ნინეა (მე გტირი)
მე გტირი, ძვირფასო! შენს სამოსს იები აჰკვრია,
ნოტიო მიწაზე თითებით გიხატავ ქარტიებს,
სევდა ასვენია მზის გულზე, თუმცა კი მარტია,
გადამცდი, ნაგროვებ ვნებაში დამტოვე, მატირე...
უხმო კადრებივით დადიან ქალაქში... ვაიმე!
გაზაფხულს ვეხები სიზმარაყოლილი კერტებით,
დასრულდა სიცოცხლე-სიკვდილის თამაში ყაიმით,
ძველისძველ აივნებს სიცილით დაუსკდათ მკერდები.
ან და თუ...ვიბნევი, რატომღაც, პირველად-ვაი, რომ
მე გტირი , ძვირფასო! ტირილი საშინლად მიხდება,
ავხორცი სხივებით მზე თავგადაკლული შაირობს,
სასწაულს ვეძებ და მივყვები სიშორეს იმდენხანს,
რომ გტირი, ძვირფასო! რომ გტირი, რომ გტირი... ალიონს
მოვხვიე მზერა და შევბღავლე უშენო ნინეა!
ისეთი შენი ვარ, სიკვდილის დავთრები ავრიე,
მე გტირი, ძვირფასო! და მიწა ორმაგად მძიმეა...
სალუტი! მოსვლამდე...
ღიმილი წვიმიდან...
როგორ ხარ?-გწერ ამგვარ განწყობის ბარათებს,
რომლებსაც არასდროს მიიღებ ფოსტით ან პირადი გზავნილით,
მერკურის ცალ მხარეს ჭაღივით ვანთებ და, მზესავით ვანათებ,
შენ ბნელი განედის თავგადადებული უენო მგზავრი ხარ.
იარე მოსვლამდე...
მანამდე-სალუტი!
თოკები ფეხებზე
შენ ისევ გიჭერს და შენ ისევ გაფერხებს,
შეგხსნი და გადავყრი,
შეგხსი და გადავყრი,
დღეიდან, ხვალიდან,
ჰაერის მაგივრად თითებს აგაფარებ უფერულ სახეზე,
რომ ცა დაინახო,(სხივები),თითებს აგაფარებ სახეზე,
მათ შორის სივრცეა,
შეხედე.
სალუტი!
ახლოსაც არ მოვალ,
და არც შორიახლოს გავყვები ჯებირებს,
მანამდე გადმოხვალ, იქამდე მოგწერ და,ბარათი არ მოვა.
სიკვდილს ჩაატარებს ზღვაზე მოლივლივე ცისფერი გემბანი,
ჰო, ასეთ სიკვდილში მეტია ხიბლი და მეტია გლამური,
ზარბაზნის ხმა ფარავს
საუბარს.
სალუტი!
და მაინც-როგორ ხარ?
საგზალი თუ მაინც გეყოფა დამაშვრალს?
ღიმილი წვიმიდან,
თუ გაცვდა ივნისის წითელი მაუდი,
თვალებზე ცრემლები, რუქებზე ზღვები და მდინარე დამაშრა,
რადგან დედამიწას ჩვენი პაემანი ჩირადაც არ უღირს.
იარე მოსვლამდე...
მანამდე-სალუტი!
ჭერმის ყვავილებთან ფიფქები
ჩემს ბაღში ჭერამი
ქათქათა - ჭურვივით აფეთქდა!
ამისდა მიხედვით,
და, მიუხედავად ამისა,
უშენო დღეები
გულწასულს მიზელენ საფეთქელს
და ბედნიერებაც
გრაფიკში ჩამისვეს გაისად.
