გაზაფხულზე
პეპლები გამოვჭერი:
«ჭრელო პეპელა, გაფრინდი ნელა».
მერე ვარდებს ვხატავდი.
ეხლა «რა მევარდება».
შემოდგომა გამოვტოვე,
ბებიობის ასაკი
და ვქსოვ, ვქსოვ,
ხელები მიელავს ჩხირებივით.
შავი თმებიდან თეთრებზე,
თეთრი ფიქრებიდან შავზე გადავედი.
გულის გორგალი დავშალე,
ტუჩები გამოვარღვიე და
სისხლში შევღებე ძაფები,
ცრემლებში გავავლე სიმაგრისათვის.
ვქსოვ, ნელა ვილევი.
ჯერ არაფერი მეტყობა სიგრძე-სიგანეში,
მრგვალი გორგალი ვარ.
ზოგჯერ ავხტები ხოლმე: «ჰოპლა, მე ვცოცხლობ!»
ხელები ფხიზლობენ ძაღლებივით,
კართან მიგორების საშუალებას
არ მაძლევენ.
დრო
მე არსად მეჩქარება,
მაგრამ დრო მაჩქარებს ყველაფერს.
ერთხელაც იქნება დავამარცხებ დროს,
დროს ვიპოვი შესაფერს.
დროის გაწელვა მართობს,
შვილიშვილიც თვითონ მინდა გავაჩინო.
ცხოვრება სიცილის ოთახია,
სადაც არაფერია სამარცხვინო.
დრო ჩემგან გასულ ბოლს ჰგავს,
სულს, ამოფრენილს ლაფიდან.
დროც დაიჭირეს, საათში ჩატენეს,
გუგულადაც იქცა, მაგრამ ვერ გაფრინდა.
იავნანა
დავხურე რვეული,
იავნანა, ლექსებო.
ვიდრე დაგიბრუნდებით,
თავს ნუ გაიგიჟებთ.
დაგთესეთ, ცრემლებით მოგრწყეთ,
კალამი მხარზე გავიდე
და ჩემს წუთისოფელში გავიხიზნე.
არ დამვიწყებიხართ,
ცალი თვალი თქვენზე დამრჩა,
მაგრამ ხელებს არ სცალიათ,
ობლის კვერებს აცხობენ.
არც ფეხებს უყვარხართ,
შევყრი ხოლმე მაგიდაზე
ტელევიზორის საყურებლად,
როცა კალამი და რვეული ანცობენ.
ძალიან ვცხელდები,
სიცოცხლეს მზესავით რომ ვინდომებ,
შიშველი ლექსები, ასოები რომ უჩანთ
მზესავით მეფიცხებიან რვეულის მინდორზე.
მხეცი. პოეზია.
სისხლისმსმელ მხეცს
სძინავს შენს წიაღში,
დააძინე სინანულის იავნანათი.
მოიმიზეზე: შვილები, მეუღლე,
ჭამა-სმა, მტერ-მოყვარე,
გააჩუმე ატეხილი ქმარივით.
ქალო, რუსიკო, სანამდის!
ასე ვერ ავაშენებთ უკვდავ სულს,
ასე იქნები ცხოვრებისგან დაღლილი.
როგორ დაგიბამს საბრალო მხეცი,
ბუნების ლაღი შვილი,
ინტიმურ კუთხეში მიგიმწყვდევია.
აღარ მოგენატრა უმანკო ლექსი
ფურცელს ვიდრე გაშლი
უკვე სისხლით რომ წერია.
ქვეყნად მიზეზები არ დაილევა,
ქვეყანაა თვითონ მიზეზი
სხვების ჯავრს მხეცზე რომ იყრიდი, თელავდი!
ქალო, რუსიკო, სანამდის?
ვაიმე, ღმერთო, ყელამდის.
აზიზია გარშემო ყველა,
გიჟს და გაბრაზებულს ვერ გიტანენ.
ნეტავი ხელები გადაგიგვარდეს,
კი არ საქმობდეს,
რითმავდეს.
ნეგატივი
დამწკრივდნენ კორპუსები,
დაავიწყდათ გზაზე გადასვლა.
ხეები წინ გაუშვეს,
ბავშვები გაატარეს,
მოხუცები გრძელ სკამზე დასვეს,
ცელოფნებს აფრიალებენ ალმებად.
მახინჯი კორპუსები,
ნაგვიანი ფასადით,
დაამუნჯეს გარაჟებმა.
ამ ნეგატივზე, მათთან ერთად,
როგორ არ მინდა გამჟღავნება.
სიჩუმეს
ვდარაჯობ ცოცხით,
ხმაურში ვთავსდები ვიწროდ.
როგორღაც მართმევენ სიჩუმეს
და ყურებს ლექსებით ვიცობ.
გემო მსურს გავუსინჯო ცხოვრებას,
ლექსით და ცოცხით ვუკბენ.
ცხოვრება ატამივით იცინის,
მესვრის სიჩუმის კურკებს,
გულში მომხვდა და გავჩუმდი,
მაგრამ მე, ლექსი, ცოცხი,
შევეხეთ ერთმანეთს თუ არა,
სამივე გამოვცოცხლდით.
