სვანეთს ავმაღლდი
სვანეთს ავმაღლდი, მეხილა რათა
თამარის კოშკთა უცხო განძები,
მკერდად ვიგულე თეთნულდის კალთა –
ხან ვითოვლები, ხან ვიხანძრები.
ბეჩოში შდუგრა რამ დააჩქარა?!
რისთვის ვიგრძენი ძარღვში დუღილი?!
ეს ხარი არის თუ არის შხარა,
ღამით რომ მიაქვს მთვარის უღელი.
მაგრამ დავეცი ვით კოშკი ხალდეს,
კავკასიონი გადავტრამალდი!
დღევანდელი დღე არ გამიხვალდეს,
თუ სვანეთივით კვლავ არ ავმაღლდი.
სვანეთის ცაო, რად დამემდურე
და უშბის ტოლი კოლხეთს დამმარხე?
ასე ცოტა ხნით რად მაენგურე,
ან ნაკრულაში რად მაკალმახე?
მაგრამ დაცემა ძალას შემმატებს
და გავიშლები ორბის ფრთებივით.
მე ვეფიცები ლაბსყალდის ხატებს:
კვლავ ავმაღლდები თეთრი მთებივით!
სარკე
ჩემ გვერდით სძინავს იმ ას წელიწადს,
მარტოობად რომ ეწერა მარკესს.
მე წიგნს დავხურავ და მარტოობაც
ჩემს ანარეკლად ექცევა სარკეს.
სარკეში მოჩანს სიცარიელე...
სიცივე ვერცხლის მე არ მეცლება.
აწრიალდება ვით მორიელი
და ნაზი კოცნით დაიგესლება.
არ ვარ ისეთი, როგორიც ხალხში
და სარკის ძალა სულში ცვლის ამინდს.
ვუცქერ ცარიელს შავბნელ ოთახში
ჩემო ცხოვრების ვერცხლის პერგამენტს.
ჩემ გვერდით სძინავს ლამაზ დრიადას,
მარტოსულობას მე ვუღებ სარკმელს
და მაინც, როგორც ცაში ტრიადას
ვერ მოატყუებ ოთახში სარკეს.
მე მე არა ვარ
მე მე არა ვარ, მე მთა ვარ ლურჯი,
მიწის წიაღში ფესვებგადგმული
და ქვესკნელიდან ზესკნელს წასული,
ჯერ ვერ მისული – ნისლით დაბმული.
დამარცხებულმა მტერთან ბრძოლაში
და ბეღლისაკენ მიმავალმა მე
სიყვარულამდე ვერ მივაღწიე,
მუხლდამტვრეულმა გზაში ჩავთვლიმე.
ოჰოო! რა შვება ყოფილა ძილი,
ვერაფერსა ვგრძნობ, ვერაფერს ვხედავ.
მთა მძინარე და გაქვავებული
გამოღვიძებას ვეღარა ვბედავ.
და ჩემს სიზმრებში ქალია მუდამ,
უმანკო, წმინდა, თოვლივით თეთრი.
რომელზეც ფიქრი ჩემს თავს ათეთრებს
და რომლის ხატსაც ყოველდღე ვეტრფი.
დაზვავი მოაქვს ჩემს სიყვარულს გონში დანერგულს
და გაყინული მწვერვალიდან ქარებს ვაქროლვებ.
ვარსკვლავთა ცქერა მიესაჯა სასჯელად ჩემს გულს
და მეც დღედაღამ ჩემი ზვავებით სოფელს ვაგლოვებ.
მე მე არა ვარ! მე ის მთა ვარ ჩუმად, რომ ანცობს,
მზის ვერ შემცნობი, მხოლოდ ღრუბლებს ველაქუცები.
მზის ღირსი არ ვარ ამას თავად მნათობი მამცნობს
და მხოლოდ ღამით მთვარის შუქზე გავირუჯები.
დამცინეს, მითხრეს: როგორ ბედავ ცისაკენ სწრაფვას?!
დილის ცა ცისარტყელის ფერებს თუ იძმობს.