გარეწარ სატკივარს
მეცო-სოპრანოთი მივკივი,
ქარები ექოებს
სამყაროს კიდემდე აწვდენენ,
მუნჯი კინო ხარ და
მოგყვები ბოლოში ტიტრივით,
"ჰეფი ენდ"-ს გუაშის
ტონებით ვასრულებ საჩვენოდ,
და ამის მიხედვით
ჭერმის ოცნებები ყვავიან,
და, მიუხედავად ამისა,
შლეგურად გათოვდა,
წვიმები გვიცდიან,
წვიმები რიგებში არიან,
და დაასველებენ ერთ-ერთს
ჩვენ ორთაგანს-საცოდავს,
თენდება... ალიონს მამალი
მესამედ გაჰყივის,
იჯერებ, რადგანაც აქამდე
არასდროს გჯეროდა,
და, მიუხედავად ამისა,
მე ვხდები დაღლილი,
და, ამის მიხედვით,
შენ თვალებს აცეცებ ჩეროდან,
თენდება... თეთრ ბაღში
პოლარულ ღამეებს მირღვევენ,
ალიონს ვაბრალებ...
არადა, შუაში შენა ხარ!
ჭერმის ყვავილებთან
ფიფქები ხატავენ სიმღერებს,
სხვა კი არაფერი
მხოლოდ ეს მინდოდა, გენახა.
თებერვალი დადგაო
(ხალხურ მოტივებზე)
დილას აქეთია ვუყვები შენს შესახებ ღმერთს...
ცა პათოლოგიურად ცისფერია,
უბრალოდ, დალევს და წვიმს.
"თებერვალი დადგაო" ... და მე,
"ხეში წყალი ჩადგაო"... და გსვამ,
"ჩიტმა ჩიორამაო"... და შენ,
"საძირკველი ჩადგაო"... და
სად
არიან გახელილი სიზმრები და,
უსასრულო დღეები გზაწვრილებივით,
მე დღეს შენზე ვუყვებოდი ღმერთს,
მის ეზოში ყოჩივარდები
იწვნენ...
"თებერვალი დადგაო"... და შენ,
"ხეში წყალი ჩადგაო"... და ცრი,
"ჩიტმა ჩიორამაო"... და მზე,
"საძირკველი ჩადგაო"... და შინ
ვარ...
საყდრის მწვანედ აქაფებულ გზას
ნაპერწკლებით ველაციცები,
თითქოს შენ...
"თებერვალი დადგაო" ... და დღეს
შენს შესახებ
ათას რამეს ვუყვებოდი ღმერთს.
ალილო!
ჩემს ქვეყანაში სულ ზაფხული არ იცის ხოლმე.
დაზამთრდა, კარგო, და მამა ღმერთს წამოსცდა თოვლი.
შენ რაც მომეცი შენი ციდან, შენი სუნთქვიდან,
ღმერთო, მაღალო,
ათივე თითზე ჩამოვიცვი ბეჭდებად, თვლებად,
და მორჩილ თმაზე დავიბნიე მთელი სამყარო,
თავი ავიღე, ან არადა, დავდე, თუ გინდა,
დაარქვი ასე. და ჩავისხი თვალებში ტბები,
რომ მეხილა ჩემი საღამო.
და შენი ღამე.
ღმერთო, მაღალო!
ბეთლემის ბაგა, ღვთისმშობელის ფერმკრთალი ბაგე,
და ლურჯი შობა სიყვარულის-ქარში დეკემბრის,
დარი-ავდარში.
მიდიხარ და ვერაფერს აგნებ,
და რაც მიაგე გაზაფხულებს, გაქრა, ეგება...
გათენებამდე ღამე მკლავზე დამითვლის ხალებს,
გაღვიძებამდე, როცა მთელი სიცოცხლე კვდები,
ღმერთო, მაღალო,
მე მინდოდა მხოლოდ ის ალი,
ბეთლემის ცაზე მოკისკასე ვარსკვლავის კდემა.
ალილო!
"რამე გამოიტა"-მოვსულვარ აბგით,
ღმერთო, ტრაპეზი გამიმზადე-ღვინო და პური.
ჩემზე-საკიდზე- საბრას შავი და მოკლე კაბა
ასრულებს სოლოს.
მიჭრიალებს სურვილი ურმით.
ალილო!
მაინც მოვედი და ვნახე იესო,
და სამსჭვალების მიჭედებაც დამედო ვალად,
ღმერთო, ღმერთმანი,
მთელი ჩემი ვრცელი სიესტა
თავსდება ერთ დიდ ცოდვაში, რომ ვიყავი ქალი.
ახლა გავრბივარ.