პეპლები გამოვჭერი:
«ჭრელო პეპელა, გაფრინდი ნელა».
მერე ვარდებს ვხატავდი.
ეხლა «რა მევარდება».
შემოდგომა გამოვტოვე,
ბებიობის ასაკი
და ვქსოვ, ვქსოვ,
ხელები მიელავს ჩხირებივით.
შავი თმებიდან თეთრებზე,
თეთრი ფიქრებიდან შავზე გადავედი.
გულის გორგალი დავშალე,
ტუჩები გამოვარღვიე და
სისხლში შევღებე ძაფები,
ცრემლებში გავავლე სიმაგრისათვის.
ვქსოვ, ნელა ვილევი.
ჯერ არაფერი მეტყობა სიგრძე-სიგანეში,
მრგვალი გორგალი ვარ.
ზოგჯერ ავხტები ხოლმე: «ჰოპლა, მე ვცოცხლობ!»
ხელები ფხიზლობენ ძაღლებივით,
კართან მიგორების საშუალებას
არ მაძლევენ.
დრო
მე არსად მეჩქარება,
მაგრამ დრო მაჩქარებს ყველაფერს.
ერთხელაც იქნება დავამარცხებ დროს,
დროს ვიპოვი შესაფერს.
დროის გაწელვა მართობს,
შვილიშვილიც თვითონ მინდა გავაჩინო.
ცხოვრება სიცილის ოთახია,
სადაც არაფერია სამარცხვინო.
დრო ჩემგან გასულ ბოლს ჰგავს,
სულს, ამოფრენილს ლაფიდან.
დროც დაიჭირეს, საათში ჩატენეს,
გუგულადაც იქცა, მაგრამ ვერ გაფრინდა.
იავნანა
დავხურე რვეული,
იავნანა, ლექსებო.
ვიდრე დაგიბრუნდებით,
თავს ნუ გაიგიჟებთ.
დაგთესეთ, ცრემლებით მოგრწყეთ,
კალამი მხარზე გავიდე
და ჩემს წუთისოფელში გავიხიზნე.
არ დამვიწყებიხართ,
ცალი თვალი თქვენზე დამრჩა,
მაგრამ ხელებს არ სცალიათ,
ობლის კვერებს აცხობენ.
არც ფეხებს უყვარხართ,
შევყრი ხოლმე მაგიდაზე
ტელევიზორის საყურებლად,
როცა კალამი და რვეული ანცობენ.
ძალიან ვცხელდები,
სიცოცხლეს მზესავით რომ ვინდომებ,
შიშველი ლექსები, ასოები რომ უჩანთ
მზესავით მეფიცხებიან რვეულის მინდორზე.
მხეცი. პოეზია.
სისხლისმსმელ მხეცს
სძინავს შენს წიაღში,
დააძინე სინანულის იავნანათი.
მოიმიზეზე: შვილები, მეუღლე,
ჭამა-სმა, მტერ-მოყვარე,
გააჩუმე ატეხილი ქმარივით.
ქალო, რუსიკო, სანამდის!
ასე ვერ ავაშენებთ უკვდავ სულს,
ასე იქნები ცხოვრებისგან დაღლილი.
როგორ დაგიბამს საბრალო მხეცი,
ბუნების ლაღი შვილი,
ინტიმურ კუთხეში მიგიმწყვდევია.
აღარ მოგენატრა უმანკო ლექსი
ფურცელს ვიდრე გაშლი
უკვე სისხლით რომ წერია.
ქვეყნად მიზეზები არ დაილევა,
ქვეყანაა თვითონ მიზეზი
სხვების ჯავრს მხეცზე რომ იყრიდი, თელავდი!
ქალო, რუსიკო, სანამდის?
ვაიმე, ღმერთო, ყელამდის.
აზიზია გარშემო ყველა,
გიჟს და გაბრაზებულს ვერ გიტანენ.
ნეტავი ხელები გადაგიგვარდეს,
კი არ საქმობდეს,
რითმავდეს.
ნეგატივი
დამწკრივდნენ კორპუსები,
დაავიწყდათ გზაზე გადასვლა.
ხეები წინ გაუშვეს,
ბავშვები გაატარეს,
მოხუცები გრძელ სკამზე დასვეს,
ცელოფნებს აფრიალებენ ალმებად.
მახინჯი კორპუსები,
ნაგვიანი ფასადით,
დაამუნჯეს გარაჟებმა.
ამ ნეგატივზე, მათთან ერთად,
როგორ არ მინდა გამჟღავნება.
სიჩუმეს
ვდარაჯობ ცოცხით,
ხმაურში ვთავსდები ვიწროდ.
როგორღაც მართმევენ სიჩუმეს
და ყურებს ლექსებით ვიცობ.
გემო მსურს გავუსინჯო ცხოვრებას,
ლექსით და ცოცხით ვუკბენ.
ცხოვრება ატამივით იცინის,
მესვრის სიჩუმის კურკებს,
გულში მომხვდა და გავჩუმდი,
მაგრამ მე, ლექსი, ცოცხი,
შევეხეთ ერთმანეთს თუ არა,
სამივე გამოვცოცხლდით.