"ხედვის კუთხეები" (პოეტური კრებული)
***
ისევ გულგრილად, ისევ უნდილად
იწონებოდა ცოდვა და მადლი,
ქარი იყო და წვას ხელს უშლიდა
და გროვდებოდა თვალებში ჭვარტლი.
მაგრამ ვერავის ვუთხარი: კმარა!
ვერ მივიტანე სული წყარომდე,
გიშრის ტბას არა, გიშრის ტბას არა,
მელნად ჭვარტლიან ცრემლებს ვხმარობდი.
ასე ყოფილა ოდითგან ჭრელი
და უნდო სოფლის თავი და ბოლო:
ვინ დაინახა ჭვარტლი და ცრემლი,
გარედან ალი მოჩანდა მხოლოდ.
***
ჩემს ძველ სახლში ვართ. ჟამი ჩავლილი
საკუთარ თარგზე სიყვარულს ლამბავს...
ღია ფანჯრიდან ვაშლის ყვავილი
ჩემი ბავშვობის გიყვება ამბავს.
ისე საყვარლად არის გაშლილი,
როგორც ოდესღაც, დიდი ხნის წინათ,
მოვარდისფერო შუქით ავსილი,
თვალის გუგებში მზესავით ბრწყინავს.
ეს საოცარი სურნელი გათრობს
და ათას ზღაპარს ერთად იგონებ,
ლექსთან შორსა ხარ, გულთან კი ახლოს
და პროზად მაწვდი ლექსის სტრიქონებს.
ზაფხული იყო. დაგყურებდა კრიალა ზეცა.
უხვ და უხინჯო შემოდგომას გითქვამდა გული,
მაგრამ უეცრად სიყვარული მოვიდა შენთან
და მშვიდ ყოფაში შეიტანა ქაოსი სრული.
გზა დაებნა თუ ერთად ახდა ყველა ოცნება?
ხელი ჩაგჭიდა, შეიცვალა სამყარო მყისვე
და, მწიფობისთვის მომლოდინე ვაშლის ტოტებმა,
ვით გაზაფხულზე, ყვავილობა დაიწყეს ისევ.
ვის რად უნდოდი ყველასაგან გამორჩეული?
რატომ გეგონა, შეგარჩენდნენ დღეებს დარიანს?
ვერ აგიტანეს უდროო დროს აყვავებული...
და თოვლის ფიფქში ყვავილები ქარმა არია.
უცნობი ქალბატონის ხსოვნას
სამოც წელს გადაცილებული
თქვენი შვილი,
ცოლ-შვილისა და
შვილიშვილების პატრონი,
მთვრალია და
ძლივსგასაგონად ბუტბუტებს:
"არაფერი არ მინდა,
დედა მინდაა!..."
***
შენი გამოჩენა:
ყოფის წყვდიადში შემოტანილი
მობრიალე სანთელი,
ყველა კუნჭული
უშურველად რომ გაანათა.
ბევრ ვინმეს ეს ხელს არ აძლევდა
და მოგივლინეს ორპირი ქარი.
***
ისევ გულგრილად, ისევ უნდილად
იწონებოდა ცოდვა და მადლი,
ქარი იყო და წვას ხელს უშლიდა
და გროვდებოდა თვალებში ჭვარტლი.
მაგრამ ვერავის ვუთხარი: კმარა!
ვერ მივიტანე სული წყარომდე,
გიშრის ტბას არა, გიშრის ტბას არა,
მელნად ჭვარტლიან ცრემლებს ვხმარობდი.
ასე ყოფილა ოდითგან ჭრელი
და უნდო სოფლის თავი და ბოლო:
ვინ დაინახა ჭვარტლი და ცრემლი,
გარედან ალი მოჩანდა მხოლოდ.
***
ჩემს ძველ სახლში ვართ. ჟამი ჩავლილი
საკუთარ თარგზე სიყვარულს ლამბავს...
ღია ფანჯრიდან ვაშლის ყვავილი
ჩემი ბავშვობის გიყვება ამბავს.
ისე საყვარლად არის გაშლილი,
როგორც ოდესღაც, დიდი ხნის წინათ,
მოვარდისფერო შუქით ავსილი,
თვალის გუგებში მზესავით ბრწყინავს.
ეს საოცარი სურნელი გათრობს
და ათას ზღაპარს ერთად იგონებ,
ლექსთან შორსა ხარ, გულთან კი ახლოს
და პროზად მაწვდი ლექსის სტრიქონებს.
ზაფხული იყო. დაგყურებდა კრიალა ზეცა.
უხვ და უხინჯო შემოდგომას გითქვამდა გული,
მაგრამ უეცრად სიყვარული მოვიდა შენთან
და მშვიდ ყოფაში შეიტანა ქაოსი სრული.
გზა დაებნა თუ ერთად ახდა ყველა ოცნება?
ხელი ჩაგჭიდა, შეიცვალა სამყარო მყისვე
და, მწიფობისთვის მომლოდინე ვაშლის ტოტებმა,
ვით გაზაფხულზე, ყვავილობა დაიწყეს ისევ.
ვის რად უნდოდი ყველასაგან გამორჩეული?
რატომ გეგონა, შეგარჩენდნენ დღეებს დარიანს?
ვერ აგიტანეს უდროო დროს აყვავებული...
და თოვლის ფიფქში ყვავილები ქარმა არია.
უცნობი ქალბატონის ხსოვნას
სამოც წელს გადაცილებული
თქვენი შვილი,
ცოლ-შვილისა და
შვილიშვილების პატრონი,
მთვრალია და
ძლივსგასაგონად ბუტბუტებს:
"არაფერი არ მინდა,
დედა მინდაა!..."
***
შენი გამოჩენა:
ყოფის წყვდიადში შემოტანილი
მობრიალე სანთელი,
ყველა კუნჭული
უშურველად რომ გაანათა.
ბევრ ვინმეს ეს ხელს არ აძლევდა
და მოგივლინეს ორპირი ქარი.