რა ჰიმალაი, და ვინ ლამა-თუნდაც დალაი,
გაქცევა ვიცი სულ სხვა მხარეს, და სხვანაირად.
თეთრი შუამთა.
შემუსვრილი გული.
არავინ,
როგორც არავინ
დაგიძახებ, ღმერთო,
ალილო!
ჩემს ქვეყანაში სულ ზაფხული არ იცის ხოლმე.
ერთ მშვენიერ დილას
... და ერთ მშვენიერ, თუ ნაკლებად მშვენიერ დილას,
ხვდები, სამყაროს ვეღარ იცმევ, ან ვეღარ იხდი,
ვეღარც ყიდულობ, ვეღარც ჰყიდი, და ძველი ფილა
შოკოლადივით დაეკარგა სიცოცხლეს ნიხრი.
იხდი ტკივილებს, იხდი სევდას და იხდი ბოღმას,
რომ უეჭველი გამარჯვება აჩუქე, რადგან
გულის სიღრმეში გიტიროდა მორალი, დოგმა,
და გაცვეთილი მეთოდებით გვირგვინის დადგმა
შენი არ იყო... თუმცა, რჩები სრულიად მარტო
გამოგონილი მეგობრების და კოლეგების
რკალში, რომელიც მოგაგონებს რაღაცით ატომს,
აპობ ბირთვებს და, აფეთქებებს უხმოდ ნებდები
სულის გასვლამდე... სულის გასვლა, როგორც ცვალება,
გარდა-ცვალება, მი-ცვალება, ანდა ფერების
აღარ დანახვა, როცა ზევით რეკენ ზარები...
და ქანცგაცლილი შემოდგომას შეეფარები,
რადგან ზაფხული ახლა ისე უხერხულია,
რადგან სამყარო ახლა ისე სასტიკად ტყუის!
და რაც შემოგრჩა ომებიდან, მხოლოდ სულია,
ფრთებშეტუსული, კბილებსშორის გაჩრილი სული.
თუნდაც დაცინვით
რომელი ერთი...
რეისების მუდმივი მგზავრი
პირში სიგარით, ყელში ბოღმით და თავზე შლაპით,
აი, ეს კაცი მეუბნება, რომ აქვე-სადღაც
იყო სიკვდილი-განახლების დიადი შტამპი.
რომ აქვე ვთხრიდით საფლავებს და აქვე ვმარხავდით
ცოცხალ სიყვარულს, პარკინსონით ავადმყოფ ვნებას,
აი, ეს კაცი დამიმოწმებს, რომ მე დაღლამდე
ვიგონებ მარტის ქარებივით არეულ ვერბლანს.
რომელი ერთი...
მოგიყევით უკვე მრავალი,
ირეალობით ავაქაფე ღამე-სქოლიო,
ქუჩაში გამვლელს პოეტების ფეხზე მავალი
ვუყვები სონეტს და ერთადერთს!
ასე მგონია
გინდა თუ არა, უნდა უთხრა სიცოცხლეს რაღაც,
თუნდაც დაცინვით,
თუნდაც რიხით,
როგორც ამ კაცმა,
ყველა რეისზე რომ ახურავს უცვლელი შლაპა
და ტუჩის კუთხეს ექაჩება ღიმილი მკაცრი.
და პარეზივით მორჩენილი სიმშვიდე ცალფა
მყვება რიჟრაჟის სინანულად, რომ ჩემს თავს გავცდი..
მარტივი ბედნიერება
მიუხედავად ყველაფრისა, ძილის წინ,
როცა თოვლიანი ქუჩა სუდარას მაგონებს,
ყინული-ტყუილს,
მე ვკითხულობ:
დედის ლოცვას (ნეტავ, თეკლას სძინავს?),
შვილის ლოცვას (დედა, ალბათ, დაიღალა),
ლოცვას სნეულთათვის (ჩვენ სნეულები ვართ),
სამშობლოსათვის (ღვთისმშობელო, დაგვიფარე),
მიცვალებულთათვის (მამა და... ),
სულიერი მოძღვრისათვის (ალავერდელი მიტროპოლიტი);
და ვტირი ჩემი უმადურების გამო-
-ამხელა სიმდიდრის პატრონი,
ღარიბივით ჩამქრალი თვალებით
რომ დავდივარ და
სიცოცხლის მეშინია,
სიკვდილისაც...
