მე და მისტერ ანდერსენი
(ყველას, ვინც ისევ ხედავს მოჯადოებულ გომბეშოს და ჯადოქრებს)
ძველ ჩემოდანში
ჩავალაგე მთელი ბავშვობა, -
ჭრელი ზღაპრები გაყინული კოპენჰაგენის.
სიზმრების ტბაში
დავაძინე ობოლი გოგო,
ბოლო ასანთის ღერებით რომ თითებს ითბობდა.
ჩამოვამწკრივე
ხის ძველ სკივრში ჯარისკაცები,
ერთიც უფეხო,
სევდიანი თვალების მქონე.
ისლანდიაში ზამთრის სუსხი შლიდა იალქანს,
თოვლის დედოფალს უკან გაჰყვნენ ფანტაზიები.
და გერდას მსგავსად,
დაკარგული ოთხ სამეფოში,
თეთრ სივრცეებში დაგეძებდი
როგორც ზღაპრის გმირს.
ჯადოქრებისგან ვისახსოვრე ოქროს ვაშლები,
ვკოცნე გომბეშოს გაწეპილი, სველი სხეული,
წაბლისთვალება უფლისწულად რომ ქცეულიყო,
მერე ჭაობთან, ლილიებში ჩამოგვეძინა...
და გავექეცი
იმ დიდ ხომალდს "გაზრდა" რომ ჰქვია,
ვერ დავივიწყე
ზამბახისფერ ზღაპრის მინდვრები.
ხორბლის მარცვალზე რა ხანია სძინავს დედოფალს,
მასაც ჩემსავით ელანდება კოპენჰაგენი.
მოდი,
გავუსწროთ
იმ დიდ ხომალდს "გაზრდა" რომ ჰქვია,
დავიკარგებით, უსწრაფესად დავიკარგებით...
ცისარტყელების ოაზისში წამოწოლილებს
რას არ გვიამბობს ჯადოქრებზე
ჰანს ქრისტიანი...
მოდი,
ერთხელაც დავივიწყოთ მიწიერება,
ბავშვური ცოდვით
ჩვენც შევცოდოთ ბოლო ზღაპარში...
მეხუთე სეზონის ბალადა
შებინდებისას ჩემი სახლი პირს აღებს ხოლმე
და მხოლოდ მაშინ,
როცა წითელი ჯადოქრების სეზონი დგება,
მას შეუძლია გადაყლაპოს მთელი ოთახი
და დატბორილი საძირკვლების მეხსიერება.
მას შეუძლია ამოლოკოს უმოქმედობა,
საკვამურიდან ქარიშხლად რომ ბოლავს ზამთარში.
ამასობაში, მეც ვისწავლე გადმოგისროლო პირიდან,
როგორც გამხმარ ტოტებს ყრიან კოცონზე
ან ძველ ტანსაცმელს ფანჯრებიდან კეთროვანისთვის.
უსინანულოდ… -
შეჩვევის და ტკენის არქონით.
ამ პერიოდში ჩირდებიან თოკზე ციფრები,
და თაროებზე თოჯინები ნაკვთებს იცვლიან.
ყველა კედელი სამიზნეა მოჩვენებების.
უფრო სწორად კი,
მე ვიქცევი ერთადერთ საგნად,
რომლსაც მხოლოდ ნერწყვგამშრალი მკვდრები ყნოსავენ.
გრძელი ფრჩხილებით მედებიან ფეხისგულებზე
და ხერხემალი ვერ გრძნობს საყრდენს.
უნდა დავბრმავდე!
ახალ სეზონზე,
ბალახები წითლად თუ გახმა,
თუ მდინარეებს ამოუშრათ შესართავები,
ნუ მოიკითხავ ადგილს, სადაც ერთდროს ვსახლობდით.
სახიფათოა აქ შემოსვლა, -
აქ მკვდრები ვცხოვრობთ!
როცა მიდიან
ტანსაცმლით ვწვებით –
ჩექმები, კაბა, ყველაფერი ტანზე მაცვია.
ვეღარაფერი ვერ გაათბობს გაყინულ კედლებს,
ძველისძველ ნივთებს მტვრად დაედო სხვების ცხოვრება.
თითებით გეძებ, სიბნელეა.
ქრებიან გზები ფანჯრებს მიღმა,
შორს კი ტბა მოჩანს გვამებით ფსკერზე,
უფრო შორს სახლი,
იმის იქით ნისლი ჩამოწვა,
ალბათ დილამდე ასე იქნება...
ტანსაცმლით ვწევართ –
ფერად ჩიტებს თმაზე მამაგრებ,
მკვდარი პეპლებით ვაჭრელებთ ზეწარს.
ეს ძველი ტახტიც საკმარისია სიყვარულისთვის.
ცეცხლს ვანთებთ თოვლში –
გავყრით აჩრდილებს,
დღეს ეს სხეული ლითონია, არ დავიწვები,
კუდიანივით ხის ძელზეც რომ მიმაკრა ძუით,
კანს თუ მომაფცქვნი, მხოლოდ წყალი გადმოიღვრება,
დავიტბორებით.
ტანსაცმლით ვწევართ...
ამ ოთახში ცხოვრობენ სხვებიც,
გვითვალთვალებენ.
რა ხმაურია!
მოურიდებლად სახურავზე დააბიჯებენ,
ირხევა ჭერი...
ლამისაა მიწისქვეშეთს გადავეყლაპოთ.
