ქალი ღელეში
რად ხარ მდუმარე,
რა ვუპასუხო, დედა მარიამ,
ამ ქალს, რომელიც
ჯიბის სარკიდან
ცრემლმორეული ამომცქერის
მღვრიე ორეულს?
როდესაც იგი ბავშვი იყო,
უცებ კიბეზე რომ დაეცა
და
ზედ ცემაც რომ დაუმატეს,
რად არ დატოვე
შენი ღვთიური სამზარეულო
და რატომ ხელში არ აიტატე?
“ვაიმე, დედა,
მტკივა, დედა,
დედა, მიშველე!”
როგორ გიხმობდა,
დაგეძებდა გულგამჭოლ ქარში,
როგორ სჯეროდა,
რომ სადღაც ჰყავდი,
შენ - ყველას დედა,
ნამდვილი დედა,
ყოვლისშემძლე და ყოვლისგამგები!
რად ვერ გაიგე მისი ზლუქუნი,
მაშინ, როდესაც მამამისი
მძიმე ჩემოდნით კართან მივიდა,
და უკან რატომ არ მოაბრუნე,
და სამუდამოდ არ ჩაკეტე
რკინის კარები?
ან მაშინ როგორ არ დაიფარე,
მისი არსების მყიფე ნაჭუჭში
გამოშუშულმა სიყვარულმა
ჯერ რომ გაბზარა
მერე შიგნიდან გამოტეხა
და გულგრილად გადააბიჯა,
რომ თბილ ქვეყნებში გადაკარგვამდე
ფრენა ესწავლა?
ან სად იყავი,
ვიდრე სიამით ჩასახულ პირმშოს
კოლტების ფაფად გადაუქცევდა
რკინის საფხეკი?
ან სასაგამშრალს,
მომაკვდავი ძმის საწოლთან
რად არ მიუხველ,
სიტყვა როგორ არ შეაწიე,
რომ სანაცვლოდ ის წაეყვანათ?
ვერ გხედავ, დედა!
დედა, ცივა ცრემლის ღელეში!
ყოველ ნაბიჯში ირყევიან
სიპი კითხვები,
მაგრამ მე ვიცი,
გამოვაღწევ მზიან დარამდე.
ნაავდრალ ცაში
დავლანდე მტრედი
და გავიგონე:
- ფრთხილად, შვილო, აღარ დავარდე!
შუაღამის სიზმარი
ზამთარია,ჩაბნელებულ ფანჯრებს ქარი აწყდება,
ახლა მართლა სიგიჟეა სიყვარულის დაწყება,
მაგრამ სიზმარს მოერევა ფიქრი მონარჯულები?
მომიხვალ და მოღიმარი ჩუმად მეჩურჩულები:
- მგონი რაღაც გვემართება,დრო საამო ახლოა...
- ნასახლარი გული მუდამ კარგი სამოსახლოა.
- ამ უკუნით და სიცივით,იცი,რა დაიწყება?
- ჩანაღვლული გოლეული - მწარე თავდავიწყება.
- ნუთუ მართლა ასეთი ხარ? ნუთუ მართლა შენა ხარ!
- ჰო,ვისწავლე სინაზეთა გულისგულში შენახვა.
- რა მლაშეა ზღვის წყალივით ეგ თვალები,სველები!
და ღივდება ზამთრის ხნულში თესლი დანასვენები.
ქარი ღმუის, ჩაბნელებულ ფანჯრებს ფრთებით აწყდება.
ო, რა ბრძნული სიგიჟეა სიყვარულის დაწყება!
მამა სარკეში
მამიკო, გახსოვს?
საძინებელში
საწოლის თავზე ხალიჩა იყო,
ხალიჩის უკან - ჩუმი განჯინა.
და როცა მაინც ვჭამე ნაყინი
და მერე,
სიცხით გათანგულმა
თითქოს ჩავთვლიმე,
შენ შემოხვედი ფეხაკრეფით,
ერთი დამხედე,
მერე განჯინის ბნელ-გრილოდან
გამოაცურე კრივს დიდი ხელთათმანები,
ბუცები,
ტრუსი,
მაისური...