შენს სულს კი გეენიის ცეცხლი დაღაფავს
რუხი მთა როდის შეურთია ცოლად სასიძოს?!
მეც კვლავ ცრემლებად ზვავები მომაქვს,
რომ გავაცივო ჩემი სხეული,
რომ უკეთესად ვიგრძნო გული და
მზის სიყვარული ხანჯლად ხეული.
მე მე არა ვარ! მე მთა ვარ თეთრი,
ცის ვერ მიწვდომით დაბერებული.
კვლავ ქვესკნელიდან ზესკნელს მივიწევ,
ჯერ არ მაქვს ბრძოლა დანებებული.
და თუნდ მაგინოთ, დამცინოთ, მკიცხოთ,
ნუ გგონიათ, რომ ცამდე არ ავალ.
თქვენი ბრალია, ვერაფერს ხვდებით!
ბრმებო ვერ მხედავთ?! მე მე არა ვარ!
უსათაურო
როგორც კუბოში ცოცხალი გოგოლი,
ისე ვიტანჯები კუბოს გარეშე.
სატანამ დამინგრია ცხოვრების გოდოლი,
სულში კი მომიხდინა დემონთა თარეში.
როგორც ბეთჰოვენს სტანჯავდა სიყრუე,
მიქელანჯელოს – მოსეს პირ უტყვობა.
დავითს – საქართველო, ილიას – უმისობა,
ქართველთ წახდენა და ქართველთ პირუტყვობა,
ისე მე მაწვალებს დღეს ჩემი გული,
გაქვავებული, ვით ლოტის ცოლი,
დავეძებ სიყვარულს გაშმაგებული,
დანტეც ვერ იქნება დღეს ჩემი ტოლი.
ტატოს მერანმა დღეს ფეხები მოიტეხა,
მეძავი აღმოჩნდა აკაკის სულიკო,
გელათის გუმბათი დღეს არ მოიხატა.
სიყვარული დღეს დაკარგულიყო.
წმინდა ვაზის ჯვარი თმებმა აღარ შეკრა,
ცოცხალი სვეტი ანგელოზმა უკან აიღო,
ჩემი ყველა რწმენა, ჩემი ყველა სასო
წუხილის დიდმა ტალღამ წაიღო.
ერთი გამორიყა და დამაიმედა -
უფლის სიყვარული უკან დამიბრუნდა:
უფალო, გევედრები, ევა შემაყვარე,
სანამ ბედ-იღბალი კიდევ ამიბრუნდა.
პოეტის მეგობარს
ვხედავ, ქალაქის რია-რია
რომ დევნის ზაფხულს
და ჰარმონიას
რომ ანგრევენ კონსტრუქტორები.
ყოველდღიურად თვალი ხედავს
ათასჯერ ნახულს:
კაცების ნაცვლად
ლოცულობენ მუქთახორები.
ძმაო, ამიტომ ავაშენე
ჩემი სამყარო,
სადაც მე, მზე და ტალახი ვართ
მხოლოდ და მხოლოდ.
ვცდილობ, ამითი
ჩემი თავი რომ გავამყარო,
რომ წმინდა მიზანს ვეზიარო
ბოლოს და ბოლოს.
შენ ხშირად გითქვამს, ჩემო ძმაო,
ხარ სულელიო
და ლექსის წერა
ჩაგითვლია მარიაჟობად.
რა ვქნა სიკვდილს გამუდმებით,
რომ სულ ველიო
და მიმაჩნია აქედან წასვლა
მზის რიჟრაჟობად.
მუხლმოდრეკილი არყის ჭიქების
მიჭახუნებით
ვამცნობთ ერთმანეთს
ერთმანეთთან თანასწორობას.
ხან ენამჭევრად ბაასით და
ხან დადუმებით,
ორივე ვცდილობთ, ავარიდოთ
თავი მონობას.
და ჩემს სიზმრებში
გიდობას მიწევს
ამ მეგობრობის სიამტკბილობა
ლოგინში მხოლოდ
ტალახი და მნათობი მიწევს,
სიზმარში ისევ ამტკივდება
ღია ჭრილობა.