მერე, ვაყოლებ ოპტინელი ბერების ლოცვას;
"უფალო, მომეც მე ძალი,რაითა სრულიად
მინდობილ ვექმნე წმიდასა ნებასა შენსა."
და ქრისტეშობას ვსუნთქავ-
-თოვლი ბავშვობას მაგონებს,
ყინული-სრიალს.
მოგესალმები, მარია
"ია ორანა, მარია",
აღარც დარია,
აღარც მზეა,
ზამთარია და
ზურგის მალებში ქარია,
მხოლოდ,
მარია.
არის სიკვდილი,
სიკვდილია და,
ღვთაების კართან
სევდიანი ჭაბუკის კუბო.
არც ფიფქებია,
არც დარია,
და მზე ისეთი საპყარია,
ძვლებში ატანს
სიცივე,
სად ხარ, მარია?
დილის ლოცვები ხომ გესმოდა?
ოქროსფერია გოგოს ლოცვები,
არეულია გოგოს ლოცვები,
გოგოს სიტყვები
"ია ორანა, მარია".
აღარც დარია,
აღარც მზეა,
და გამჭოლი ზურგის ქარია,
ზარები რეკენ ნაღვლიანად,
ყვავებიანი გუმბათია,
მხოლოდ ზარია.
და როგორა ვარ
მეკითხებიან.
გავიღიმები,
დეკემბერია,
და ზამთარია.
თუმცა, მერე რა, და მერე რა?
ზამთარია და ხელი დამრია,
ძილშიაც მახსოვს შენი მზერა.
ისევ დავმარცხდი,
ვწევარ სამარხში.
მცივა-გამათბე.
მშია-მაჭამე,
დილის ლოცვები მათქმევინე,
მხედავ?
დავბრუნდი შენს დღეებში,
თუმცა ღამეა.
"ია ორანა, მარია,
ია ორანა, მარია".
მე გტირი, ძვირფასო! შენს სამოსს იები აჰკვრია,
ნოტიო მიწაზე თითებით გიხატავ ქარტიებს,
სევდა ასვენია მზის გულზე, თუმცა კი მარტია,
გადამცდი, ნაგროვებ ვნებაში დამტოვე, მატირე...
უხმო კადრებივით დადიან ქალაქში... ვაიმე!
გაზაფხულს ვეხები სიზმარაყოლილი კერტებით,
დასრულდა სიცოცხლე-სიკვდილის თამაში ყაიმით,
ძველისძველ აივნებს სიცილით დაუსკდათ მკერდები.
ან და თუ...ვიბნევი, რატომღაც, პირველად-ვაი, რომ
მე გტირი , ძვირფასო! ტირილი საშინლად მიხდება,
ავხორცი სხივებით მზე თავგადაკლული შაირობს,
სასწაულს ვეძებ და მივყვები სიშორეს იმდენხანს,
რომ გტირი, ძვირფასო! რომ გტირი, რომ გტირი... ალიონს
მოვხვიე მზერა და შევბღავლე უშენო ნინეა!
ისეთი შენი ვარ, სიკვდილის დავთრები ავრიე,
მე გტირი, ძვირფასო! და მიწა ორმაგად მძიმეა...
სალუტი! მოსვლამდე...
ღიმილი წვიმიდან...
როგორ ხარ?-გწერ ამგვარ განწყობის ბარათებს,
რომლებსაც არასდროს მიიღებ ფოსტით ან პირადი გზავნილით,
მერკურის ცალ მხარეს ჭაღივით ვანთებ და, მზესავით ვანათებ,
შენ ბნელი განედის თავგადადებული უენო მგზავრი ხარ.
იარე მოსვლამდე...
მანამდე-სალუტი!
თოკები ფეხებზე
შენ ისევ გიჭერს და შენ ისევ გაფერხებს,
შეგხსნი და გადავყრი,
შეგხსი და გადავყრი,
დღეიდან, ხვალიდან,
ჰაერის მაგივრად თითებს აგაფარებ უფერულ სახეზე,
რომ ცა დაინახო,(სხივები),თითებს აგაფარებ სახეზე,
მათ შორის სივრცეა,
შეხედე.
