კაჭარავა კარლო

თოვლი

თოვლი
მაცხოვარი თოვლში იშვა
ლაზარე თოვლში აღსდგა
უძღები შვილი დაბრუნდა თოვლში
ტარიელ ბიბილური.

ოქროს ღამეთა მაქმანები

ოქროს ღამეთა მაქმანები ღარიბ კოსტუმზე
არ იბრჭყვიალებს, შორს დარჩენილ მამას
მიმსგავსებულო,
არც შენთვის აირეკლება ტელევიზორის
ჩამქრალ ეკრანზე
დილით შიშველი ქალის მოძრაობები კაბის ჩაცმისას.
იოლად ვემშვიდობებით ერთმანეთს.
არ გვიკვირს უსუსურობა, სიცხიანი გრძელი დღეებია,
მოგზაურობა კინოებში ნანახ წვიმათა მოსახილველად
ხმადაბალი საუბრების თანხლებით.
შენი სამოსი სხვადასხვა დროთა
ტოვებს გულგრილად საგნებს და გარემოცვას
ანარეკლების მზერის
დღის ცვალებადი დროის.
აჰა, თითქმის არაფერზე წერ
და თითქოს ცოტათი მაინც იბრუნებ ყველა ამ განცდას.

აგვისტო 89. ლენინგრადი

შენი კაპიტანი

შენი კაპიტანი წყალქვეშა ნავში წვეულებებს მართავს.
ბავშვები თამაშობენ დეტექტივს წყალმცენარეთა ბაღთან.
წყალქვეშ მოგზაურთა სევდა საშენო წერილებს
არ ჰგავს.
მივიწყებული კაპიტანი იღიმება მისაღების თაღთან.
ღამით სერაფიმულ იერს ჰგავს შენი საწოლიც,
ფალოსს მიმსგავსებული ნავი წყნარად მოიწევს შენში,
თავს ვერ იმართლებ მთვარეთა შორის
მასთან არწოლით.
ყველაზე ღარიბი ცირკის მოსაწვევი გიჭირავს ხელში...

1992 წ.

ჩემი ღამეები

ჩემი ღამეები თქვენს დღეებზე უკეთესია.
ჩვენ კენტავრებს ვგავართ, პატარა მისტიკურ
კლოუნთა მომუწულ ტუჩებს,
წიგნებს, რომელთა პატარა თეთრი გულები ფეთქავს.
ჭარბწარმოება
მითოლოგიზირებული სახელების სახე-ხატების.
კიდევ უფრო მეტად, ვერმოსახილველი სიჭრელე.
კარავი შეკრული ცის ირმებად
იერცვლილი სახე-ხატებისაგან.
და მათ შორის ჩვენი ფატალური ჯანყი-ბოჰემა.
საღამოს ჩამავალი მზისგან გაყვითლებული დანებით,
რომლებითაც იჭრება ჩვენი ნერვიული პური-ფურაჟი.
ცუდი პურის მჭრელთა ერთობა წყევლით
ამოანთხევს უენობას.
განწირულთა არშემდგარი ცხოვრება
არშემდგართა განწირულობით
ითვლის... ერთი, ორი... (ერთი, ასი, მილიონი)
შენ არც კომეტა ხარ, არც თოვლი.
მე მძაგს ყველაფერი, რაც მძაგს.
ეს იყო პატარა ღმერთივით მოხუცი
ძოწისფერ ვიტრინაში ღამით.
ხოლო მის გარშემო დაჰქროდნენ კიდევ უფრო პატარა სათამაშო ანგელოზები.
უზარმაზარ გერმანულ ნაგაზთა თვალებში,
მათ კბილებს შორის კი ნახევრადმშიერთა
ნერვიული პური-ფურაჟი
იარაღის სუნით,
რომელსაც არ სჭამენ მომდევნო თაობათა
კუთვნილის მჭამელნი.
სამხრეთ აფრიკის მაღაროებში თეთრი
და შავი მემაღაროენი
ერთი ფერისანი არიან.

ოქტომბერი, 1993 წ.

ჯენი ჰოლზერის სურათებით

ჯენი ჰოლზერის სურათებით პარიზის მეტრო
იძენს შეშლილ და კარნავლურ იერს.
ვითომ კლოშარიც კიბესთან რომ ეგდო,
ვეღარ ახარებს მგზავრს გულისხმიერს.
შენს საკონცენტრაციო ბანაკში,
რომელიც ჰგავდა კიოლნის ტაძარს,
სადღაც კრინნეფეტცთან ჭუჭყიან ლაბადაში გახვეული,
როცა ჰგავდი ბებერ კურდღელს,
სასაცილოდ იწვდიდი წვიმისაკენ ხელს.

1991 წ.

მერცხლები

«იქ არის ის ქრისტე! იმ ადამიანებს შორის, დაღლილობისაგან რომ ეცემიან მატყუარა აფიშების გვერდით იქ უფრო მალე იპოვი მას».
ჟილბერ სესბრონი

მერცხლები თავგადასავლების მაძიებლები,
უკვე დაძველებული
ფრანგული ფილმიდან, გახარებულნი ულოცავენ
ერთმანეთს გამდიდრებას.
მერცხლები რომლებიც სახლის თავზე
ტრიალებენ, ოდესღაც
მიფრინავდნენ ვან ხესთან.
მერცხლები დაფრინავდნენ პატარა
ჟან-პოლ რიხტერის წიგნების
ზევით მზეში.
ნუ იტყვით, რომ ყველაფერი აბსურდია
ყველაფერი ის, რისიც გვჯეროდა, არსებობს.
უბრალოდ
სიმართლე არ არის ისე იაფი, როგორც ზოგჯერ ჩანს.
შენი საზრდოა «როკკო და მისი ძმები», ეუჯენიე მონტალე
და ჯაკომო მანცუ, ან ჯორჯო მორანდი,
რომელიც გაცვეთილ ფუნჯებს მარხავდა
და ცისკენ ახედვისას ხედავდა: მერცხლები!
მერცხლები! ისინი მიფრინავდნენ ყველაფრის
თავზე და გასწვრივ
მიღმა განწირულთა არშემდგარი ცხოვრების,
მიღმა შადრევნების და სასახლეების,
კაპიტანთა სევდის მიღმა.
ქარხნების გულდაწყვეტილ, წაქცეულ ანგელოზთა მიღმა
მერცხლები, მერცხლები, მერცხლები...

ოქტომბერი, 1993

ორი ეპიზოდი

ყმაწვილი შორიდან უყურებს ტელევიზორს.
მერამდენედ ესაუბრება მოცეკვავეთა ვიდეოგამოსახულებებს
ცივი სარკმლის გრძელი რკინის
რიკულებს ჩამოკიდებული?
უბით პატარა მამა მოიყვანა, მაგრამ აღარ ახსოვს
თანამგზავრი ხანგრძლივი მოელვარე
ქარების ვერცხლში.
პროლეტარი ქალი რთავს ტელევიზორს.
პროლეტარი ქალი ვერასდროს ნახავს
მეფე ლუდვიგზე ამ კინოსიზმარს.
კრისტალურად მარტივი სურვილებით საზღვრავს
თავის წარმოსახულ, თან იაფ ქმარს.

20.06.89