თითქმის ჩურჩულით გეუბნები “მინდა გიყვარდე...”
ჩურჩულით...
თითქმის...
გველეშაპივით ცეცხლს აფრქვევენ შენი ბეჭები,
შენ აღარ გესმის ჩემი ენა.
გათენებასაც აღარ ვუცდით, გარეთ გავდივართ.
სისხლი მთლიანად მაგ ცივ ოთახს მივეცი ვახშმად,
კედლის ღრმულებში ჩავუწურე ბროწეულივით,
“გეყოთ? გაძეხით?” – გეკითხებით,
ფეხისგულებზე ნემსებს მარჭობ... –
თერაპიაა ესეც ერთგვარი,
იქნებ თქვენს მხარეს ასე იციან,
იქნებ წესია, რიტუალია წინაპრებისგან.
რა მსუბუქია სატარებლად, ფრანივით მიმაქვს,
საკმარისია ხელი გავუშვა, ნისლი ჩაყლაპავს.
რა ადვილია მთელი წელი შენთვის ატარო,
მაინც არავინ მიგიხვდება, არავინ გკითხავს,
რისი ბრალია კანს სილურჯე თუ შეეპარა, -
ბალას ტილოს გავს,
ხის ცხენივით უსარგებლოა.
ნეტა იცოდე, რა მჩატეა ზოგჯერ სირცხვილი,
როგორც ზამთარში გადამფრენი ჩიტების ფიქრი სამხეთულ ცაზე.
სამკუთხედი
იცი,
არასდროს მყვარებია გეომეტრია,
არც ფიგურების გამოყვანა
ხისფერ დაფაზე.
დღეს ჩემი სისხლით დაგიხატავ
მარტივ სამკუთხედს,
რომლის ალესილ კუთხეებად
ჩვენ განვლაგდებით.
იცი, შემცივდა...
მოგონილი ქალაქის მტვერი
თამბაქოს მსგავსად მიიჩვიეს
ჩემმა ფილტვებმა.
და რა ხანია გამითავდა
ფერადი ცარცი,
შენ რომ მაჩუქე მოსახატად აკვილონების.
იმ დღეს
სიზმრებმა ჩრდილოეთი ჩამომიტანეს,
ენით ვიგრძენი გაცრეცილი კლიმატის გემო...
ჩვენ ასკეტურად სამნი ვდგავართ
მარტივ წვერებზე,
ასე მარტივად
დღის რუტინას მაინც ვღალატობთ.
ჩამომიწვეთე
შენითავი ყავის ჭიქაში,
რომ გადამექცე უძილობის ნერვიულ ჩვევად,
შეუხორცებლად მიგიჩვიო შეხორცებამდე...
ჩემი კუთხიდან
გალაქტიკაც დახაზული ჩანს...
თითქოს როგორი ადვილია განმარტოება,
როცა დაფაზე სამი ხაზი
უნდა გაავლო...
და არც კი იცი
თუ რომელი მხარეა შენი,
(თუმცა არასდროს მყვარებია გეომეტრია).
სამკუთხედს ვხატავ შენს ფეხებთან
ჩემივე სისხლით...
იცი,
ის ცარციც გამითავდა შენ რომ მაჩუქე ...
ჩვენ კუთხეებად გავიშლებით
ბასრ ფიგურაში
და გამოვიცნობ,
რომ მესამე კუთხე ჩემია...
ტელეგრამა
დღეს შენ იმდენად ამაყი ხარ,
რომ მეშინია გავუსწორო თვალი შენს კარებს,
უფრო მრცხვენია.
და კარდამონის თესლის ღეჭვით ვჯდები ხის სკამზე,
ხელისგულებს კი უხერხულად ვიფხან სუსხისგან.
შენი ყვითელი დღიურების ყველა ფურცელი ცარიელია,
ხორხში ნემსივით მფხაჭნის ხოლმე სიცარიელე,
ნერწყვსაც ვერ ვყლაპავ,
თითქოს ბლანტმა წყალმა დამახრჩო,
როცა შენს თითებს,
შენს ცივ თითებს ვგრძნობ ხერხემალზე ჩამომწკრივებულს.
და მიტოვების ყველა დოქტრინა ასანთით დაწვი,
სარკესთან დგახარ
და შენს უმანკო, ცივ ანარეკლს თვალს არ აშორებ.
შენი ოთახი მდინარისპირს ჰგავს,
სადაც ნარცისებს ვერაფრით რგავენ.
შენი სახლის წინ,
კაკტუსებით სავსე ეზოში,
გრძელ და სქელ თოკზე ფრიალებენ სუფთა ზეწრები,
ზედ რომ არასდროს დასრესილან სილუეტები.
ყველა სურვილი ხის ყუთშია გამოკეტილი და
სურვილები არ გადიან ღამით სახლიდან,
და იმ ტრამვაის, სხვა მხარეს რომ მიჰყავს მგზავრები,
დიდი ხანია აღარავინ ეძახის “სურვილს”,
ხოლო მთავარი პერსონაჟი საერთოდ არ ჰგავს სტენლი კავალსკის.
შენ ბარძაყებთან გადის გზა, სადაც
კდემამოსილნი “სიყვარულის რიტუალს” მართავენ.
და მაინც ლპეპი ნაოჭებით სავსე სხეულით,
ხოლო ეზოში ფრიალებენ თეთრი საცვლები.
