სულ მცირე ერთი გოჯია
სულ მცირე ერთი გოჯია,
სულ დიდი ერთი მტკაველი,
მეტით ვერც გიახლოვდები,
მეტით ვერც დაგეკარგები.
ჩამყვება ეგ სიფერმკრთალე,
სიზმარშიდაც და საფლავშიც,
ეს განა ლექსის წერაა,
გულის ფხანაა, ლაყაფი.
რას გეძებ ჩემთან სხვა ბარის,
მოსახლესა და ბინადარს,
ეგ შენი მიუღწევლობა,
ჭირადაც მყოფნის, ლხინადაც...
უკვდავი ვარ
უკვდავი ვარ,
გველს არ მოვუტყუებივარ სამოთხეში.
ძვლებამდე შიშველიც კი გოროხებს ვითვლიდი,
როდესაც მიწამ მუჭა ჟოლოს წონა დამტოვა...
ვიცი, ონკანიდან ისევ წვეთავს,
როგორც მაშინ, როდესაც ღამეებს ვყარაულობდი,
თითქოს ბავშვი იყო და ძილში გადაიხდიდა,
როცა ჯერ კიდევ არ მიკანკალებდა ხელები,
და არ დავდიოდი კედელ-კედელ საგიჟეთში.
უკვდავი ვარ,
გვიან მივხვდი და ახლა მიწა უნდა ვითმინო,
ზაფხული ზევით,
და ხის ფესვი სამარემდე ჩამოსული,
დიდგვალვობას სისხლი რომ გამომწოვა.
მას მოვეჭიდები აღდგომა დღეს,
ზევიდან რომ დაგვიძახებენ,
გამოდითო...
ჩემი თბილ-თბილი სიზმრები
ჩემი თბილ-თბილი სიზმრები
ქვეშაგებს ლაქად ემჩნევა.
შენ ალბათ ჩემისთანა ხარ,
მაგრამ ვერა ხარ ჩემხელა.
შენ ალბათ ჩემისთანა ხარ,
მაგრამ ჩემხელა ვერაფრით.
ჩემისთანაო, აქამდე
რით ვერ მოხვედი ჩემამდე.
ხრამი თუ იყო, უფსკრული,
ან ღამე ბნელი, ცალთვალა,
ან თვალში შუქი არ გქონდა,
ან გული გქონდა პატარა,
ჩემამდე ვერ მოგიყვანა,
ჩემამდე ვერ მოგატანა.
ცხრა მზე მინდოდა მქონოდა
ცხრა მზე მინდოდა მქონოდა,
რვის მეტი ვერ შევაგროვე,
მეცხრე ვერ გადმოვიბირე,
ციდან ვერ გადმოვაგორე.
მზით ჯიბეგამოტენილმა
შენს სახლს შევუღე ჭიშკარი,
შენ გზები გიგროვებია,
ჩემგან რომ წასულიყავი.
წასვლაზე ბევრი დავწერე
წასვლაზე ბევრი დავწერე,
მოსვლაზე არ მეწერება,
ჩახერგეს შემოსასვლელი
ალქაჯებმა და დევებმა.
განა მთის წვერზე გელოდი,
ან სისხამ დილით, ადრიან.
არ მეძებ, როგორ მიპოვი,
თითქოს არც დაგიკარგივარ.
ჩემივე სისხლი თავს მაწვიმს,
სველი მივდივარ შინისკენ,
დამხვდები დამეწერება,
არა და ისევ იწვიმებს...
სისხლარეული ამინდი
ნისლად ჩამოწვა მინებთან,
სულო წადი და დამტოვე,
ვერ გიძლებ ჩემზე მძიმე ხარ.
როდესმე დამთავრდება ხეტიალი
როდესმე დამთავრდება ხეტიალი
ვინ იცის, დაღლილზე გაგიხარდეს.
ან ხრამში ბოლო მოგეღება,
ან ზვავი შეგინახავს აპრილამდე.
არავის დააკლდება არაფერი,
არც მზე დაგაკლდება დილდილობით.
ეგ არის, ვერ გაიგებ ვერასოდეს,
მივდიოდი თუ მოვდიოდი.
სულ იოლია
სულ იოლია, თვალივით ჩაწყდეს
და მერე სისხლიც მიახმეს ძარღვებს,
როდესაც "დღეა სოფელზე გრძელი“
და დღეზე უფრო გრძელია ღამე.
როდესაც დროა, წახვიდე სახლში,
შინ იყო მაშინ, როდესაც მოწვიმს.
ვიღაცა ნატრობს, მოვიდეს წვიმად,
მე ვნატრობ, წვიმის მაგივრად მოდი.
იმ უცნაური ჯვრისწერის შემდეგ
იმ უცნაური ჯვრისწერის შემდეგ
ყოველ ღამე იგივეა:
იკეტება ქალაქის კარი,
აქრობენ შუქს,
წევენ ხიდებს,
და ნესტიან ქუჩებში მოძრაობას იწყებენ ჩრდილები,
რომელთაც ადამიანები არ ახლავთ.