გაღვიძებული თვალებს
მოვიფშვნეტ
და მთაწმინდიდან გადმოვხედავ
მთელ საქართველოს:
ვხედავ, ქალაქის რია-რია
რომ დევნის ზაფხულს
და ჰარმონიას
რომ ანგრევენ კონსტრუქტორები.
ყოველდღიურად თვალი ხედავს
ათასჯერ ნახულს:
კაცების ნაცვლად
ლოცულობენ მუქთახორები
ბაბილონი
ბაბილონამდე ისევ შორია,
ჯერ შუმერია და სულელია,
ვინც ვერ ხედავს ტიგროსის ტალღებს.
ბაბილონამდე ჯერ სულეთია,
ასურეთია, ეს სულ ერთია,
თუ ვერ ხედავ ედმში ბალღებს.
ბაბილონამდე ჩვენი ხათია.
ჩვენი ხატია, დანახატია,
კაცი, რომელიც ჯოჯოხეთს აღებს.
ბაბილონი ხომ დღესაც მკვდარია,
ოოჰ, ავდარია და სამარეა
ადგილი, სადაც უფრენიათ დაკიდულ ბაღებს.
ბაბილონი ხომ დაცემულია,
ვერცხლი ცოდვაში გაცემულია.
ჯვარცემულია, აღებს ცის თაღებს.
ბაბილონი ხომ გაქრობილია,
და ცნობილია, რომ ძმობილია
ერშალაიმი - ინახავს მაღლებს.
ბაბილონია ადგილი, სადაც,
სადაც გაეხსნათ ადამებს მადაც.
და სადაც დასჯა დაეკისრათ ტიგროსის ტალღებს.
ბაბილონია, ბაბილონია,
სადაც ადამი ყველა ლომია.
სადაც ხარშავენ ქვაბებში ბალღებს.
ბაბილონია, სადაც ანდომა,
ღმერთმა თავის შვილს გადააღდგომა,
აი, ბრუნდება და კარებს აღებს.
ბაბილონამდე ჯერ სულეთია,
ასურეთია, ეს სულ ერთია
მისთვის, ვინც ხედავს ედემში ბალღებს.
მე რომ მეხილა ჯვარცმა
როგორ მიდოდა მოხვევა
შენი. ხელები მაკლდა მე.
გულია გრძნობის მორევი
და სიყვარულის აკლდამა.
როგორ მინდოდა როგორღაც
შემოგეხვია ხელები...
ვყოფილიყავი ოღონდაც,
შენი რიგითი მხლებელი.
ჩვენ დაგვაშორა დრომ, სივრცემ
ეფემერაში ვართ ერთად.
თანდათან შენკენ მოვიწევ...
და ლოცვაში დამათენდა.
დედას
შენ მეფერებოდი პაწაწინას,
ვით თვით ბეთჰოვენი სიმფონიას
და მეც გეკრობოდი მოკუნტული,
როგორც ქრისტეს კვართი სიდონიას.
ცოტა გავიზარდე, გავიმართე...
თითქოს ეს ოთახიც გაათონდა.
მერე ბატონები დამემართა,
ჩემში ბატონობა გაბატონდა.
ბევრი მეგობარი გავიჩინე.
ბევრი გავიჩინე გასაჭირი.
და რა გრძნობითაც შენ გამაჩინე,
დედა, კლდის პირზეც შენ გამაჩერე.
ისევ მომეფერე და დამკოცნე.
მერე თვით ოცნებაც გალურჯდა და
შენი სიყვარულით გააოცე
მთელი ხეივანი ალუჩათა.
ვიცი, მე შენი ვარ თანამდები,
ვიცი, ვალები რომ მიხვალდება.
შენი სულ ვიქნები თანამდევი,
შენი სარძლოც რომ შემიყვარდება.
მამის სადღეგრძელო
გრემის ცისფერი კრამიტის ნამსხვრევთ
მწარედ დასტირის პატარა კახი.
გადააფარეს ტაძარს წითელი,
ერეკლე ყვირის: ახია, ახი!