შვილები
იმ თვეში, როცა
მამები მიდიან სამოგზაუროდ
და სპირიტიზმით ერთობიან ანგელოზები,
დედები ყიდიან ყველაზე უმცროს
შავთმიან შვილებს...
ასე სჩვევიათ მათ პლანეტაზე გენეტიკურად.
დაღრღნილ საშოში
დასისხლულ კედლებს არ ახსენდებათ
მოკუნტული უშნო ბავშვები,
რომლებიც გუშინ შავი ფანჯრიდან
თეთრ საპნის ბუშტებს უშვებდნენ ცაში.
მგონი ბუშტები ღრუბლებად იქცნენ
ან ღამის ჰაერს შეერივნენ სისხლჩაქცევებად .
იმ თვეში, როცა
მამები მიდიან სამოგზაუროდ
და სპირიტიზმით ერთობიან ანგელოზები,
დედები ყიდიან ყველაზე უმცროს
შავთმიან შვილებს...
მერე შვილები იზრდებიან
და სხვა შვილების მოკვლას იწყებენ.
ღრძილით წურავენ არტერიებს,
თბილი სიზმრები რომ ამოსწოვონ პირის მოსვრამდე,
არ დაეღვაროთ არცერთი გრამი...
მათ სიზმრის წვეთებს მარმელადის გემო აქვს ალბათ...
გაყიდულ ბავშვებს ხომ არასდროს არ გაუსინჯავთ
ტკბილეულობა...
და ჩასახვისას დედის მხრიდან დაკლებულ რკინას
სხვის დნმ-ში აღმოჩენილ სუნთქვით ივსებენ.
და საპნის ბუშტებს ღრუბლებისკენ აღარ უშვებენ
ჩამონგრეული სახლის ფანჯრიდან...
იმ თვეში, როცა
მამები მიდიან სამოგზაუროდ
და სპირიტიზმით ერთობიან ანგელოზები,
დედები კლავენ ყველაზე უმცროს
შავთმიან შვილებს...
ასე სჩვევიათ გენეტიკურად...
ჩემი სახლი
როცა ნისლები დაიწყებენ კარის შემტვრევას
და ემბრიონის მსგავსად მოკუნტულს ოთახში მხოლოდ
უმიზეზო სიცოცხლე მრჩება,
(მეპატიება ალბათ სიკვდილიც
თუკი უკვე დევიანტი ვარ არსებობისთვის),
ძნელია სახლმა, ჩემით სავსემ, წყლები დაღვაროს.
ძნელია ცხრა თვე,
თუნდაც შვიდი მატაროს მუცლით
და შემდეგ ვიღაც უნაყოფო, ფსიქოპატ მოხუცს
მოსარჯულებლად მიაბაროს ჩემი სიზმრები.
და აღარასდროს გაიხსენოს არარსებული პანსიონის მდებარეობა.
მერე შემთხვევით,
როცა ტყეები ერთმანეთში გაცვლიან სეზონს,
გოგრების ნაცვლად დავუთესავ ბაღში
ნაცრისფერ, მკუხე შეგრძნებებს…
და უძილობით დასრესილი ღამის კადრები
შეეცდებიან სქელ კუბებად აეწყონ ჩემში…
იცი, ძნელია, ამაფხიკო ამ სახლის კედლებს,
ყოველ ხუთ წამში პლაცენტიდან ქარით რომ მკვებავს…
როცა ნისლები დალეწავენ კარის საკეტებს,
პირობითად მეცხრე თვის თავზე,
სახლი ამომგლეჯს დაძარღვული საშვილოსნოდან
და გათლილ ყუთში გამოკეტილს საჩუქრის მსგავსად
გადამგზავნის სხვა პანსიონში.
თუმცა უთუოთ დაავიწყდება მისამართის დაწერა ყუთზე.
თავისებური ინსტიქტი აქვს ჩემ პატარა სახლს,
დაკარგულ ნივთებს აღარასოდეს აღარ იბრუნებს…
ჩიტები
მე გამოვთალე ორი ხის ჩიტი
და სველ ასვალტზე მოფანტული
ცისარტყელების ნარჩენებით ფრთხილად შევღებე.
ორი ხის ჩიტი
ფრენას ისწავლის
და თვის ბოლომდე იქნებ მოასწრონ
გამოფრენა დასავლეთისკენ...
ბავარიაში ახლა ალბათ ცა გაიცრიცა
და უძილობა აგიმჟავდა კლიმატის მსგავსად.
აქ კი წვიმაა...
ფრთებზე ნახევრად აქერცლილი საღებავები
შენი ქალაქის შემოდგომას მოგაგონებენ...
წითელი...
ნარინჯისფერი...
ყვითელი...
მწვანე...
ცისფერი...
ლურჯი...
იისფერი...
ნურავის ეტყვი, რომ სამშობლოში
ფოთოლცვენას შვიდი ფერი აქვს...
მოფრენილ ჩიტებს დაუყარე გზაზე ხორბალი.
როცა დათბება ტყე გაშენდება -
ჩემი და შენი.
და ეს ხორბალი ჩემი კანის ფერს მოგაგონებს.
ხის ორი ჩიტი ჩუმად გეტყვის,
რომ გავიზარდე
და სუიციდი ამეკვიატა...
მოგიყვებიან ზღაპრულ ამბებს,
ჩემგან ნაამბობს დაბადებისას.
მათი ზღაპრები
ჩვენი პატარა საიდუმლოა...
