Interzone Share
გაყინული სახსრებით
და ნაწვიმარი ასფალტის სუნი მერამდენეჯერ შევისუნთქე
(ვინ იცის)
გაზაფხული სიყვარულს არ ნიშნავს
არც ზამთარი
არც ზაფხული
არც შემოდგომა
როცა სახლს ვაგნებდი - ყოველთვის მშურდა ჩემ კორპუსთან მიგდებული
უპატრონო მელოტი - (ან მელოტი არა) - კოსტიუმის ჯიბეში სავარცხლიანი კაცის...
მოდი, ვთქვათ რომ თავზე დავიყარეთ ის აგურები
რომლითაც ჩაქოლვას გვიპირებდნენ და გავიქეცით.
ისიც ვთქვათ - გაქცევა რომ გადაწეულ ფარდაგებს ქვემოთ
უფერო კრუნჩხვამ გვიკარნახა.
ისიც, იარაღის ქონა რომ ბევრჯერ გვინატრია
და ყველას ეგონა ვერავის მოვკლავდით
არადა სერიული მკვლელი მინდა გავხდე
შენც გინდა -
თქვენი და ჩემი ერთნაირი სიცოცხლის
მკვლელი მინდა გავხდე.
ვერ იცოცხლებს ის, რაც გიყვარს -
ის უნდა მოკვდეს.
მას სიცოცხლე არ შეუძლია, მას სუნთქვა
შეუძლია, მიწის სუნთქვა შეუძლია -
ოღონდ ჩვენ არა.
გამოვიგონოთ ახალი სიყვარული
რომლის მოკვლაც დასჯადი არ იქნება
და თუ იქნება,
ნიავი დაგვიბერავს ფერდებზე და
ნეკნებსაც შეეხება მზე.
ვიცი, თუ მოვკვდები ზაფხულში მოვკვდები
როცა მზე იქნება.
გამოვიგონოთ ერთმანეთი
უპარაშუტო
თვითმფრინავებით დასერილ ღრუბლებზე
ვიცი
მოგვწვდებიან უფრო სწრაფი დანარცხებისთვის...
ვიცი. თუ დავეცით ზაფხულში დავეცემით.
როცა მზე იქნება.
უპარაშუტო თვითმფრინავიდან.
ტყუპები
"მკვდარი კი არ ვარ, მკვდარს ვაჯავრებ, არ შეგეშინდეს"
ბესიკ ხარანაული
ჩვენ იქ ვიყავით ტყუპები.
სადღაც მუცელში, ემბრიონი როცა გვერქვა
და ბლანტ სითხეში დავცურავდით
დედის მოძრაობების მიხედვით.
ჩვენ ნაწვიმარი ასფალტის სუნით
და შეუმდგარი გაზაფხულით - ვიწრო ქუჩებში
არ დავეძებდით არაფერს და ყველა გამვლელს:
საშოვარზე გამოსულს თუ კუჭმტკივან ლოთს,
წაქცეულს, მახინჯს, უაზროდ ლამაზს,
მოხუც მათხოვარს, ღიპიან მღვდელს თუ
ბუნებით ვაჭარს - თვალს ვარიდებდით.
ამ წრის გარშემო, გაცვეთილი, ძველი ფეხსაცმლით
მიტოვებული სხეულების თეთრ სანაგვეზე
სადაც ინსომნიას ვერ ვემალებით და ყველგან გვაგნებს.
რა მარტივია სიყვარული, უძილობის ამ ნელ ბრუნვაში.
როცა
ოთახი პალატას ემსგავსება
მშობელი კი იმ მთვრალ ქირურგს, გუშინ პაციენტი ხელში რომ ჩააკვდა
ღამეები კი ლუ რიდის მუსიკის ფონზე აღარ მთავრდება
და ეს სხეულიც ყოველ განთიადს სიმშვიდით ხვდება
მაშინ მე ვამბობ -
შეეხე ჩემ თმას, სახეს, თბილ ხელებს,
მე ყველას სიფხიზლე ვარ მათ საძინებელში,
მათ ნაძალადევ სინანულებში, გაჭირვებით მიღწეულ ორგაზმში,
მათ შვილებში, მათ მექანიკურ მეგობრებში,
მათ დაღუპულ ღმერთებში, მათ ღამეებში, სამსახურებში,
ეკლესიებში, ხატებით მორთულ მათ მანქანებში.
ჩვენ იქ ვიყავით ტყუპები.
სადღაც მუცელში, ემბრიონი როცა გვერქვა
და ბლანტ სითხეში დავცურავდით
დედის მოძრაობების მიხედვით,
მაგრამ გაგვხლიჩეს -
ერთი ნაწილი მუცელში დარჩა,
ხოლო მეორე
(საშოს სველ კედლებს თავი რომელმაც დააღწია)
ჯიუტად იმეორებს:
"მე მოვკლავ, მე მოვკლავ..."