მაგრამ რას სტირი, ჩვენო სინდისო,
შენი ქვეყანა იწყებს შენობას,
ალაჰის ნაცვლად ქრისტეს ვლოცულობთ,
ტაძარს ვეძახით წმინდა შენობას.
თბილისში, სადღაც, წმინდა მიწაზე,
შენს სადღეგრძელოს კაცი რომ ამბობს,
მის სახელს ვფიცავ, ქართულ ზეცაზე
რომ სულიწმინდა მუდამ იგალობს.
ის კაცი ახლა თავის შვილს სტირის,
ქვეყნის ბოლოში გაგზავნილს, მარტოს.
აფრინა შვილი სამშობლოს იქით,
რომ თებერვალი გადმოამარტოს.
უშვილოდ ყოფნას ვერ უძლებს კაცი
და თან განაგრძობს თეთრ ღვინით თრობას.
სვამს სადღეგრძელოს ქართველ გმირების,
თან გულში სტირის თავის მამობას:
`დიდი დავითი ქარქაშს ხმალს რომ მოაშორებდა,
ქარქაშს ამტვრევდა, ხმალს კი ხელიდან არ იშორებდა,
იბრძოდა გულით მეფე ლომივით ფაფარგაშლილი,
ასეთი მინდა, რომ გავზარდო მეც ჩემი შვილი!~
ახლა კი შვილს სურს, რომ გაუხსნას მამამისს გული,
უთხრას, გაზარდა ქართველი კაცი, ქვეყნის ერთგული:
მამავ, ქარქაშში ხმალი მიდევს აღმაშენებლის,
რომ ამოვიღებ, ხანი მოვა აღმა შენების.
ქარქაშს დავამტვრევ მეც, სიყვარულით ფაფარგაშლილი.
იტყვი - გავზარდე, როგორიც მსურდა, მე ჩემი შვილი.
გრემის ცისფერი კრამიტის ნამსხვრევთ
მწარედ დასტირის პატარა კახი.
გადააფარეს ტაძარს წითელი,
ერეკლე ყვირის: ახია, ახი!
* * *
სუნთქვის აღარ მაქვს სურვილი,
მაინც ვასუნთქებ გულსაო,
ვცოცხლობ, მაგრამ თან შევტირი
სამშობლოს, დაკარგულსაო.
აგერ მოვედი უდაბნოს,
მკვდარსა და უდაბურსაო,
სიცოცხლის მჭამელს, გამომცდელს,
ვერ ჰპოვებ წყალს და პურსაო.
მზეს ვევედრები ჩაქრობას,
მთვარეს - გაყინვას გზისაო,
ვარსკვლავთ - მიზანის მიგნებას,
სადაც უფალი ზისაო.
არ ჩადის ცისკრის ვარსკვლავი,
ოფლი მოედო გულსაო,
ვერ ვიმორჩილებ ვერაფრით
ტერფებსა, დადაგულსაო.
მარტო მეგონა ვიყავი,
გულში წუხილი ჭეხდაო,
იმედი მომცა დანახვამ
კვალის უფალის ფეხთაო.
მეჩვენა ლამაზ-ლამაზი
ცდუნება სატანისაო.
გავუძელ, არა შევცოდე,
ძალა მაქვს ატანისაო.
სუნთქვის აღარ მაქვს სურვილი,
რადგან ვისუნთქავ მტვერსაო,
სამშობლოსი მაქვს წყურვილი,
არა, არ ჩამდის ყელსაო.
მინდა ქართული ძახილი,
ვით იღრიალებს ლომიო,
მინდა, ჩემების გვერდთ ვიდგე,
ლხინ იყოფის, თუ - ომიო.
მივხოხიალებ ქვიშაზე,
როგორაც ქვეწარმავალი,
გადის ცხოვრება ტანჯვაში,
მწუხარე და წარმავალი.
სუნთქვის აღარ მაქვს სურვილი,
მაინც ვასუნთქებ გულსაო,
ვცოცხლობ, მაგრამ კვლავ შევტირი
სამშობლოს, დაკარგულსაო.