არავის უთხრა,
თორემ ჩიტები ვერ გაუძლებენ ამდენ სიმართლეს,
გაქვავდებიან და ალბათ ფრენაც დაავიწყდებათ.
არავის უთხრა,
რომ შენს ბალიშში გამოაზამთრე
ჩემი ხელებით გამოთლილი ხის ფრინველები...
მე ახლა თითქოს მათ ველოდები...
არ ბრუნდებიან...
ალბათ ფანჯარა დაორთქლილი აღარ გაუღე
და გაიყინენ...
მათთვის სიცივე ხომ არასდროს მისწავლებია?!
ვერ მოვასწარი...
და ვერ იცანი
ცისარტყელებით მოხატული ორი ხის ჩიტი,
შენი გულისთვის რომ გამოვთალე
ძველი ჭადრისგან...
ძილინებისა
ჩემ ჭიქაში მზე ჩადის...
ცხრავე თითით შუშის კედლებს ეჭიდება
და თვალებს ხუჭავს...
ჩემ ჭიქაში მზე ჩადის...
მზე წითელი ფორთოხალია,
რომელიც ჟღალთმიანმა ოფიციანტმა
ისე გულგრილად მომიტანა,
ახლაც არ იცის,
რომ დაისი გამიწურა თვალწინ
და დოლარნახევრად მომყიდა.
ჩემ ჭიქაში მზე ჩადის...
ერთი ჭიქიდან დავაშროთ მზე და
ერთად დავბნელდეთ,
სანამ ვინმე აღმოგვაჩენს,
სანამ შეგვიძულებენ,
სანამ უცხო მოგვაგნებს,
იქ,
მარტოობის პლანტაციებში გადამალულებს.
არარსებული მზის დაბნელებას
ერთად ვუყუროთ...
დაგელოდები
მეცხრე სხივის ბოლო წვეთამდე,
(არ დავიძინებ)...
დაგელოდები
სანამ მთლიანად ამ დამლევ მუჭით.
ამ დროს საათი
მეცამეტე წრეზე გადავა
და აირევა ...
ჩემ ჭიქაში მზე ჩადის,
მზე წითელი ფორთოხალია,
რომელიც ერთად უნდა გავწუროთ
ყოველ ღამით და
წამლის ნაცვლად დაგალევინო
დაძინების წინ,
რომ ბავშვობიდან გამოყოლილმა
სიბნელის შიშმა
სიზმარში მაინც არ შეგაწუხოს...
ძილინებისა...
წრიული წესი ორისთვის
ერთხელაც გავა ცხრამეტი შობა
და ორიათას ოცდარვა წელს და რომელიღაც დღეს
შუა მარხვაში,
გაცდუნებს წყალი თიხის ჭურჭლიდან,
ასე უხამსად რომ ირეკლავს ჩემს ყველა სურვილს,
თილისმასავით რომ ინახავს წლებს,
როგორც გვამებს მაისის თაფლი,
როგორც ადათებს ძველი სოფელი.
გაივლის წყნარად.
გვალვა, შიმშილი, ვირუსები ვერ შემოაღწევს ამ ადგილებში,
სადაც ჟანგბადი შენი ხმაურია –
ნაფეხურები დერეფანში ან ხის კიბეზე;
სადაც თითებით მითვლი დღეებს – მარადისობას,
სადაც ენებით ვათლით სუნთქვას ბნელში ერთმანეთს.
სინათლე ზოგჯერ წამებაა, სხეული მეწვის.
მრცხვენია...
არა, საიდუმლოს ვერ ვმალავ დღისით.
შენ შეგიძლია ფრთხილად ატარო,
საჩუქრის ჭრელი ქაღალდივით არ შემოგეფრცქვნას,
ან არ დაგემსხვრეს.
შენ ალბათ ისიც შეგიძლია შენთვის მიფიქრო,
არავინ მიხვდეს, წრეში რომ ვცხოვრობთ,
რომ არცერთ ოთახს არ აქვს კუთხე, არც გასასვლელი.
მე კი ხორხს მკაწრავს,
მაკანკალებს,
მილურჯებს ტუჩებს...
მამტვრებს...
გავრბივარ...
სტიგმატებად მაჩნდება ტანზე.
ეს რკალიც მხოლოდ ქარს მასპინძლობს, უდაბნოს ქარებს,
ჩაკეტილ კარში საკეტიდან ისრუტავს ხოლმე
და საუბრისას ან სექსის დროს
მხოლოდ ისინი თუ იგებენ ჩვენზე რაიმეს,
როცა გაცდუნებ
ან შუა თვეში,
როდესაც სისხლით ხარკს ვუხდი ჩემ თავს.
გერიდები, ვნებებს ვიწურავ,
დროებით თითქოს ქალწული ვარ.
მაგრამ მზის შუქზე ყველაფერი სხვანაირია...
მე – შენი ცოლი,
გრძელი კაბით, მძიმე მძივებით,
მშვიდი საუზმე და ვახშამიც შეშლის გარეშე.
ასე გაივლის ცხრამეტი წელი,
ცხრამეტჯერ მოთოვს
და ორიათას ოცდარვა წელს და რომელიღაც დღეს
ყველა სარკმლიდან გავყრით სტიქიებს,
მაგრამ მანამდე მხოლოდ ერთხელ,
მხოლოდ ბოლოჯერ
შესართავისკენ გაგვრიყავს წყალი,
რომ მორევიდან სურვილები ამოვიტანოთ.