მერე სარინგედ გამოწყობილი
დიდხანს იდექი ასე,
ჩუმად,
ტრილიაჟის დიდი სარკის წინ
და უცებ,
უცებ შენსავე მეს,
იმ სარკიდან
სევდით მომზირალს,
შენი განთქმული ცაცია ხელი
მთელი ძალით ყბაში გაარტყი...
და გონგის ხმაში
ყოველი მხრიდან ირეოდა
"მიდი, მიდი!”-
ხალხის ხმაური.
იცი, მე დიდხანს ვინახავდი
იმ სარკის ნატეხს.
მონატრებული
იმ ბასრ ნატეხში სულ შენ გხედავდი
და ვერასოდეს ვიქნებოდი შენი მსაჯული,
როცა ცხოვრება
ამ ცრემლივით,
წვიმასავით,
ხევის წყალივით
მუდამ თავქვე მიგაქანებდა
და ვეღარასდროს ბრუნდებოდი ძველ კალაპოტში.
დამთავრდა დათვლა.
აღარც მსაჯი ჩანს,
ვერც ძველებურად ფეხზე დადგები...
გულხელდაკრეფით,
წევხარ უძრავად
შუა რინგზე,
შუა ოთახში,
როგორც შენივე ანარეკლი - მრუდე სარკეში.
ნაი!
ნაირა გელაშვილს
საღამოს ფინჯან ყავაზე გეწვევი,
დიდხანს ვიყუჩებთ და
ერთერთი დაიწყებს:
- ხედავ?დაგვიზამთრდა.
- გაჭირდა ცხოვრება,
- მდაა!
როგორც კოვზიდან
კაკლის მურაბის ჩამოგორება,
ეგ შემოხედვა,
ზანტი,სველი და უეცარი.
ჩემს ყელში,
სადაც ჩუმი ცრემლის სავსე ჟამია,
ააწკრიალებს ძველ მელოდიას:
ნაი,მომენატრე,
ნაი,მომენატრე,
ნაი,მომენატრე,
ნაი!
"ეს მელოდია ისმოდა ჩემში,
მაშინ,როდესაც
ჩახვეულები ცივ საბანში
ვიწექით ერთად,
თავფეხშექცევით
და სიზმრებს
დურად ვინაწილებდით:
მაშინაც,
,როცა გაბუტული სანაპიროზე,
ჭრელი კენჭებით გიმშვენებდი
ქვიშის სამარეს
ნაი,მომენატრე,
ნაი,მომენატრე,
ნაი,მომენატრე,
ნაი!!!
ყველაფერს გადავდებ,
ყველას დავივიწყებ,
ჯანდაბას ყინვა თუ თოვა!
ან ფინჯან ყავაზე,
ან ჭიქა ჩაიზე
საღამოს მე შენთან მოვალ!
ნაფეხურები
ასფალტო ახლად დაგებულო,
როგორ გემჩნევა,
როგორ გემჩნევა
ახალ-ახალი ნაფეხურები!
ამ ნაფეხურებს გადაუვლის
კიდევ რამდენი
წვრილი ქუსლი და
ბრტყელი ძირი და
ძირი-ტრაქტორი...
ამ ქუჩაზე უცხოვრია
ჩემს შეყვარებულს.
აქ მდგარა ერთი პატარა სახლი,
იმ სახლს ჰქონია
პატარა ეზო
და ეზოში მდგარა თუთისხე,
ერთი თუთისხე -
-სახლზე მაღალი.
იმ თუთისხეზე
დილ-დილაობით
თურმე
ერთი შაშვი გალობდა...
აღარც თუთაა,
აღარც სახლია,
აღარც ჩემი შეყვარებული,
აღარც მე ვარ,
არც ეს ლექსია...
ნაფეხურები,
ნაფეხურები,
ნაფეხურები!
აბა, კაცები რატომ დგანან თავაწეული
როგორ გაზრდილა !
ქალია უკვე.