სვანეთს ავმაღლდი, მეხილა რათა
თამარის კოშკთა უცხო განძები,
მკერდად ვიგულე თეთნულდის კალთა –
ხან ვითოვლები, ხან ვიხანძრები.
ბეჩოში შდუგრა რამ დააჩქარა?!
რისთვის ვიგრძენი ძარღვში დუღილი?!
ეს ხარი არის თუ არის შხარა,
ღამით რომ მიაქვს მთვარის უღელი.
მაგრამ დავეცი ვით კოშკი ხალდეს,
კავკასიონი გადავტრამალდი!
დღევანდელი დღე არ გამიხვალდეს,
თუ სვანეთივით კვლავ არ ავმაღლდი.
სვანეთის ცაო, რად დამემდურე
და უშბის ტოლი კოლხეთს დამმარხე?
ასე ცოტა ხნით რად მაენგურე,
ან ნაკრულაში რად მაკალმახე?
მაგრამ დაცემა ძალას შემმატებს
და გავიშლები ორბის ფრთებივით.
მე ვეფიცები ლაბსყალდის ხატებს:
კვლავ ავმაღლდები თეთრი მთებივით!
სარკე
ჩემ გვერდით სძინავს იმ ას წელიწადს,
მარტოობად რომ ეწერა მარკესს.
მე წიგნს დავხურავ და მარტოობაც
ჩემს ანარეკლად ექცევა სარკეს.
სარკეში მოჩანს სიცარიელე...
სიცივე ვერცხლის მე არ მეცლება.
აწრიალდება ვით მორიელი
და ნაზი კოცნით დაიგესლება.
არ ვარ ისეთი, როგორიც ხალხში
და სარკის ძალა სულში ცვლის ამინდს.
ვუცქერ ცარიელს შავბნელ ოთახში
ჩემო ცხოვრების ვერცხლის პერგამენტს.
ჩემ გვერდით სძინავს ლამაზ დრიადას,
მარტოსულობას მე ვუღებ სარკმელს
და მაინც, როგორც ცაში ტრიადას
ვერ მოატყუებ ოთახში სარკეს.
მე მე არა ვარ
მე მე არა ვარ, მე მთა ვარ ლურჯი,
მიწის წიაღში ფესვებგადგმული
და ქვესკნელიდან ზესკნელს წასული,
ჯერ ვერ მისული – ნისლით დაბმული.
დამარცხებულმა მტერთან ბრძოლაში
და ბეღლისაკენ მიმავალმა მე
სიყვარულამდე ვერ მივაღწიე,
მუხლდამტვრეულმა გზაში ჩავთვლიმე.
ოჰოო! რა შვება ყოფილა ძილი,
ვერაფერსა ვგრძნობ, ვერაფერს ვხედავ.
მთა მძინარე და გაქვავებული
გამოღვიძებას ვეღარა ვბედავ.
და ჩემს სიზმრებში ქალია მუდამ,
უმანკო, წმინდა, თოვლივით თეთრი.
რომელზეც ფიქრი ჩემს თავს ათეთრებს
და რომლის ხატსაც ყოველდღე ვეტრფი.
დაზვავი მოაქვს ჩემს სიყვარულს გონში დანერგულს
და გაყინული მწვერვალიდან ქარებს ვაქროლვებ.
ვარსკვლავთა ცქერა მიესაჯა სასჯელად ჩემს გულს
და მეც დღედაღამ ჩემი ზვავებით სოფელს ვაგლოვებ.
მე მე არა ვარ! მე ის მთა ვარ ჩუმად, რომ ანცობს,
მზის ვერ შემცნობი, მხოლოდ ღრუბლებს ველაქუცები.
მზის ღირსი არ ვარ ამას თავად მნათობი მამცნობს
და მხოლოდ ღამით მთვარის შუქზე გავირუჯები.
დამცინეს, მითხრეს: როგორ ბედავ ცისაკენ სწრაფვას?!
დილის ცა ცისარტყელის ფერებს თუ იძმობს.
