შორია,
რომ ყველაფერი ცოტაა და ყველაფერი ბევრია,
რომ მზესთან ახლოს თამამად თოვს
რომ სიამაყე ორად იყოფს მონარჩენ საზრდოს,
რომ ფარფატებენ ფიფქები და
სხივებს მინდობილნი ტრფობით რომ დნებიან. . .
და რომ ფანტელებმა მიწაზე დატოვეს ქარების ეტლები
და მაღლა ბრუნდებიან. . .სხივებს მოელიან
და აღარ ფიქრობენ. . . უბრალოდ,დნებიან.
პორტრეტი
უდიდეს ესთეტს
(ნეონენიუმისათვის)
ფერები ასე იკითხებიან:
შ ე ნ მ ზ ე ხ ა რ.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
(და შენ ენატრები დღეს
და შენ ენატრები ღამეს
და შენ ენატრები თვალის ცის კაბადონს
და სურს რომ ‘’სულდგმული’’ დაბადოს
გარს უვლის ‘’მზესუმზირებს’’
და დღეს. . .
(მომწერე მტრედების ენაზე. .(მენატრები)))
(სად გაფრინდნენ მშვიდი ფერები?
ო,დააბრუნეთ ფრინველები (ძველ)
თეთრ ბუდეში,გთხოვთ. .
. .მე ვარ შორს. . .)
და დღეს
სადღაც
თოვს,თოვს,თოვს. . .
(შთაბეჭდილებისათვის (საიუბილეოდ))
‘’. .რამეთუ იგი არის მზე ჩემი
მისმა შუქებამ გამაღვიძა მე,
ნათელმა მისმა განაძევა ბნელი
ჩემი პირი-სახიდან. . . ‘’
სოლომონის გალობა
ავტოპოტრეტი
ფერებიდან ამოკითხულ ამბავს გიამბობთ:
მე დავიბადე მაშინ,როცა მზის თხელი ბადე შემოაქსოვა
ბედმა დილის ცას. . .რომ არ ეწვიმა და ღრუბელი
არ დამენახა,მაგრამ მაინც მოვკარი თვალი
მოღრუბლულობას. . .ანუ დარდი იქიდან მომდევს.
ჩემი დაბადების დღე იყო ჩემი სიკვდილის დღე,
ჰო,ასე მოხდა,ემთხვია ჭრელი პეპელა
ჩემს ჩამოშვებულ მიცვლილ ქუთუთოს
დამაფრქვია ფერების მტვერი. . . მერე გაფრინდა.
მე ვეფერები ძველ მოგონებებს თვალდახუჭული:
მოვიარე ამ ქალაქის კუთხე-კუნჭული,
ხელის ცეცებით გადავედი სხვა ქვეყანაში,
მის საზღვარს გავცდი. . .ბევრი ვიარე,
მე დატოვილი სახლეულივით
მარტო დავრჩი ბოლოს. . .ჩემს სიმარტოვესთან-
მზერაშესურდულ უსურვაზთან ვცხოვრობ
უკვე დღეებია,ღამეებია,ასე გავიდნენ წელიწადები
ჩემი ცხოვრების და ნაყოფი არც ერთს დაუტოვია-
ჩემი სატრფო ისე გამიწყრა,ჩემი და-ნახვაც
აღარ სურს ახლა-და ყველაფერი ჩემი ბრალია,
ბროლის მთვარესთან ვთამაშობდი,დამაგვიანდა,
მერე ვიცრუე,რომ დავივიწყე ყველა სიკეთე,
მერე სული წავიდა ჩემგან,ისევ მოვიდა
მრავალგზის გარდავიცვალე,ახლა არ ვიცი
რა მქვია. . არც არასდროს ვიცოდი სახელი ჩემი
მხოლო ახლაც არ ვიცი ცოცხალი ვარ თუ მკვდარი.