ახლა ვინ იცის,
ბეწვის ხიდზე
როგორ გაივლის...
გუშინ არ იყო?
მამა-შვილი
ზამთრის საღამოს
მოვუყვებოდით ამ ქვაფენილს.
მე თან ნაბიჯებს ვიმოკლებდი
და თან გათოშილ ხელის მტევანს
მუჭში ვუთბობდი.
- აქ ღმერთი ცხოვრობს? -
მკითხა უეცრად,
სამშობიაროს შენობასთან რომ ჩავიარეთ.
- აქ ღმერთი?! არა!
- აბა, კაცები
რატომ დგანან
თავაწეული
და თან ისეთი თვალები აქვთ.
- მაინც როგორი?
- რა ვიცი,
თითქოს ლოცულობენ...
მამა და შვილი მუდამ ერთად
როგორ ივლიან.
თავაწეული ვდგავარ მარტო,
შუაღამეა.
სადღაც, ზემოთა სართულზეა
მისი პალატა.
აი ფანჯრებიც,
(თუ გამოთვლამ არ მიღალატა).
რა კვნესა ისმის,
ხეა, ქარით გადარწეული
თუ უჭირს შვილს და
უკვე აღწევს ხმა მისი გარეთ?
(სანთებელათი
მოვუკიდე ბოლო სიგარეტს).
ვეძებ ფანჯრებში
ფერმკრთალ სახეს,
მაგრამ ფარდებიც ეფარება
დაორთქლილ მინებს.
გუბდება გული,
მერე მძიმედ ამოიგმინებს
და სიჩუმეა.
ნელა გადის დრო გულმოდგინე.
რა გითხრა,ღმერთო!
მე არ ვიცი,როგორ ვილოცო.
ღმერთო,მამაო,
გთხოვ,
მშვიდობით მოალოგინე!
ასეთი, ასე...
დე, სხვამ უმღეროს ნაღვლიანად
წარსულ სიყვარულს,
სხვამ დაინანოს,
რომ მიუვალს ემონა თვალი.
მიმქრალ ვარსკვლავთა
იდუმალი ახმიანება
სიტყვა ეგონოს,
საყვარლისა შემონათვალი!
ამივსე თასი!
დაილიოს წვეთი ბოლომდე.
მოედოს ზეცას
აღტაცება და სიკისკასე!
არ მენაღვლება,
არ რა იყო,
ან რა იქნება,
მე შენ მიყვარხარ
აქ და ახლა,
ასეთი,
ასე!
ელეგია
სოფლის ბოლოს ძილ-ბურანი მორევია მონადირეს.
ხარის ლეში გელის სიბნელეში.
მგელო, დღემდე, იცი, როგორ მოგელოდი?
მაგრამ ნეტა ვეღარ იკრა გეში!
რა ახლო ხარ! პირქარს მოაქვს შენი სუნი,
ნარ-ეკალსაც შერჩენია ბეწვი,
თოვლზე მგლური ნაკვალევი დაგიტყვია.
მეშინია არ აგცდება ცხელი ტყვია.
გულზე შენი ნაკბილარი მეწვის.
გახსოვს, როგორ ავიწყვიტე?
ყეფა-ყეფით მოვყვებოდი ბილიკს,
ახლო მაინც ვერ გავბედე შენთან მოსვლა,
გიელავდა ალესილი კბილი,
მაგრამ იგრძენ შორიდანვე შენი სერი,
მოგიშვირე უსუსური კისერი,
დამსუნთქე და მერე ლოკვით დამისველე
ეს კისერი, ჯაჭვით გადანაქუცი,
დამავიწყდა შიშიცა და უშიშობაც,
მოვდუნდი და უცებ მოგელაქუცე.
გვერდით გდიე,
მამჩნევდი და ვერც მამჩნევდი,
წინმხედველმა ვეღარც მომიცილე.
ვინ რა იცის მარტო მგლისა,
მგელზე უფრო უმგლესისა
ბურჯღნაობა, თავმიდებით ძილი.