შენს სულს კი გეენიის ცეცხლი დაღაფავს
რუხი მთა როდის შეურთია ცოლად სასიძოს?!
მეც კვლავ ცრემლებად ზვავები მომაქვს,
რომ გავაცივო ჩემი სხეული,
რომ უკეთესად ვიგრძნო გული და
მზის სიყვარული ხანჯლად ხეული.
მე მე არა ვარ! მე მთა ვარ თეთრი,
ცის ვერ მიწვდომით დაბერებული.
კვლავ ქვესკნელიდან ზესკნელს მივიწევ,
ჯერ არ მაქვს ბრძოლა დანებებული.
და თუნდ მაგინოთ, დამცინოთ, მკიცხოთ,
ნუ გგონიათ, რომ ცამდე არ ავალ.
თქვენი ბრალია, ვერაფერს ხვდებით!
ბრმებო ვერ მხედავთ?! მე მე არა ვარ!
უსათაურო
როგორც კუბოში ცოცხალი გოგოლი,
ისე ვიტანჯები კუბოს გარეშე.
სატანამ დამინგრია ცხოვრების გოდოლი,
სულში კი მომიხდინა დემონთა თარეში.
როგორც ბეთჰოვენს სტანჯავდა სიყრუე,
მიქელანჯელოს – მოსეს პირ უტყვობა.
დავითს – საქართველო, ილიას – უმისობა,
ქართველთ წახდენა და ქართველთ პირუტყვობა,
ისე მე მაწვალებს დღეს ჩემი გული,
გაქვავებული, ვით ლოტის ცოლი,
დავეძებ სიყვარულს გაშმაგებული,
დანტეც ვერ იქნება დღეს ჩემი ტოლი.
ტატოს მერანმა დღეს ფეხები მოიტეხა,
მეძავი აღმოჩნდა აკაკის სულიკო,
გელათის გუმბათი დღეს არ მოიხატა.
სიყვარული დღეს დაკარგულიყო.
წმინდა ვაზის ჯვარი თმებმა აღარ შეკრა,
ცოცხალი სვეტი ანგელოზმა უკან აიღო,
ჩემი ყველა რწმენა, ჩემი ყველა სასო
წუხილის დიდმა ტალღამ წაიღო.
ერთი გამორიყა და დამაიმედა -
უფლის სიყვარული უკან დამიბრუნდა:
უფალო, გევედრები, ევა შემაყვარე,
სანამ ბედ-იღბალი კიდევ ამიბრუნდა.
პოეტის მეგობარს
ვხედავ, ქალაქის რია-რია
რომ დევნის ზაფხულს
და ჰარმონიას
რომ ანგრევენ კონსტრუქტორები.
ყოველდღიურად თვალი ხედავს
ათასჯერ ნახულს:
კაცების ნაცვლად
ლოცულობენ მუქთახორები.
ძმაო, ამიტომ ავაშენე
ჩემი სამყარო,
სადაც მე, მზე და ტალახი ვართ
მხოლოდ და მხოლოდ.
ვცდილობ, ამითი
ჩემი თავი რომ გავამყარო,
რომ წმინდა მიზანს ვეზიარო
ბოლოს და ბოლოს.
შენ ხშირად გითქვამს, ჩემო ძმაო,
ხარ სულელიო
და ლექსის წერა
ჩაგითვლია მარიაჟობად.
რა ვქნა სიკვდილს გამუდმებით,
რომ სულ ველიო
და მიმაჩნია აქედან წასვლა
მზის რიჟრაჟობად.
მუხლმოდრეკილი არყის ჭიქების
მიჭახუნებით
ვამცნობთ ერთმანეთს
ერთმანეთთან თანასწორობას.
ხან ენამჭევრად ბაასით და
ხან დადუმებით,
ორივე ვცდილობთ, ავარიდოთ
თავი მონობას.
და ჩემს სიზმრებში
გიდობას მიწევს
ამ მეგობრობის სიამტკბილობა
ლოგინში მხოლოდ
ტალახი და მნათობი მიწევს,
სიზმარში ისევ ამტკივდება
ღია ჭრილობა.