გადავდივარ ერთი ფანჯრიდან მეორესთან,
გადავყურებ მოედანს გილიოტინით,
დიდ მდინარეს გავსებულს სისხლით,
და მასხენდება, მარიგებდნენ ბავშვობაში,
ნუ შეიყვარებ საკუთარ თავს,
მას ყოველთვის სხვა ეყვარება.
იმ უცნაური ჯვრისწერის შემდეგ
ყველა ღამე, რომელიც უნდა ყოფილიყო შენი,
ბართლომესია.
სიყვარული ხანდახან ასეთიც არის
სიყვარული ხანდახან ასეთიც არის,
ღარიბი კაცის მაცივარს ჰგავს.
დილით გამოაღებ არაფერია,
შუადღეს გამოაღებ – ისევ არაფერი.
საღამოსაც არაფერი იქნება,
მაგრამ მაინც გამოაღებ,
დგახარ,
უყურებ,
სიცარიელეში ანთებულ შუქს აყვედრი...
არადა, რა მაცივრის ბრალია, რომ გშია?!
ვისი რა ბრალია, რომ შეგიყვარდა?!
არ გინდა, არა
არ გინდა, არა,
შეეჩვიე დედამიწას,
მიწას შეეჩვიე,
ნუ ეჯიუტები,
თორემ ერთხელ იქნება,
ღმერთი სურვილს აგისრულებს და წახვალ
იმ პლანეტაზე, რომლის სახელიც არ იცი,
და არც არაფერი ჰქვია, რადგან ჯერ არ აღმოუჩენიათ.
შეგიძლია შენი სახელი დაარქვა,
როგორც ვორდის დოკუმენტს არქმევდი,
სანამ მილიონი სინათლის წელიწადით გაუსწრებდი გაგარინს
და აქ ამოყოფდი თავს,
რათა მერე ეს მარტორქის მაგვარი ცხოველები მოგეწველა,
ეს უცნაური მცენარეები გეფშვნა და პური გეცხო,
დალოდებოდი იმ საუკუნეს,
როდესაც ამ პლანეტიანად აღმოგაჩენენ
და წითელ ქვიშაში თავწარგულს, წარმოგედგინა,
რას აკეთებენ თბილისში დარჩენილი შენი მეგობრები...
შეეჩვიე დედამიწას, შეეჩვიე,
ნუ ეჯიუტები!
სულ მცირე ერთი გოჯია,
სულ დიდი ერთი მტკაველი,
მეტით ვერც გიახლოვდები,
მეტით ვერც დაგეკარგები.
ჩამყვება ეგ სიფერმკრთალე,
სიზმარშიდაც და საფლავშიც,
ეს განა ლექსის წერაა,
გულის ფხანაა, ლაყაფი.
რას გეძებ ჩემთან სხვა ბარის,
მოსახლესა და ბინადარს,
ეგ შენი მიუღწევლობა,
ჭირადაც მყოფნის, ლხინადაც...
უკვდავი ვარ
უკვდავი ვარ,
გველს არ მოვუტყუებივარ სამოთხეში.
ძვლებამდე შიშველიც კი გოროხებს ვითვლიდი,
როდესაც მიწამ მუჭა ჟოლოს წონა დამტოვა...
ვიცი, ონკანიდან ისევ წვეთავს,
როგორც მაშინ, როდესაც ღამეებს ვყარაულობდი,
თითქოს ბავშვი იყო და ძილში გადაიხდიდა,
როცა ჯერ კიდევ არ მიკანკალებდა ხელები,
და არ დავდიოდი კედელ-კედელ საგიჟეთში.
უკვდავი ვარ,
გვიან მივხვდი და ახლა მიწა უნდა ვითმინო,
ზაფხული ზევით,
და ხის ფესვი სამარემდე ჩამოსული,
დიდგვალვობას სისხლი რომ გამომწოვა.
მას მოვეჭიდები აღდგომა დღეს,
ზევიდან რომ დაგვიძახებენ,
გამოდითო...
ჩემი თბილ-თბილი სიზმრები
ჩემი თბილ-თბილი სიზმრები
ქვეშაგებს ლაქად ემჩნევა.
შენ ალბათ ჩემისთანა ხარ,
მაგრამ ვერა ხარ ჩემხელა.
შენ ალბათ ჩემისთანა ხარ,
მაგრამ ჩემხელა ვერაფრით.
ჩემისთანაო, აქამდე
რით ვერ მოხვედი ჩემამდე.
ხრამი თუ იყო, უფსკრული,
ან ღამე ბნელი, ცალთვალა,
ან თვალში შუქი არ გქონდა,
ან გული გქონდა პატარა,
ჩემამდე ვერ მოგიყვანა,
ჩემამდე ვერ მოგატანა.