ბოლოს ქანცი გაგვეცალა,
ზედ ზამთარი და შიმშილი დაგვერთო,
ავირიეთ, უკვე ერთად ვეღარ ვძლებდით,
ვეღარ ვძლებდით ვეღარც უერთმანეთოდ
და წამოველ, გადმოვსერე ტყე და ბექი,
ჩავირბინე მინდორი და ბაგები,
გალეული ისევ პატრონს მივადექი,
შენი ცალი, შენთან ნაბუნაგევი.
კუდქიცინას დამიყარეს უხვად ძვლები
და პატრონიც ჩემით კმაყოფილია.
საძაგელო, იცი, როგორ მოგელოდი,
მე, ძუმგლობის ვერშემძლები ფინია?
გატრუნული ლუკმას პირს არ ვაკარებდი,
სალაფავი ჯამში დავაობე.
დე, ყოველღამ ჩაერაზათ ურდული,
მეგულვოდა მორღვეული ღობე.
კისერს მადევს ჯაჭვი, მტკიცედ მონაწნავი.
რაწამს კარი გაიღება,
მავალია ავი ყეფა,
მერიდება მპარავი.
ყმუილისთვის პატრონისგან
ფერდში კავი არ ამცდება,
გაურჩებულს არ დამინდობს არავინ,
მაგრამ რაღამ გამაყუჩოს,
ფათერაკი ახლო თუა?
დამიძახონ უწვრთნელი და ცრუ...
დაიჭექა!!!
იქნებ თოფი გაუვარდა მონადირეს?
შფოთავ, გულო და საგულეს ანგრევ.
არ იქნება, მგელს ის ტყვია მიეკაროს,
ჩადექ, ჩადექ, ნამგლევო და სამგლევ!
მაგრამ რატომ აიშალა არემარე,
თავქვე რატომ ჩამორბიან გაჩქარებით,
რაღას ნიშნავს უეცარი მაშხალები,
ალებისგან რაღად მესხმის ბრუ?
შავნისლიდან გამოცურდი მთვარის კიდევ,
მგლოვიარეს ნუ დამაგდებ, ნუ!
ვინ გაიგოს შენგან კიდე
ჩემი გულის ღვიარება,
ყველა ყრუა,
ყველა უა-უუ-უუუუუ...
კენგურუ
არ მესმის შენი,
არაფერიც არ მესმის შენი.
ერთი,გაბმული ხმაურია
სუყველაფერი,
რაც არ მანიშნებს,
რომ სამალავი სადღაც ,ახლოა.
ანდა საზრდოსკენ არ მიმახედებს..
მე მდედრი ვარ და
დედა ვარ და
სხვანაირად როგორ ვიქნები!
ნიავს მოჰქონდა სუნი შენი,
გაუგებარი.
სულ გაგირბოდი,
გაგირბოდი,
ახლა კი,
როგორ მიცახცახებს მთელი სხეული...
ნუ შემეხები!
კუდიანი ვარ,
თვალმრუდი ვარ,
თანაც ხელმოკლე
და არც ფეხები მაქვს ჩამოქნილი,
რადგან
ურყევად უნდა ვიდგე
და თუ გაჭირდა,
საკუთარ თავსაც გადავახტე.
მე მდედრი ვარ და
დედა ვარ და
სხვანაირად როგორ ვიქნები!
შვილი?
ა-აა, შვილი?!
იმან თავის ჩანთა აივსო,
მე - იმის ნაცვლად
დილდილობით ვანანავებ
მზეს ახალშობილს,
ღამღამობით კი
მთვარესა და
წვრილ-წვრილ ვარსკვლავებს ...
ჩუ,
ბალახებში რაღაც ფაჩუნობს!
ლაზარე
მართა მართალია.
დამთავრდა, მარიამ,
ჯვარს აცვეს იესო,
განიბნენ სხვანი
და ვიდრე განიხვნენ
კარნი ზეცათანი,
მოაწყდა ქვეყანას
გოდების ღვარი.