(ყველას, ვინც ისევ ხედავს მოჯადოებულ გომბეშოს და ჯადოქრებს)
ძველ ჩემოდანში
ჩავალაგე მთელი ბავშვობა, -
ჭრელი ზღაპრები გაყინული კოპენჰაგენის.
სიზმრების ტბაში
დავაძინე ობოლი გოგო,
ბოლო ასანთის ღერებით რომ თითებს ითბობდა.
ჩამოვამწკრივე
ხის ძველ სკივრში ჯარისკაცები,
ერთიც უფეხო,
სევდიანი თვალების მქონე.
ისლანდიაში ზამთრის სუსხი შლიდა იალქანს,
თოვლის დედოფალს უკან გაჰყვნენ ფანტაზიები.
და გერდას მსგავსად,
დაკარგული ოთხ სამეფოში,
თეთრ სივრცეებში დაგეძებდი
როგორც ზღაპრის გმირს.
ჯადოქრებისგან ვისახსოვრე ოქროს ვაშლები,
ვკოცნე გომბეშოს გაწეპილი, სველი სხეული,
წაბლისთვალება უფლისწულად რომ ქცეულიყო,
მერე ჭაობთან, ლილიებში ჩამოგვეძინა...
და გავექეცი
იმ დიდ ხომალდს "გაზრდა" რომ ჰქვია,
ვერ დავივიწყე
ზამბახისფერ ზღაპრის მინდვრები.
ხორბლის მარცვალზე რა ხანია სძინავს დედოფალს,
მასაც ჩემსავით ელანდება კოპენჰაგენი.
მოდი,
გავუსწროთ
იმ დიდ ხომალდს "გაზრდა" რომ ჰქვია,
დავიკარგებით, უსწრაფესად დავიკარგებით...
ცისარტყელების ოაზისში წამოწოლილებს
რას არ გვიამბობს ჯადოქრებზე
ჰანს ქრისტიანი...
მოდი,
ერთხელაც დავივიწყოთ მიწიერება,
ბავშვური ცოდვით
ჩვენც შევცოდოთ ბოლო ზღაპარში...
მეხუთე სეზონის ბალადა
შებინდებისას ჩემი სახლი პირს აღებს ხოლმე
და მხოლოდ მაშინ,
როცა წითელი ჯადოქრების სეზონი დგება,
მას შეუძლია გადაყლაპოს მთელი ოთახი
და დატბორილი საძირკვლების მეხსიერება.
მას შეუძლია ამოლოკოს უმოქმედობა,
საკვამურიდან ქარიშხლად რომ ბოლავს ზამთარში.
ამასობაში, მეც ვისწავლე გადმოგისროლო პირიდან,
როგორც გამხმარ ტოტებს ყრიან კოცონზე
ან ძველ ტანსაცმელს ფანჯრებიდან კეთროვანისთვის.
უსინანულოდ… -
შეჩვევის და ტკენის არქონით.
ამ პერიოდში ჩირდებიან თოკზე ციფრები,
და თაროებზე თოჯინები ნაკვთებს იცვლიან.
ყველა კედელი სამიზნეა მოჩვენებების.
უფრო სწორად კი,
მე ვიქცევი ერთადერთ საგნად,
რომლსაც მხოლოდ ნერწყვგამშრალი მკვდრები ყნოსავენ.
გრძელი ფრჩხილებით მედებიან ფეხისგულებზე
და ხერხემალი ვერ გრძნობს საყრდენს.
უნდა დავბრმავდე!
ახალ სეზონზე,
ბალახები წითლად თუ გახმა,
თუ მდინარეებს ამოუშრათ შესართავები,
ნუ მოიკითხავ ადგილს, სადაც ერთდროს ვსახლობდით.
სახიფათოა აქ შემოსვლა, -
აქ მკვდრები ვცხოვრობთ!
როცა მიდიან
ტანსაცმლით ვწვებით –
ჩექმები, კაბა, ყველაფერი ტანზე მაცვია.
ვეღარაფერი ვერ გაათბობს გაყინულ კედლებს,
ძველისძველ ნივთებს მტვრად დაედო სხვების ცხოვრება.
თითებით გეძებ, სიბნელეა.
ქრებიან გზები ფანჯრებს მიღმა,
შორს კი ტბა მოჩანს გვამებით ფსკერზე,
უფრო შორს სახლი,
იმის იქით ნისლი ჩამოწვა,
ალბათ დილამდე ასე იქნება...
ტანსაცმლით ვწევართ –
ფერად ჩიტებს თმაზე მამაგრებ,
მკვდარი პეპლებით ვაჭრელებთ ზეწარს.
ეს ძველი ტახტიც საკმარისია სიყვარულისთვის.
ცეცხლს ვანთებთ თოვლში –
გავყრით აჩრდილებს,
დღეს ეს სხეული ლითონია, არ დავიწვები,
კუდიანივით ხის ძელზეც რომ მიმაკრა ძუით,
კანს თუ მომაფცქვნი, მხოლოდ წყალი გადმოიღვრება,
დავიტბორებით.
ტანსაცმლით ვწევართ...
ამ ოთახში ცხოვრობენ სხვებიც,
გვითვალთვალებენ.
რა ხმაურია!
მოურიდებლად სახურავზე დააბიჯებენ,
ირხევა ჭერი...
ლამისაა მიწისქვეშეთს გადავეყლაპოთ.