გაღვიძებული თვალებს
მოვიფშვნეტ
და მთაწმინდიდან გადმოვხედავ
მთელ საქართველოს:
ვხედავ, ქალაქის რია-რია
რომ დევნის ზაფხულს
და ჰარმონიას
რომ ანგრევენ კონსტრუქტორები.
ყოველდღიურად თვალი ხედავს
ათასჯერ ნახულს:
კაცების ნაცვლად
ლოცულობენ მუქთახორები
ბაბილონი
ბაბილონამდე ისევ შორია,
ჯერ შუმერია და სულელია,
ვინც ვერ ხედავს ტიგროსის ტალღებს.
ბაბილონამდე ჯერ სულეთია,
ასურეთია, ეს სულ ერთია,
თუ ვერ ხედავ ედმში ბალღებს.
ბაბილონამდე ჩვენი ხათია.
ჩვენი ხატია, დანახატია,
კაცი, რომელიც ჯოჯოხეთს აღებს.
ბაბილონი ხომ დღესაც მკვდარია,
ოოჰ, ავდარია და სამარეა
ადგილი, სადაც უფრენიათ დაკიდულ ბაღებს.
ბაბილონი ხომ დაცემულია,
ვერცხლი ცოდვაში გაცემულია.
ჯვარცემულია, აღებს ცის თაღებს.
ბაბილონი ხომ გაქრობილია,
და ცნობილია, რომ ძმობილია
ერშალაიმი - ინახავს მაღლებს.
ბაბილონია ადგილი, სადაც,
სადაც გაეხსნათ ადამებს მადაც.
და სადაც დასჯა დაეკისრათ ტიგროსის ტალღებს.
ბაბილონია, ბაბილონია,
სადაც ადამი ყველა ლომია.
სადაც ხარშავენ ქვაბებში ბალღებს.
ბაბილონია, სადაც ანდომა,
ღმერთმა თავის შვილს გადააღდგომა,
აი, ბრუნდება და კარებს აღებს.
ბაბილონამდე ჯერ სულეთია,
ასურეთია, ეს სულ ერთია
მისთვის, ვინც ხედავს ედემში ბალღებს.
მე რომ მეხილა ჯვარცმა
როგორ მიდოდა მოხვევა
შენი. ხელები მაკლდა მე.
გულია გრძნობის მორევი
და სიყვარულის აკლდამა.
როგორ მინდოდა როგორღაც
შემოგეხვია ხელები...
ვყოფილიყავი ოღონდაც,
შენი რიგითი მხლებელი.
ჩვენ დაგვაშორა დრომ, სივრცემ
ეფემერაში ვართ ერთად.
თანდათან შენკენ მოვიწევ...
და ლოცვაში დამათენდა.
დედას
შენ მეფერებოდი პაწაწინას,
ვით თვით ბეთჰოვენი სიმფონიას
და მეც გეკრობოდი მოკუნტული,
როგორც ქრისტეს კვართი სიდონიას.
ცოტა გავიზარდე, გავიმართე...
თითქოს ეს ოთახიც გაათონდა.
მერე ბატონები დამემართა,
ჩემში ბატონობა გაბატონდა.
ბევრი მეგობარი გავიჩინე.
ბევრი გავიჩინე გასაჭირი.
და რა გრძნობითაც შენ გამაჩინე,
დედა, კლდის პირზეც შენ გამაჩერე.
ისევ მომეფერე და დამკოცნე.
მერე თვით ოცნებაც გალურჯდა და
შენი სიყვარულით გააოცე
მთელი ხეივანი ალუჩათა.
ვიცი, მე შენი ვარ თანამდები,
ვიცი, ვალები რომ მიხვალდება.
შენი სულ ვიქნები თანამდევი,
შენი სარძლოც რომ შემიყვარდება.
მამის სადღეგრძელო
გრემის ცისფერი კრამიტის ნამსხვრევთ
მწარედ დასტირის პატარა კახი.
გადააფარეს ტაძარს წითელი,
ერეკლე ყვირის: ახია, ახი!