განბანილს ზეთით და
შესუდრულს ტილოთი,
მესმოდა, მარიამ,
როგორ დამტიროდით,
მაგრამ გარინდული
სასწაულს ველოდი,
ტიროდა იესოც,
გლოვობდა არე.
მჯეროდა, მძინარე
მკვდრეთით აღვსდგებოდი,
რაბი მიხმობდა:
“გამოვედ გარე!”
ამბობდით,
რომ აღმდგარს
დამჩემდა დუმილი,
რომ რაღაც მთავარი
დებსაც დავუმალე,
ვიყავი ცოცხალი
და ცოცხალს არ ვგავდი,
მდუმარე, მდუმარე...
მარად მოფუსფუსე
და დაუზარელი,
დამზრალი მორჩივით
ჩქამობენ დები.
მორჩილად აღვსდექი,
მეორედ ცოცხალი
მეორედ ვკვდები.
კვლავ კართან მომდგარი
ვერ გაიცნო ვერავინ,
მგზავრი თუ ეგონე,
შორისკენ მსწრაფი.
“გამოვედ, გამოვედ!”
შენი ხმა მომესმის.
რაბი, რა ბინდია!
მოვდივარ, რაბი!
რად ხარ მდუმარე,
რა ვუპასუხო, დედა მარიამ,
ამ ქალს, რომელიც
ჯიბის სარკიდან
ცრემლმორეული ამომცქერის
მღვრიე ორეულს?
როდესაც იგი ბავშვი იყო,
უცებ კიბეზე რომ დაეცა
და
ზედ ცემაც რომ დაუმატეს,
რად არ დატოვე
შენი ღვთიური სამზარეულო
და რატომ ხელში არ აიტატე?
“ვაიმე, დედა,
მტკივა, დედა,
დედა, მიშველე!”
როგორ გიხმობდა,
დაგეძებდა გულგამჭოლ ქარში,
როგორ სჯეროდა,
რომ სადღაც ჰყავდი,
შენ - ყველას დედა,
ნამდვილი დედა,
ყოვლისშემძლე და ყოვლისგამგები!
რად ვერ გაიგე მისი ზლუქუნი,
მაშინ, როდესაც მამამისი
მძიმე ჩემოდნით კართან მივიდა,
და უკან რატომ არ მოაბრუნე,
და სამუდამოდ არ ჩაკეტე
რკინის კარები?
ან მაშინ როგორ არ დაიფარე,
მისი არსების მყიფე ნაჭუჭში
გამოშუშულმა სიყვარულმა
ჯერ რომ გაბზარა
მერე შიგნიდან გამოტეხა
და გულგრილად გადააბიჯა,
რომ თბილ ქვეყნებში გადაკარგვამდე
ფრენა ესწავლა?
ან სად იყავი,
ვიდრე სიამით ჩასახულ პირმშოს
კოლტების ფაფად გადაუქცევდა
რკინის საფხეკი?
ან სასაგამშრალს,
მომაკვდავი ძმის საწოლთან
რად არ მიუხველ,
სიტყვა როგორ არ შეაწიე,
რომ სანაცვლოდ ის წაეყვანათ?
ვერ გხედავ, დედა!
დედა, ცივა ცრემლის ღელეში!
ყოველ ნაბიჯში ირყევიან
სიპი კითხვები,
მაგრამ მე ვიცი,
გამოვაღწევ მზიან დარამდე.
ნაავდრალ ცაში
დავლანდე მტრედი
და გავიგონე:
- ფრთხილად, შვილო, აღარ დავარდე!
შუაღამის სიზმარი
ზამთარია,ჩაბნელებულ ფანჯრებს ქარი აწყდება,
ახლა მართლა სიგიჟეა სიყვარულის დაწყება,
მაგრამ სიზმარს მოერევა ფიქრი მონარჯულები?
მომიხვალ და მოღიმარი ჩუმად მეჩურჩულები:
- მგონი რაღაც გვემართება,დრო საამო ახლოა...
- ნასახლარი გული მუდამ კარგი სამოსახლოა.
- ამ უკუნით და სიცივით,იცი,რა დაიწყება?