თითქმის ჩურჩულით გეუბნები “მინდა გიყვარდე...”
ჩურჩულით...
თითქმის...
გველეშაპივით ცეცხლს აფრქვევენ შენი ბეჭები,
შენ აღარ გესმის ჩემი ენა.
გათენებასაც აღარ ვუცდით, გარეთ გავდივართ.
სისხლი მთლიანად მაგ ცივ ოთახს მივეცი ვახშმად,
კედლის ღრმულებში ჩავუწურე ბროწეულივით,
“გეყოთ? გაძეხით?” – გეკითხებით,
ფეხისგულებზე ნემსებს მარჭობ... –
თერაპიაა ესეც ერთგვარი,
იქნებ თქვენს მხარეს ასე იციან,
იქნებ წესია, რიტუალია წინაპრებისგან.
რა მსუბუქია სატარებლად, ფრანივით მიმაქვს,
საკმარისია ხელი გავუშვა, ნისლი ჩაყლაპავს.
რა ადვილია მთელი წელი შენთვის ატარო,
მაინც არავინ მიგიხვდება, არავინ გკითხავს,
რისი ბრალია კანს სილურჯე თუ შეეპარა, -
ბალას ტილოს გავს,
ხის ცხენივით უსარგებლოა.
ნეტა იცოდე, რა მჩატეა ზოგჯერ სირცხვილი,
როგორც ზამთარში გადამფრენი ჩიტების ფიქრი სამხეთულ ცაზე.
სამკუთხედი
იცი,
არასდროს მყვარებია გეომეტრია,
არც ფიგურების გამოყვანა
ხისფერ დაფაზე.
დღეს ჩემი სისხლით დაგიხატავ
მარტივ სამკუთხედს,
რომლის ალესილ კუთხეებად
ჩვენ განვლაგდებით.
იცი, შემცივდა...
მოგონილი ქალაქის მტვერი
თამბაქოს მსგავსად მიიჩვიეს
ჩემმა ფილტვებმა.
და რა ხანია გამითავდა
ფერადი ცარცი,
შენ რომ მაჩუქე მოსახატად აკვილონების.
იმ დღეს
სიზმრებმა ჩრდილოეთი ჩამომიტანეს,
ენით ვიგრძენი გაცრეცილი კლიმატის გემო...
ჩვენ ასკეტურად სამნი ვდგავართ
მარტივ წვერებზე,
ასე მარტივად
დღის რუტინას მაინც ვღალატობთ.
ჩამომიწვეთე
შენითავი ყავის ჭიქაში,
რომ გადამექცე უძილობის ნერვიულ ჩვევად,
შეუხორცებლად მიგიჩვიო შეხორცებამდე...
ჩემი კუთხიდან
გალაქტიკაც დახაზული ჩანს...
თითქოს როგორი ადვილია განმარტოება,
როცა დაფაზე სამი ხაზი
უნდა გაავლო...
და არც კი იცი
თუ რომელი მხარეა შენი,
(თუმცა არასდროს მყვარებია გეომეტრია).
სამკუთხედს ვხატავ შენს ფეხებთან
ჩემივე სისხლით...
იცი,
ის ცარციც გამითავდა შენ რომ მაჩუქე ...
ჩვენ კუთხეებად გავიშლებით
ბასრ ფიგურაში
და გამოვიცნობ,
რომ მესამე კუთხე ჩემია...
ტელეგრამა
დღეს შენ იმდენად ამაყი ხარ,
რომ მეშინია გავუსწორო თვალი შენს კარებს,
უფრო მრცხვენია.
და კარდამონის თესლის ღეჭვით ვჯდები ხის სკამზე,
ხელისგულებს კი უხერხულად ვიფხან სუსხისგან.
შენი ყვითელი დღიურების ყველა ფურცელი ცარიელია,
ხორხში ნემსივით მფხაჭნის ხოლმე სიცარიელე,
ნერწყვსაც ვერ ვყლაპავ,
თითქოს ბლანტმა წყალმა დამახრჩო,
როცა შენს თითებს,
შენს ცივ თითებს ვგრძნობ ხერხემალზე ჩამომწკრივებულს.
და მიტოვების ყველა დოქტრინა ასანთით დაწვი,
სარკესთან დგახარ
და შენს უმანკო, ცივ ანარეკლს თვალს არ აშორებ.
შენი ოთახი მდინარისპირს ჰგავს,
სადაც ნარცისებს ვერაფრით რგავენ.
შენი სახლის წინ,
კაკტუსებით სავსე ეზოში,
გრძელ და სქელ თოკზე ფრიალებენ სუფთა ზეწრები,
ზედ რომ არასდროს დასრესილან სილუეტები.
ყველა სურვილი ხის ყუთშია გამოკეტილი და
სურვილები არ გადიან ღამით სახლიდან,
და იმ ტრამვაის, სხვა მხარეს რომ მიჰყავს მგზავრები,
დიდი ხანია აღარავინ ეძახის “სურვილს”,
ხოლო მთავარი პერსონაჟი საერთოდ არ ჰგავს სტენლი კავალსკის.
შენ ბარძაყებთან გადის გზა, სადაც
კდემამოსილნი “სიყვარულის რიტუალს” მართავენ.
და მაინც ლპეპი ნაოჭებით სავსე სხეულით,
ხოლო ეზოში ფრიალებენ თეთრი საცვლები.
