ძილი ნებისა (dzili nebisa)
რით ვეღარ გამოვაღწიე,
რით ვერ დასრულდა ეს ფაციფუცი –
აქ ყოფნიდან იქ მყოფობაში,
ყოველ ღამით რომ მივუგდებ ხოლმე სხეულს და ვამბობ –
აჰათ, თქვენ, სიზმრებო,
ჩემი ტანი, ჩემი გონება და ჩემი გული.
გაბარებთ და დილით ისევ უვნებელი დამიბრუნეთ,
მანდ ნუ დაიტოვებთ,
არ გაატანოთ იმათ,
ვინც მერე იქ დარჩენას მომთხოვს აქ დაბრუნების სანაცვლოდ.
რადგანაც ვიცი,
შუაზე გამყოფენ - სულს იქ დატოვებენ, სხეულს კი ცხადში გადმოისვრიან.
რაც იქაური სინამდვილეა, იმას აქ თურმე ბედი ჰქვია.
აქეთ ვერაფრით ვერ გადმომაქვს იმ სიზმრების იეროგლიფი.
აქაურ ხმასაც ვერ ვაწვდენ ხოლმე ჩემს იქითა თავს.
რომელი ცხოვრება უფრო გრძელია,
სიზმრის თუ ცხადის.
ეს სიზმარი ერთობა ცხადით,
თუ ცხადს სჭირდება სიზმარი, როგორც ერთადერთი ნამდვილი მოწმე.
იქაურ ამბებს ვინ აკოწიწებს,
ვინ აასხამს ღამეებად...
და რომელია სინამდვილე,
რომელი ერთი ბიოგრაფია მოვყვე-მეთქი წარდგომისას.
სიზმარში ვცხოვრობ,
იქვე ურცხვად ვღალატობ ცხადს და
ამცხოვრებაგამოცდილ გულსაც იქვე ვტოვებ.
და ეს ღალატი ცხადში უფრო ერთგულს მხდის, უფრო.
უბრალოდ ერთგულს,
არ ვიცი, რისი...
გადმოწერილი სიზმრების როლს კი აქ ვასრულებ.
ან უბრალოდ არტერია ვარ საიქიოდან სააქაოში,
გამაქვს და გამომაქვს სისხლი და ჭორი, მაგრამ მაინც ვერაფერს ვხდები.
და როცა უკან დასაბრუნებელ გზებსაც სიზმრები გადაიბირებენ,
თითოეულ დღეს ფეხებთან მიმაყრევინებენ,
და გამაცემინებენ ჩემს ერთადერთ საიდუმლოს –
როგორ წავაგე ჩემ სიზმრებთან ჩემივე ცხადი,
მაშინ ბოლოჯერ ვეტყვი ჩემ თავს – ძილი ნებისა.
და სიზმრებიდან გადმოყოფილ ტოტს,
როგორც ჩემი სიცოცხლის ექოს,
თვალს გავაყოლებ.
რით ვეღარ გამოვაღწიე,
რით ვერ დასრულდა ეს ფაციფუცი –
აქ ყოფნიდან იქ მყოფობაში,
ყოველ ღამით რომ მივუგდებ ხოლმე სხეულს და ვამბობ –
აჰათ, თქვენ, სიზმრებო,
ჩემი ტანი, ჩემი გონება და ჩემი გული.
გაბარებთ და დილით ისევ უვნებელი დამიბრუნეთ,
მანდ ნუ დაიტოვებთ,
არ გაატანოთ იმათ,
ვინც მერე იქ დარჩენას მომთხოვს აქ დაბრუნების სანაცვლოდ.
რადგანაც ვიცი,
შუაზე გამყოფენ - სულს იქ დატოვებენ, სხეულს კი ცხადში გადმოისვრიან.
რაც იქაური სინამდვილეა, იმას აქ თურმე ბედი ჰქვია.
აქეთ ვერაფრით ვერ გადმომაქვს იმ სიზმრების იეროგლიფი.
აქაურ ხმასაც ვერ ვაწვდენ ხოლმე ჩემს იქითა თავს.
რომელი ცხოვრება უფრო გრძელია,
სიზმრის თუ ცხადის.
ეს სიზმარი ერთობა ცხადით,
თუ ცხადს სჭირდება სიზმარი, როგორც ერთადერთი ნამდვილი მოწმე.
იქაურ ამბებს ვინ აკოწიწებს,
ვინ აასხამს ღამეებად...
და რომელია სინამდვილე,
რომელი ერთი ბიოგრაფია მოვყვე-მეთქი წარდგომისას.
სიზმარში ვცხოვრობ,
იქვე ურცხვად ვღალატობ ცხადს და
ამცხოვრებაგამოცდილ გულსაც იქვე ვტოვებ.
და ეს ღალატი ცხადში უფრო ერთგულს მხდის, უფრო.
უბრალოდ ერთგულს,
არ ვიცი, რისი...
გადმოწერილი სიზმრების როლს კი აქ ვასრულებ.
ან უბრალოდ არტერია ვარ საიქიოდან სააქაოში,
გამაქვს და გამომაქვს სისხლი და ჭორი, მაგრამ მაინც ვერაფერს ვხდები.
და როცა უკან დასაბრუნებელ გზებსაც სიზმრები გადაიბირებენ,
თითოეულ დღეს ფეხებთან მიმაყრევინებენ,
და გამაცემინებენ ჩემს ერთადერთ საიდუმლოს –
როგორ წავაგე ჩემ სიზმრებთან ჩემივე ცხადი,
მაშინ ბოლოჯერ ვეტყვი ჩემ თავს – ძილი ნებისა.
და სიზმრებიდან გადმოყოფილ ტოტს,
როგორც ჩემი სიცოცხლის ექოს,
თვალს გავაყოლებ.