- ჩანაღვლული გოლეული - მწარე თავდავიწყება.
- ნუთუ მართლა ასეთი ხარ? ნუთუ მართლა შენა ხარ!
- ჰო,ვისწავლე სინაზეთა გულისგულში შენახვა.
- რა მლაშეა ზღვის წყალივით ეგ თვალები,სველები!
და ღივდება ზამთრის ხნულში თესლი დანასვენები.
ქარი ღმუის, ჩაბნელებულ ფანჯრებს ფრთებით აწყდება.
ო, რა ბრძნული სიგიჟეა სიყვარულის დაწყება!
მამა სარკეში
მამიკო, გახსოვს?
საძინებელში
საწოლის თავზე ხალიჩა იყო,
ხალიჩის უკან - ჩუმი განჯინა.
და როცა მაინც ვჭამე ნაყინი
და მერე,
სიცხით გათანგულმა
თითქოს ჩავთვლიმე,
შენ შემოხვედი ფეხაკრეფით,
ერთი დამხედე,
მერე განჯინის ბნელ-გრილოდან
გამოაცურე კრივს დიდი ხელთათმანები,
ბუცები,
ტრუსი,
მაისური...
მერე სარინგედ გამოწყობილი
დიდხანს იდექი ასე,
ჩუმად,
ტრილიაჟის დიდი სარკის წინ
და უცებ,
უცებ შენსავე მეს,
იმ სარკიდან
სევდით მომზირალს,
შენი განთქმული ცაცია ხელი
მთელი ძალით ყბაში გაარტყი...
და გონგის ხმაში
ყოველი მხრიდან ირეოდა
"მიდი, მიდი!”-
ხალხის ხმაური.
იცი, მე დიდხანს ვინახავდი
იმ სარკის ნატეხს.
მონატრებული
იმ ბასრ ნატეხში სულ შენ გხედავდი
და ვერასოდეს ვიქნებოდი შენი მსაჯული,
როცა ცხოვრება
ამ ცრემლივით,
წვიმასავით,
ხევის წყალივით
მუდამ თავქვე მიგაქანებდა
და ვეღარასდროს ბრუნდებოდი ძველ კალაპოტში.
დამთავრდა დათვლა.
აღარც მსაჯი ჩანს,
ვერც ძველებურად ფეხზე დადგები...
გულხელდაკრეფით,
წევხარ უძრავად
შუა რინგზე,
შუა ოთახში,
როგორც შენივე ანარეკლი - მრუდე სარკეში.
ნაი!
ნაირა გელაშვილს
საღამოს ფინჯან ყავაზე გეწვევი,
დიდხანს ვიყუჩებთ და
ერთერთი დაიწყებს:
- ხედავ?დაგვიზამთრდა.
- გაჭირდა ცხოვრება,
- მდაა!
როგორც კოვზიდან
კაკლის მურაბის ჩამოგორება,
ეგ შემოხედვა,
ზანტი,სველი და უეცარი.
ჩემს ყელში,
სადაც ჩუმი ცრემლის სავსე ჟამია,
ააწკრიალებს ძველ მელოდიას:
ნაი,მომენატრე,
ნაი,მომენატრე,
ნაი,მომენატრე,
ნაი!
"ეს მელოდია ისმოდა ჩემში,
მაშინ,როდესაც
ჩახვეულები ცივ საბანში
ვიწექით ერთად,
თავფეხშექცევით
და სიზმრებს
დურად ვინაწილებდით:
მაშინაც,
,როცა გაბუტული სანაპიროზე,
ჭრელი კენჭებით გიმშვენებდი
ქვიშის სამარეს
ნაი,მომენატრე,
ნაი,მომენატრე,
ნაი,მომენატრე,
ნაი!!!
ყველაფერს გადავდებ,
ყველას დავივიწყებ,
ჯანდაბას ყინვა თუ თოვა!
ან ფინჯან ყავაზე,
ან ჭიქა ჩაიზე
საღამოს მე შენთან მოვალ!