მაგრამ რას სტირი, ჩვენო სინდისო,
შენი ქვეყანა იწყებს შენობას,
ალაჰის ნაცვლად ქრისტეს ვლოცულობთ,
ტაძარს ვეძახით წმინდა შენობას.
თბილისში, სადღაც, წმინდა მიწაზე,
შენს სადღეგრძელოს კაცი რომ ამბობს,
მის სახელს ვფიცავ, ქართულ ზეცაზე
რომ სულიწმინდა მუდამ იგალობს.
ის კაცი ახლა თავის შვილს სტირის,
ქვეყნის ბოლოში გაგზავნილს, მარტოს.
აფრინა შვილი სამშობლოს იქით,
რომ თებერვალი გადმოამარტოს.
უშვილოდ ყოფნას ვერ უძლებს კაცი
და თან განაგრძობს თეთრ ღვინით თრობას.
სვამს სადღეგრძელოს ქართველ გმირების,
თან გულში სტირის თავის მამობას:
`დიდი დავითი ქარქაშს ხმალს რომ მოაშორებდა,
ქარქაშს ამტვრევდა, ხმალს კი ხელიდან არ იშორებდა,
იბრძოდა გულით მეფე ლომივით ფაფარგაშლილი,
ასეთი მინდა, რომ გავზარდო მეც ჩემი შვილი!~
ახლა კი შვილს სურს, რომ გაუხსნას მამამისს გული,
უთხრას, გაზარდა ქართველი კაცი, ქვეყნის ერთგული:
მამავ, ქარქაშში ხმალი მიდევს აღმაშენებლის,
რომ ამოვიღებ, ხანი მოვა აღმა შენების.
ქარქაშს დავამტვრევ მეც, სიყვარულით ფაფარგაშლილი.
იტყვი - გავზარდე, როგორიც მსურდა, მე ჩემი შვილი.
გრემის ცისფერი კრამიტის ნამსხვრევთ
მწარედ დასტირის პატარა კახი.
გადააფარეს ტაძარს წითელი,
ერეკლე ყვირის: ახია, ახი!
* * *
სუნთქვის აღარ მაქვს სურვილი,
მაინც ვასუნთქებ გულსაო,
ვცოცხლობ, მაგრამ თან შევტირი
სამშობლოს, დაკარგულსაო.
აგერ მოვედი უდაბნოს,
მკვდარსა და უდაბურსაო,
სიცოცხლის მჭამელს, გამომცდელს,
ვერ ჰპოვებ წყალს და პურსაო.
მზეს ვევედრები ჩაქრობას,
მთვარეს - გაყინვას გზისაო,
ვარსკვლავთ - მიზანის მიგნებას,
სადაც უფალი ზისაო.
არ ჩადის ცისკრის ვარსკვლავი,
ოფლი მოედო გულსაო,
ვერ ვიმორჩილებ ვერაფრით
ტერფებსა, დადაგულსაო.
მარტო მეგონა ვიყავი,
გულში წუხილი ჭეხდაო,
იმედი მომცა დანახვამ
კვალის უფალის ფეხთაო.
მეჩვენა ლამაზ-ლამაზი
ცდუნება სატანისაო.
გავუძელ, არა შევცოდე,
ძალა მაქვს ატანისაო.
სუნთქვის აღარ მაქვს სურვილი,
რადგან ვისუნთქავ მტვერსაო,
სამშობლოსი მაქვს წყურვილი,
არა, არ ჩამდის ყელსაო.
მინდა ქართული ძახილი,
ვით იღრიალებს ლომიო,
მინდა, ჩემების გვერდთ ვიდგე,
ლხინ იყოფის, თუ - ომიო.
მივხოხიალებ ქვიშაზე,
როგორაც ქვეწარმავალი,
გადის ცხოვრება ტანჯვაში,
მწუხარე და წარმავალი.
სუნთქვის აღარ მაქვს სურვილი,
მაინც ვასუნთქებ გულსაო,
ვცოცხლობ, მაგრამ კვლავ შევტირი
სამშობლოს, დაკარგულსაო.