სალუტი!
ახლოსაც არ მოვალ,
და არც შორიახლოს გავყვები ჯებირებს,
მანამდე გადმოხვალ, იქამდე მოგწერ და,ბარათი არ მოვა.
სიკვდილს ჩაატარებს ზღვაზე მოლივლივე ცისფერი გემბანი,
ჰო, ასეთ სიკვდილში მეტია ხიბლი და მეტია გლამური,
ზარბაზნის ხმა ფარავს
საუბარს.
სალუტი!
და მაინც-როგორ ხარ?
საგზალი თუ მაინც გეყოფა დამაშვრალს?
ღიმილი წვიმიდან,
თუ გაცვდა ივნისის წითელი მაუდი,
თვალებზე ცრემლები, რუქებზე ზღვები და მდინარე დამაშრა,
რადგან დედამიწას ჩვენი პაემანი ჩირადაც არ უღირს.
იარე მოსვლამდე...
მანამდე-სალუტი!
ჭერმის ყვავილებთან ფიფქები
ჩემს ბაღში ჭერამი
ქათქათა - ჭურვივით აფეთქდა!
ამისდა მიხედვით,
და, მიუხედავად ამისა,
უშენო დღეები
გულწასულს მიზელენ საფეთქელს
და ბედნიერებაც
გრაფიკში ჩამისვეს გაისად.
გარეწარ სატკივარს
მეცო-სოპრანოთი მივკივი,
ქარები ექოებს
სამყაროს კიდემდე აწვდენენ,
მუნჯი კინო ხარ და
მოგყვები ბოლოში ტიტრივით,
"ჰეფი ენდ"-ს გუაშის
ტონებით ვასრულებ საჩვენოდ,
და ამის მიხედვით
ჭერმის ოცნებები ყვავიან,
და, მიუხედავად ამისა,
შლეგურად გათოვდა,
წვიმები გვიცდიან,
წვიმები რიგებში არიან,
და დაასველებენ ერთ-ერთს
ჩვენ ორთაგანს-საცოდავს,
თენდება... ალიონს მამალი
მესამედ გაჰყივის,
იჯერებ, რადგანაც აქამდე
არასდროს გჯეროდა,
და, მიუხედავად ამისა,
მე ვხდები დაღლილი,
და, ამის მიხედვით,
შენ თვალებს აცეცებ ჩეროდან,
თენდება... თეთრ ბაღში
პოლარულ ღამეებს მირღვევენ,
ალიონს ვაბრალებ...
არადა, შუაში შენა ხარ!
ჭერმის ყვავილებთან
ფიფქები ხატავენ სიმღერებს,
სხვა კი არაფერი
მხოლოდ ეს მინდოდა, გენახა.
თებერვალი დადგაო
(ხალხურ მოტივებზე)
დილას აქეთია ვუყვები შენს შესახებ ღმერთს...
ცა პათოლოგიურად ცისფერია,
უბრალოდ, დალევს და წვიმს.
"თებერვალი დადგაო" ... და მე,
"ხეში წყალი ჩადგაო"... და გსვამ,
"ჩიტმა ჩიორამაო"... და შენ,
"საძირკველი ჩადგაო"... და
სად
არიან გახელილი სიზმრები და,
უსასრულო დღეები გზაწვრილებივით,
მე დღეს შენზე ვუყვებოდი ღმერთს,
მის ეზოში ყოჩივარდები
იწვნენ...
"თებერვალი დადგაო"... და შენ,
"ხეში წყალი ჩადგაო"... და ცრი,
"ჩიტმა ჩიორამაო"... და მზე,
"საძირკველი ჩადგაო"... და შინ
ვარ...
საყდრის მწვანედ აქაფებულ გზას
ნაპერწკლებით ველაციცები,
თითქოს შენ...
"თებერვალი დადგაო" ... და დღეს
შენს შესახებ
ათას რამეს ვუყვებოდი ღმერთს.
ალილო!