ნაფეხურები
ასფალტო ახლად დაგებულო,
როგორ გემჩნევა,
როგორ გემჩნევა
ახალ-ახალი ნაფეხურები!
ამ ნაფეხურებს გადაუვლის
კიდევ რამდენი
წვრილი ქუსლი და
ბრტყელი ძირი და
ძირი-ტრაქტორი...
ამ ქუჩაზე უცხოვრია
ჩემს შეყვარებულს.
აქ მდგარა ერთი პატარა სახლი,
იმ სახლს ჰქონია
პატარა ეზო
და ეზოში მდგარა თუთისხე,
ერთი თუთისხე -
-სახლზე მაღალი.
იმ თუთისხეზე
დილ-დილაობით
თურმე
ერთი შაშვი გალობდა...
აღარც თუთაა,
აღარც სახლია,
აღარც ჩემი შეყვარებული,
აღარც მე ვარ,
არც ეს ლექსია...
ნაფეხურები,
ნაფეხურები,
ნაფეხურები!
აბა, კაცები რატომ დგანან თავაწეული
როგორ გაზრდილა !
ქალია უკვე.
ახლა ვინ იცის,
ბეწვის ხიდზე
როგორ გაივლის...
გუშინ არ იყო?
მამა-შვილი
ზამთრის საღამოს
მოვუყვებოდით ამ ქვაფენილს.
მე თან ნაბიჯებს ვიმოკლებდი
და თან გათოშილ ხელის მტევანს
მუჭში ვუთბობდი.
- აქ ღმერთი ცხოვრობს? -
მკითხა უეცრად,
სამშობიაროს შენობასთან რომ ჩავიარეთ.
- აქ ღმერთი?! არა!
- აბა, კაცები
რატომ დგანან
თავაწეული
და თან ისეთი თვალები აქვთ.
- მაინც როგორი?
- რა ვიცი,
თითქოს ლოცულობენ...
მამა და შვილი მუდამ ერთად
როგორ ივლიან.
თავაწეული ვდგავარ მარტო,
შუაღამეა.
სადღაც, ზემოთა სართულზეა
მისი პალატა.
აი ფანჯრებიც,
(თუ გამოთვლამ არ მიღალატა).
რა კვნესა ისმის,
ხეა, ქარით გადარწეული
თუ უჭირს შვილს და
უკვე აღწევს ხმა მისი გარეთ?
(სანთებელათი
მოვუკიდე ბოლო სიგარეტს).
ვეძებ ფანჯრებში
ფერმკრთალ სახეს,
მაგრამ ფარდებიც ეფარება
დაორთქლილ მინებს.
გუბდება გული,
მერე მძიმედ ამოიგმინებს
და სიჩუმეა.
ნელა გადის დრო გულმოდგინე.
რა გითხრა,ღმერთო!
მე არ ვიცი,როგორ ვილოცო.
ღმერთო,მამაო,
გთხოვ,
მშვიდობით მოალოგინე!
ასეთი, ასე...
დე, სხვამ უმღეროს ნაღვლიანად
წარსულ სიყვარულს,
სხვამ დაინანოს,
რომ მიუვალს ემონა თვალი.
მიმქრალ ვარსკვლავთა
იდუმალი ახმიანება
სიტყვა ეგონოს,
საყვარლისა შემონათვალი!
ამივსე თასი!
დაილიოს წვეთი ბოლომდე.
მოედოს ზეცას
აღტაცება და სიკისკასე!
არ მენაღვლება,
არ რა იყო,
ან რა იქნება,
მე შენ მიყვარხარ
აქ და ახლა,
ასეთი,
ასე!
ელეგია
სოფლის ბოლოს ძილ-ბურანი მორევია მონადირეს.
ხარის ლეში გელის სიბნელეში.
მგელო, დღემდე, იცი, როგორ მოგელოდი?
მაგრამ ნეტა ვეღარ იკრა გეში!
რა ახლო ხარ! პირქარს მოაქვს შენი სუნი,
ნარ-ეკალსაც შერჩენია ბეწვი,
თოვლზე მგლური ნაკვალევი დაგიტყვია.