გაყინული სახსრებით
და ნაწვიმარი ასფალტის სუნი მერამდენეჯერ შევისუნთქე
(ვინ იცის)
გაზაფხული სიყვარულს არ ნიშნავს
არც ზამთარი
არც ზაფხული
არც შემოდგომა
როცა სახლს ვაგნებდი - ყოველთვის მშურდა ჩემ კორპუსთან მიგდებული
უპატრონო მელოტი - (ან მელოტი არა) - კოსტიუმის ჯიბეში სავარცხლიანი კაცის...
მოდი, ვთქვათ რომ თავზე დავიყარეთ ის აგურები
რომლითაც ჩაქოლვას გვიპირებდნენ და გავიქეცით.
ისიც ვთქვათ - გაქცევა რომ გადაწეულ ფარდაგებს ქვემოთ
უფერო კრუნჩხვამ გვიკარნახა.
ისიც, იარაღის ქონა რომ ბევრჯერ გვინატრია
და ყველას ეგონა ვერავის მოვკლავდით
არადა სერიული მკვლელი მინდა გავხდე
შენც გინდა -
თქვენი და ჩემი ერთნაირი სიცოცხლის
მკვლელი მინდა გავხდე.
ვერ იცოცხლებს ის, რაც გიყვარს -
ის უნდა მოკვდეს.
მას სიცოცხლე არ შეუძლია, მას სუნთქვა
შეუძლია, მიწის სუნთქვა შეუძლია -
ოღონდ ჩვენ არა.
გამოვიგონოთ ახალი სიყვარული
რომლის მოკვლაც დასჯადი არ იქნება
და თუ იქნება,
ნიავი დაგვიბერავს ფერდებზე და
ნეკნებსაც შეეხება მზე.
ვიცი, თუ მოვკვდები ზაფხულში მოვკვდები
როცა მზე იქნება.
გამოვიგონოთ ერთმანეთი
უპარაშუტო
თვითმფრინავებით დასერილ ღრუბლებზე
ვიცი
მოგვწვდებიან უფრო სწრაფი დანარცხებისთვის...
ვიცი. თუ დავეცით ზაფხულში დავეცემით.
როცა მზე იქნება.
უპარაშუტო თვითმფრინავიდან.
ტყუპები
"მკვდარი კი არ ვარ, მკვდარს ვაჯავრებ, არ შეგეშინდეს"
ბესიკ ხარანაული
ჩვენ იქ ვიყავით ტყუპები.
სადღაც მუცელში, ემბრიონი როცა გვერქვა
და ბლანტ სითხეში დავცურავდით
დედის მოძრაობების მიხედვით.
ჩვენ ნაწვიმარი ასფალტის სუნით
და შეუმდგარი გაზაფხულით - ვიწრო ქუჩებში
არ დავეძებდით არაფერს და ყველა გამვლელს:
საშოვარზე გამოსულს თუ კუჭმტკივან ლოთს,
წაქცეულს, მახინჯს, უაზროდ ლამაზს,
მოხუც მათხოვარს, ღიპიან მღვდელს თუ
ბუნებით ვაჭარს - თვალს ვარიდებდით.
ამ წრის გარშემო, გაცვეთილი, ძველი ფეხსაცმლით
მიტოვებული სხეულების თეთრ სანაგვეზე
სადაც ინსომნიას ვერ ვემალებით და ყველგან გვაგნებს.
რა მარტივია სიყვარული, უძილობის ამ ნელ ბრუნვაში.
როცა
ოთახი პალატას ემსგავსება
მშობელი კი იმ მთვრალ ქირურგს, გუშინ პაციენტი ხელში რომ ჩააკვდა
ღამეები კი ლუ რიდის მუსიკის ფონზე აღარ მთავრდება
და ეს სხეულიც ყოველ განთიადს სიმშვიდით ხვდება
მაშინ მე ვამბობ -
შეეხე ჩემ თმას, სახეს, თბილ ხელებს,
მე ყველას სიფხიზლე ვარ მათ საძინებელში,
მათ ნაძალადევ სინანულებში, გაჭირვებით მიღწეულ ორგაზმში,
მათ შვილებში, მათ მექანიკურ მეგობრებში,
მათ დაღუპულ ღმერთებში, მათ ღამეებში, სამსახურებში,
ეკლესიებში, ხატებით მორთულ მათ მანქანებში.
ჩვენ იქ ვიყავით ტყუპები.
სადღაც მუცელში, ემბრიონი როცა გვერქვა
და ბლანტ სითხეში დავცურავდით
დედის მოძრაობების მიხედვით,
მაგრამ გაგვხლიჩეს -
ერთი ნაწილი მუცელში დარჩა,
ხოლო მეორე
(საშოს სველ კედლებს თავი რომელმაც დააღწია)
ჯიუტად იმეორებს:
"მე მოვკლავ, მე მოვკლავ..."