შვილები
იმ თვეში, როცა
მამები მიდიან სამოგზაუროდ
და სპირიტიზმით ერთობიან ანგელოზები,
დედები ყიდიან ყველაზე უმცროს
შავთმიან შვილებს...
ასე სჩვევიათ მათ პლანეტაზე გენეტიკურად.
დაღრღნილ საშოში
დასისხლულ კედლებს არ ახსენდებათ
მოკუნტული უშნო ბავშვები,
რომლებიც გუშინ შავი ფანჯრიდან
თეთრ საპნის ბუშტებს უშვებდნენ ცაში.
მგონი ბუშტები ღრუბლებად იქცნენ
ან ღამის ჰაერს შეერივნენ სისხლჩაქცევებად .
იმ თვეში, როცა
მამები მიდიან სამოგზაუროდ
და სპირიტიზმით ერთობიან ანგელოზები,
დედები ყიდიან ყველაზე უმცროს
შავთმიან შვილებს...
მერე შვილები იზრდებიან
და სხვა შვილების მოკვლას იწყებენ.
ღრძილით წურავენ არტერიებს,
თბილი სიზმრები რომ ამოსწოვონ პირის მოსვრამდე,
არ დაეღვაროთ არცერთი გრამი...
მათ სიზმრის წვეთებს მარმელადის გემო აქვს ალბათ...
გაყიდულ ბავშვებს ხომ არასდროს არ გაუსინჯავთ
ტკბილეულობა...
და ჩასახვისას დედის მხრიდან დაკლებულ რკინას
სხვის დნმ-ში აღმოჩენილ სუნთქვით ივსებენ.
და საპნის ბუშტებს ღრუბლებისკენ აღარ უშვებენ
ჩამონგრეული სახლის ფანჯრიდან...
იმ თვეში, როცა
მამები მიდიან სამოგზაუროდ
და სპირიტიზმით ერთობიან ანგელოზები,
დედები კლავენ ყველაზე უმცროს
შავთმიან შვილებს...
ასე სჩვევიათ გენეტიკურად...
ჩემი სახლი
როცა ნისლები დაიწყებენ კარის შემტვრევას
და ემბრიონის მსგავსად მოკუნტულს ოთახში მხოლოდ
უმიზეზო სიცოცხლე მრჩება,
(მეპატიება ალბათ სიკვდილიც
თუკი უკვე დევიანტი ვარ არსებობისთვის),
ძნელია სახლმა, ჩემით სავსემ, წყლები დაღვაროს.
ძნელია ცხრა თვე,
თუნდაც შვიდი მატაროს მუცლით
და შემდეგ ვიღაც უნაყოფო, ფსიქოპატ მოხუცს
მოსარჯულებლად მიაბაროს ჩემი სიზმრები.
და აღარასდროს გაიხსენოს არარსებული პანსიონის მდებარეობა.
მერე შემთხვევით,
როცა ტყეები ერთმანეთში გაცვლიან სეზონს,
გოგრების ნაცვლად დავუთესავ ბაღში
ნაცრისფერ, მკუხე შეგრძნებებს…
და უძილობით დასრესილი ღამის კადრები
შეეცდებიან სქელ კუბებად აეწყონ ჩემში…
იცი, ძნელია, ამაფხიკო ამ სახლის კედლებს,
ყოველ ხუთ წამში პლაცენტიდან ქარით რომ მკვებავს…
როცა ნისლები დალეწავენ კარის საკეტებს,
პირობითად მეცხრე თვის თავზე,
სახლი ამომგლეჯს დაძარღვული საშვილოსნოდან
და გათლილ ყუთში გამოკეტილს საჩუქრის მსგავსად
გადამგზავნის სხვა პანსიონში.
თუმცა უთუოთ დაავიწყდება მისამართის დაწერა ყუთზე.
თავისებური ინსტიქტი აქვს ჩემ პატარა სახლს,
დაკარგულ ნივთებს აღარასოდეს აღარ იბრუნებს…
ჩიტები
მე გამოვთალე ორი ხის ჩიტი
და სველ ასვალტზე მოფანტული
ცისარტყელების ნარჩენებით ფრთხილად შევღებე.
ორი ხის ჩიტი
ფრენას ისწავლის
და თვის ბოლომდე იქნებ მოასწრონ
გამოფრენა დასავლეთისკენ...
ბავარიაში ახლა ალბათ ცა გაიცრიცა
და უძილობა აგიმჟავდა კლიმატის მსგავსად.
აქ კი წვიმაა...
ფრთებზე ნახევრად აქერცლილი საღებავები
შენი ქალაქის შემოდგომას მოგაგონებენ...
წითელი...
ნარინჯისფერი...
ყვითელი...
მწვანე...
ცისფერი...
ლურჯი...
იისფერი...
ნურავის ეტყვი, რომ სამშობლოში
ფოთოლცვენას შვიდი ფერი აქვს...
მოფრენილ ჩიტებს დაუყარე გზაზე ხორბალი.
როცა დათბება ტყე გაშენდება -
ჩემი და შენი.
და ეს ხორბალი ჩემი კანის ფერს მოგაგონებს.
ხის ორი ჩიტი ჩუმად გეტყვის,
რომ გავიზარდე
და სუიციდი ამეკვიატა...
მოგიყვებიან ზღაპრულ ამბებს,
ჩემგან ნაამბობს დაბადებისას.
მათი ზღაპრები
ჩვენი პატარა საიდუმლოა...