ჩემს ქვეყანაში სულ ზაფხული არ იცის ხოლმე.
დაზამთრდა, კარგო, და მამა ღმერთს წამოსცდა თოვლი.
შენ რაც მომეცი შენი ციდან, შენი სუნთქვიდან,
ღმერთო, მაღალო,
ათივე თითზე ჩამოვიცვი ბეჭდებად, თვლებად,
და მორჩილ თმაზე დავიბნიე მთელი სამყარო,
თავი ავიღე, ან არადა, დავდე, თუ გინდა,
დაარქვი ასე. და ჩავისხი თვალებში ტბები,
რომ მეხილა ჩემი საღამო.
და შენი ღამე.
ღმერთო, მაღალო!
ბეთლემის ბაგა, ღვთისმშობელის ფერმკრთალი ბაგე,
და ლურჯი შობა სიყვარულის-ქარში დეკემბრის,
დარი-ავდარში.
მიდიხარ და ვერაფერს აგნებ,
და რაც მიაგე გაზაფხულებს, გაქრა, ეგება...
გათენებამდე ღამე მკლავზე დამითვლის ხალებს,
გაღვიძებამდე, როცა მთელი სიცოცხლე კვდები,
ღმერთო, მაღალო,
მე მინდოდა მხოლოდ ის ალი,
ბეთლემის ცაზე მოკისკასე ვარსკვლავის კდემა.
ალილო!
"რამე გამოიტა"-მოვსულვარ აბგით,
ღმერთო, ტრაპეზი გამიმზადე-ღვინო და პური.
ჩემზე-საკიდზე- საბრას შავი და მოკლე კაბა
ასრულებს სოლოს.
მიჭრიალებს სურვილი ურმით.
ალილო!
მაინც მოვედი და ვნახე იესო,
და სამსჭვალების მიჭედებაც დამედო ვალად,
ღმერთო, ღმერთმანი,
მთელი ჩემი ვრცელი სიესტა
თავსდება ერთ დიდ ცოდვაში, რომ ვიყავი ქალი.
ახლა გავრბივარ.
რა ჰიმალაი, და ვინ ლამა-თუნდაც დალაი,
გაქცევა ვიცი სულ სხვა მხარეს, და სხვანაირად.
თეთრი შუამთა.
შემუსვრილი გული.
არავინ,
როგორც არავინ
დაგიძახებ, ღმერთო,
ალილო!
ჩემს ქვეყანაში სულ ზაფხული არ იცის ხოლმე.
ერთ მშვენიერ დილას
... და ერთ მშვენიერ, თუ ნაკლებად მშვენიერ დილას,
ხვდები, სამყაროს ვეღარ იცმევ, ან ვეღარ იხდი,
ვეღარც ყიდულობ, ვეღარც ჰყიდი, და ძველი ფილა
შოკოლადივით დაეკარგა სიცოცხლეს ნიხრი.
იხდი ტკივილებს, იხდი სევდას და იხდი ბოღმას,
რომ უეჭველი გამარჯვება აჩუქე, რადგან
გულის სიღრმეში გიტიროდა მორალი, დოგმა,
და გაცვეთილი მეთოდებით გვირგვინის დადგმა
შენი არ იყო... თუმცა, რჩები სრულიად მარტო
გამოგონილი მეგობრების და კოლეგების
რკალში, რომელიც მოგაგონებს რაღაცით ატომს,
აპობ ბირთვებს და, აფეთქებებს უხმოდ ნებდები
სულის გასვლამდე... სულის გასვლა, როგორც ცვალება,
გარდა-ცვალება, მი-ცვალება, ანდა ფერების
აღარ დანახვა, როცა ზევით რეკენ ზარები...
და ქანცგაცლილი შემოდგომას შეეფარები,
რადგან ზაფხული ახლა ისე უხერხულია,
რადგან სამყარო ახლა ისე სასტიკად ტყუის!
და რაც შემოგრჩა ომებიდან, მხოლოდ სულია,
ფრთებშეტუსული, კბილებსშორის გაჩრილი სული.
თუნდაც დაცინვით
რომელი ერთი...
