კვინიკაძე ტუხა - Kvinikadze Tuxa

როცა გულაღმა მივცურავდით

(roca gulagma mivcuravdit)

როცა გულაღმა მივცურავდით,

გვახსოვდა მხოლოდ-



როგორ დავტოვეთ (შემოდგომის) მწიფე ქოხები.

გადასკდომას, რომ აპირებდნენ

და ოთხივ ფეხით-

(სიზმრებში, რომ გამოვაკერეთ)-

გაქცევას ჩვენგან.


პირველები ჩვენ წამოვედით-

და ზურგებით წამოვიღეთ ჩვენი წილი

ავლა-დიდება:

ნაჭრის ქისები,

გზადაგზა, რომ ვავსებდით შიშით.



მერე იყო საფრთხობელები-

ფიტულები ადამიანის-

და მოსავალსაც არაფერი ემუქრებოდა:

ანუ არც გვალვა-

(აღარ იყო მზე ისე მწველი)

და

აღარც მწერებს სჭირდებოდათ,

მწიფე თავთავი,

არც მზესუმზრა,

არც სიმინდი.



კიდევ, იყო ჭინკების ცეკვა-

ცეცხლის გარშემო.

მერე ნაპირი,

და

ჩასხდომა გემებში, რძისფერ.

ჩვენი ქისები იმდენ-ა-მდე დამძიმდა შიშით,

რომ ნესტოებით შევიგრძენით

წყლისქვეშეთი და...



ახლა ისევ შემოდგომაა

ცურვა გულაღმა.

ეს ქოხები ნედლია ჯერ და

დასახლება უნდა მოვასწროთ!