ვერ დავიტიე სი(ყვ)არული ასე დიადი
და ივლისის თვეში მნათობის შესვლისას
ორფერის ჩაი უნებლიეთ დავლიე ორყურა ჭიქიდან
მომაკვდინებელი სნეულება შემეყარა,ფურცლებზე
მორიალედ ვიქეცი და მთვარეულივით
სიმაღლიდან ჩამოვვარდი,სადაც აღარც კი მახსოვს
როდის ავედი,როგორ ავედი,გავოცდი და
მერე თავი მოვიკალი. . .ყველაზე მეტად
ჩემს მშობელ მამას,ჩემზე მზრუნველს
და ჩემს სასურველს გავუცრუე იმედი და ახლა
მე დავხეტიალებ სასოწართმეულივით ქუჩა-ქუჩა,
ო,ნუ შეგეშინდებათ ჩემი.. . .
სახის,
ისეთი უფერული ვარ,მზეც არ მეკარება-
თვალებგამოცლილი ვარ და სევდაშემოსილი
მწუხარების სხეულიდან ახალგამოხსნილი.
ჩემი დაბადების დღე იყო ჩემი სიკვდილის დღე,
ნუ გიკვირთ,
ველის შროშანმა დარდი არ იცის,
და არცა მთისამ. . .
წყლის შროშანი კი სევდაზე ტირის,
მანვე იცის ჩემი ბედისაც. . .
მე ვეჩურჩულები:’’ნუ ტირი,ნუ ტირი. . .
მეშინია, წყლის ზედაპირი ხმას გაიგებს -
ჩვენი ცრემლები წრეებად გაიშლებიან,
მერე ვარსკვლავები წამწამებს ააკამკამებენ,
ხოლო მთვარე სახეს აალიცლიცებს და
ღამის ცაც მიხვდება ყველაფერს-ჩემ გამო
ისინიც ატირდებიან,ღრუბლები გაიღვიძებენ,
ქარები თმებს გაიშლიან-იწვიმებს. . .
და წყალი წამიღებს მოვა ახალი წყალი’’
უცებ ყვავილს ცრემლი გვირგვინიდან
გადმოუგორდა,ქვიშამ არ მიიკარა მორცხვი
კურცხალი-წყალს ეუწყა ჩემი შიში.
ავკამკამდით-ავკანკალდით,ცივა,ცივა,
ქარია,ქარია,მეშინია,მეშინია. . .ნიშნავს,რომ
მე აღარ ვიქნები-ძალიან შევშინდი.
.. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
მე ხელებს ვაცეცებ ვიცი,რომ
სადღაც მზეა და თოვლია,
რომ ყველაფერი ახლოა და ყველაფერი შორია,
რომ ყველაფერი ცოტაა და ყველაფერი ბევრია,
რომ მზესთან ახლოს თამამად თოვს
რომ სიამაყე ორად იყოფს მონარჩენ საზრდოს,
რომ ფარფატებენ ფიფქები და
სხივებს მინდობილნი ტრფობით რომ დნებიან. . .
და რომ ფანტელებმა მიწაზე დატოვეს ქარების ეტლები
და მაღლა ბრუნდებიან. . .სხივებს მოელიან
და აღარ ფიქრობენ. . . უბრალოდ,დნებიან.
პორტრეტი
უდიდეს ესთეტს
(ნეონენიუმისათვის)
ფერები ასე იკითხებიან:
შ ე ნ მ ზ ე ხ ა რ.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
(და შენ ენატრები დღეს
და შენ ენატრები ღამეს
და შენ ენატრები თვალის ცის კაბადონს
და სურს რომ ‘’სულდგმული’’ დაბადოს
გარს უვლის ‘’მზესუმზირებს’’
და დღეს. . .
(მომწერე მტრედების ენაზე. .(მენატრები)))
(სად გაფრინდნენ მშვიდი ფერები?
ო,დააბრუნეთ ფრინველები (ძველ)
თეთრ ბუდეში,გთხოვთ. .
. .მე ვარ შორს. . .)
და დღეს
სადღაც
თოვს,თოვს,თოვს. . .