რეისების მუდმივი მგზავრი
პირში სიგარით, ყელში ბოღმით და თავზე შლაპით,
აი, ეს კაცი მეუბნება, რომ აქვე-სადღაც
იყო სიკვდილი-განახლების დიადი შტამპი.
რომ აქვე ვთხრიდით საფლავებს და აქვე ვმარხავდით
ცოცხალ სიყვარულს, პარკინსონით ავადმყოფ ვნებას,
აი, ეს კაცი დამიმოწმებს, რომ მე დაღლამდე
ვიგონებ მარტის ქარებივით არეულ ვერბლანს.
რომელი ერთი...
მოგიყევით უკვე მრავალი,
ირეალობით ავაქაფე ღამე-სქოლიო,
ქუჩაში გამვლელს პოეტების ფეხზე მავალი
ვუყვები სონეტს და ერთადერთს!
ასე მგონია
გინდა თუ არა, უნდა უთხრა სიცოცხლეს რაღაც,
თუნდაც დაცინვით,
თუნდაც რიხით,
როგორც ამ კაცმა,
ყველა რეისზე რომ ახურავს უცვლელი შლაპა
და ტუჩის კუთხეს ექაჩება ღიმილი მკაცრი.
და პარეზივით მორჩენილი სიმშვიდე ცალფა
მყვება რიჟრაჟის სინანულად, რომ ჩემს თავს გავცდი..
მარტივი ბედნიერება
მიუხედავად ყველაფრისა, ძილის წინ,
როცა თოვლიანი ქუჩა სუდარას მაგონებს,
ყინული-ტყუილს,
მე ვკითხულობ:
დედის ლოცვას (ნეტავ, თეკლას სძინავს?),
შვილის ლოცვას (დედა, ალბათ, დაიღალა),
ლოცვას სნეულთათვის (ჩვენ სნეულები ვართ),
სამშობლოსათვის (ღვთისმშობელო, დაგვიფარე),
მიცვალებულთათვის (მამა და... ),
სულიერი მოძღვრისათვის (ალავერდელი მიტროპოლიტი);
და ვტირი ჩემი უმადურების გამო-
-ამხელა სიმდიდრის პატრონი,
ღარიბივით ჩამქრალი თვალებით
რომ დავდივარ და
სიცოცხლის მეშინია,
სიკვდილისაც...
მერე, ვაყოლებ ოპტინელი ბერების ლოცვას;
"უფალო, მომეც მე ძალი,რაითა სრულიად
მინდობილ ვექმნე წმიდასა ნებასა შენსა."
და ქრისტეშობას ვსუნთქავ-
-თოვლი ბავშვობას მაგონებს,
ყინული-სრიალს.
მოგესალმები, მარია
"ია ორანა, მარია",
აღარც დარია,
აღარც მზეა,
ზამთარია და
ზურგის მალებში ქარია,
მხოლოდ,
მარია.
არის სიკვდილი,
სიკვდილია და,
ღვთაების კართან
სევდიანი ჭაბუკის კუბო.
არც ფიფქებია,
არც დარია,
და მზე ისეთი საპყარია,
ძვლებში ატანს
სიცივე,
სად ხარ, მარია?
დილის ლოცვები ხომ გესმოდა?
ოქროსფერია გოგოს ლოცვები,
არეულია გოგოს ლოცვები,
გოგოს სიტყვები
"ია ორანა, მარია".
აღარც დარია,
აღარც მზეა,
და გამჭოლი ზურგის ქარია,
ზარები რეკენ ნაღვლიანად,
ყვავებიანი გუმბათია,
მხოლოდ ზარია.
და როგორა ვარ
მეკითხებიან.
გავიღიმები,
დეკემბერია,
და ზამთარია.
თუმცა, მერე რა, და მერე რა?
ზამთარია და ხელი დამრია,
ძილშიაც მახსოვს შენი მზერა.
ისევ დავმარცხდი,
ვწევარ სამარხში.
მცივა-გამათბე.
მშია-მაჭამე,
დილის ლოცვები მათქმევინე,
მხედავ?
დავბრუნდი შენს დღეებში,
თუმცა ღამეა.
"ია ორანა, მარია,
ია ორანა, მარია".