ცხრა მზე მინდოდა მქონოდა
ცხრა მზე მინდოდა მქონოდა,
რვის მეტი ვერ შევაგროვე,
მეცხრე ვერ გადმოვიბირე,
ციდან ვერ გადმოვაგორე.
მზით ჯიბეგამოტენილმა
შენს სახლს შევუღე ჭიშკარი,
შენ გზები გიგროვებია,
ჩემგან რომ წასულიყავი.
წასვლაზე ბევრი დავწერე
წასვლაზე ბევრი დავწერე,
მოსვლაზე არ მეწერება,
ჩახერგეს შემოსასვლელი
ალქაჯებმა და დევებმა.
განა მთის წვერზე გელოდი,
ან სისხამ დილით, ადრიან.
არ მეძებ, როგორ მიპოვი,
თითქოს არც დაგიკარგივარ.
ჩემივე სისხლი თავს მაწვიმს,
სველი მივდივარ შინისკენ,
დამხვდები დამეწერება,
არა და ისევ იწვიმებს...
სისხლარეული ამინდი
ნისლად ჩამოწვა მინებთან,
სულო წადი და დამტოვე,
ვერ გიძლებ ჩემზე მძიმე ხარ.
როდესმე დამთავრდება ხეტიალი
როდესმე დამთავრდება ხეტიალი
ვინ იცის, დაღლილზე გაგიხარდეს.
ან ხრამში ბოლო მოგეღება,
ან ზვავი შეგინახავს აპრილამდე.
არავის დააკლდება არაფერი,
არც მზე დაგაკლდება დილდილობით.
ეგ არის, ვერ გაიგებ ვერასოდეს,
მივდიოდი თუ მოვდიოდი.
სულ იოლია
სულ იოლია, თვალივით ჩაწყდეს
და მერე სისხლიც მიახმეს ძარღვებს,
როდესაც "დღეა სოფელზე გრძელი“
და დღეზე უფრო გრძელია ღამე.
როდესაც დროა, წახვიდე სახლში,
შინ იყო მაშინ, როდესაც მოწვიმს.
ვიღაცა ნატრობს, მოვიდეს წვიმად,
მე ვნატრობ, წვიმის მაგივრად მოდი.
იმ უცნაური ჯვრისწერის შემდეგ
იმ უცნაური ჯვრისწერის შემდეგ
ყოველ ღამე იგივეა:
იკეტება ქალაქის კარი,
აქრობენ შუქს,
წევენ ხიდებს,
და ნესტიან ქუჩებში მოძრაობას იწყებენ ჩრდილები,
რომელთაც ადამიანები არ ახლავთ.
გადავდივარ ერთი ფანჯრიდან მეორესთან,
გადავყურებ მოედანს გილიოტინით,
დიდ მდინარეს გავსებულს სისხლით,
და მასხენდება, მარიგებდნენ ბავშვობაში,
ნუ შეიყვარებ საკუთარ თავს,
მას ყოველთვის სხვა ეყვარება.
იმ უცნაური ჯვრისწერის შემდეგ
ყველა ღამე, რომელიც უნდა ყოფილიყო შენი,
ბართლომესია.
სიყვარული ხანდახან ასეთიც არის
სიყვარული ხანდახან ასეთიც არის,
ღარიბი კაცის მაცივარს ჰგავს.
დილით გამოაღებ არაფერია,
შუადღეს გამოაღებ – ისევ არაფერი.
საღამოსაც არაფერი იქნება,
მაგრამ მაინც გამოაღებ,
დგახარ,
უყურებ,
სიცარიელეში ანთებულ შუქს აყვედრი...
არადა, რა მაცივრის ბრალია, რომ გშია?!
ვისი რა ბრალია, რომ შეგიყვარდა?!
არ გინდა, არა
არ გინდა, არა,
შეეჩვიე დედამიწას,
მიწას შეეჩვიე,
ნუ ეჯიუტები,
თორემ ერთხელ იქნება,
ღმერთი სურვილს აგისრულებს და წახვალ
იმ პლანეტაზე, რომლის სახელიც არ იცი,
და არც არაფერი ჰქვია, რადგან ჯერ არ აღმოუჩენიათ.
შეგიძლია შენი სახელი დაარქვა,
როგორც ვორდის დოკუმენტს არქმევდი,
სანამ მილიონი სინათლის წელიწადით გაუსწრებდი გაგარინს
და აქ ამოყოფდი თავს,
რათა მერე ეს მარტორქის მაგვარი ცხოველები მოგეწველა,
ეს უცნაური მცენარეები გეფშვნა და პური გეცხო,
დალოდებოდი იმ საუკუნეს,
როდესაც ამ პლანეტიანად აღმოგაჩენენ
და წითელ ქვიშაში თავწარგულს, წარმოგედგინა,
რას აკეთებენ თბილისში დარჩენილი შენი მეგობრები...
შეეჩვიე დედამიწას, შეეჩვიე,
ნუ ეჯიუტები!