არავის უთხრა,
თორემ ჩიტები ვერ გაუძლებენ ამდენ სიმართლეს,
გაქვავდებიან და ალბათ ფრენაც დაავიწყდებათ.
არავის უთხრა,
რომ შენს ბალიშში გამოაზამთრე
ჩემი ხელებით გამოთლილი ხის ფრინველები...
მე ახლა თითქოს მათ ველოდები...
არ ბრუნდებიან...
ალბათ ფანჯარა დაორთქლილი აღარ გაუღე
და გაიყინენ...
მათთვის სიცივე ხომ არასდროს მისწავლებია?!
ვერ მოვასწარი...
და ვერ იცანი
ცისარტყელებით მოხატული ორი ხის ჩიტი,
შენი გულისთვის რომ გამოვთალე
ძველი ჭადრისგან...
ძილინებისა
ჩემ ჭიქაში მზე ჩადის...
ცხრავე თითით შუშის კედლებს ეჭიდება
და თვალებს ხუჭავს...
ჩემ ჭიქაში მზე ჩადის...
მზე წითელი ფორთოხალია,
რომელიც ჟღალთმიანმა ოფიციანტმა
ისე გულგრილად მომიტანა,
ახლაც არ იცის,
რომ დაისი გამიწურა თვალწინ
და დოლარნახევრად მომყიდა.
ჩემ ჭიქაში მზე ჩადის...
ერთი ჭიქიდან დავაშროთ მზე და
ერთად დავბნელდეთ,
სანამ ვინმე აღმოგვაჩენს,
სანამ შეგვიძულებენ,
სანამ უცხო მოგვაგნებს,
იქ,
მარტოობის პლანტაციებში გადამალულებს.
არარსებული მზის დაბნელებას
ერთად ვუყუროთ...
დაგელოდები
მეცხრე სხივის ბოლო წვეთამდე,
(არ დავიძინებ)...
დაგელოდები
სანამ მთლიანად ამ დამლევ მუჭით.
ამ დროს საათი
მეცამეტე წრეზე გადავა
და აირევა ...
ჩემ ჭიქაში მზე ჩადის,
მზე წითელი ფორთოხალია,
რომელიც ერთად უნდა გავწუროთ
ყოველ ღამით და
წამლის ნაცვლად დაგალევინო
დაძინების წინ,
რომ ბავშვობიდან გამოყოლილმა
სიბნელის შიშმა
სიზმარში მაინც არ შეგაწუხოს...
ძილინებისა...
წრიული წესი ორისთვის
ერთხელაც გავა ცხრამეტი შობა
და ორიათას ოცდარვა წელს და რომელიღაც დღეს
შუა მარხვაში,
გაცდუნებს წყალი თიხის ჭურჭლიდან,
ასე უხამსად რომ ირეკლავს ჩემს ყველა სურვილს,
თილისმასავით რომ ინახავს წლებს,
როგორც გვამებს მაისის თაფლი,
როგორც ადათებს ძველი სოფელი.
გაივლის წყნარად.
გვალვა, შიმშილი, ვირუსები ვერ შემოაღწევს ამ ადგილებში,
სადაც ჟანგბადი შენი ხმაურია –
ნაფეხურები დერეფანში ან ხის კიბეზე;
სადაც თითებით მითვლი დღეებს – მარადისობას,
სადაც ენებით ვათლით სუნთქვას ბნელში ერთმანეთს.
სინათლე ზოგჯერ წამებაა, სხეული მეწვის.
მრცხვენია...
არა, საიდუმლოს ვერ ვმალავ დღისით.
შენ შეგიძლია ფრთხილად ატარო,
საჩუქრის ჭრელი ქაღალდივით არ შემოგეფრცქვნას,
ან არ დაგემსხვრეს.
შენ ალბათ ისიც შეგიძლია შენთვის მიფიქრო,
არავინ მიხვდეს, წრეში რომ ვცხოვრობთ,
რომ არცერთ ოთახს არ აქვს კუთხე, არც გასასვლელი.
მე კი ხორხს მკაწრავს,
მაკანკალებს,
მილურჯებს ტუჩებს...
მამტვრებს...
გავრბივარ...
სტიგმატებად მაჩნდება ტანზე.
ეს რკალიც მხოლოდ ქარს მასპინძლობს, უდაბნოს ქარებს,
ჩაკეტილ კარში საკეტიდან ისრუტავს ხოლმე
და საუბრისას ან სექსის დროს
მხოლოდ ისინი თუ იგებენ ჩვენზე რაიმეს,
როცა გაცდუნებ
ან შუა თვეში,
როდესაც სისხლით ხარკს ვუხდი ჩემ თავს.
გერიდები, ვნებებს ვიწურავ,
დროებით თითქოს ქალწული ვარ.
მაგრამ მზის შუქზე ყველაფერი სხვანაირია...
მე – შენი ცოლი,
გრძელი კაბით, მძიმე მძივებით,
მშვიდი საუზმე და ვახშამიც შეშლის გარეშე.
ასე გაივლის ცხრამეტი წელი,
ცხრამეტჯერ მოთოვს
და ორიათას ოცდარვა წელს და რომელიღაც დღეს
ყველა სარკმლიდან გავყრით სტიქიებს,
მაგრამ მანამდე მხოლოდ ერთხელ,
მხოლოდ ბოლოჯერ
შესართავისკენ გაგვრიყავს წყალი,
რომ მორევიდან სურვილები ამოვიტანოთ.