მეშინია არ აგცდება ცხელი ტყვია.
გულზე შენი ნაკბილარი მეწვის.
გახსოვს, როგორ ავიწყვიტე?
ყეფა-ყეფით მოვყვებოდი ბილიკს,
ახლო მაინც ვერ გავბედე შენთან მოსვლა,
გიელავდა ალესილი კბილი,
მაგრამ იგრძენ შორიდანვე შენი სერი,
მოგიშვირე უსუსური კისერი,
დამსუნთქე და მერე ლოკვით დამისველე
ეს კისერი, ჯაჭვით გადანაქუცი,
დამავიწყდა შიშიცა და უშიშობაც,
მოვდუნდი და უცებ მოგელაქუცე.
გვერდით გდიე,
მამჩნევდი და ვერც მამჩნევდი,
წინმხედველმა ვეღარც მომიცილე.
ვინ რა იცის მარტო მგლისა,
მგელზე უფრო უმგლესისა
ბურჯღნაობა, თავმიდებით ძილი.
ბოლოს ქანცი გაგვეცალა,
ზედ ზამთარი და შიმშილი დაგვერთო,
ავირიეთ, უკვე ერთად ვეღარ ვძლებდით,
ვეღარ ვძლებდით ვეღარც უერთმანეთოდ
და წამოველ, გადმოვსერე ტყე და ბექი,
ჩავირბინე მინდორი და ბაგები,
გალეული ისევ პატრონს მივადექი,
შენი ცალი, შენთან ნაბუნაგევი.
კუდქიცინას დამიყარეს უხვად ძვლები
და პატრონიც ჩემით კმაყოფილია.
საძაგელო, იცი, როგორ მოგელოდი,
მე, ძუმგლობის ვერშემძლები ფინია?
გატრუნული ლუკმას პირს არ ვაკარებდი,
სალაფავი ჯამში დავაობე.
დე, ყოველღამ ჩაერაზათ ურდული,
მეგულვოდა მორღვეული ღობე.
კისერს მადევს ჯაჭვი, მტკიცედ მონაწნავი.
რაწამს კარი გაიღება,
მავალია ავი ყეფა,
მერიდება მპარავი.
ყმუილისთვის პატრონისგან
ფერდში კავი არ ამცდება,
გაურჩებულს არ დამინდობს არავინ,
მაგრამ რაღამ გამაყუჩოს,
ფათერაკი ახლო თუა?
დამიძახონ უწვრთნელი და ცრუ...
დაიჭექა!!!
იქნებ თოფი გაუვარდა მონადირეს?
შფოთავ, გულო და საგულეს ანგრევ.
არ იქნება, მგელს ის ტყვია მიეკაროს,
ჩადექ, ჩადექ, ნამგლევო და სამგლევ!
მაგრამ რატომ აიშალა არემარე,
თავქვე რატომ ჩამორბიან გაჩქარებით,
რაღას ნიშნავს უეცარი მაშხალები,
ალებისგან რაღად მესხმის ბრუ?
შავნისლიდან გამოცურდი მთვარის კიდევ,
მგლოვიარეს ნუ დამაგდებ, ნუ!
ვინ გაიგოს შენგან კიდე
ჩემი გულის ღვიარება,
ყველა ყრუა,
ყველა უა-უუ-უუუუუ...
კენგურუ
არ მესმის შენი,
არაფერიც არ მესმის შენი.
ერთი,გაბმული ხმაურია
სუყველაფერი,
რაც არ მანიშნებს,
რომ სამალავი სადღაც ,ახლოა.
ანდა საზრდოსკენ არ მიმახედებს..
მე მდედრი ვარ და
დედა ვარ და
სხვანაირად როგორ ვიქნები!
ნიავს მოჰქონდა სუნი შენი,
გაუგებარი.
სულ გაგირბოდი,
გაგირბოდი,
ახლა კი,
როგორ მიცახცახებს მთელი სხეული...
ნუ შემეხები!
კუდიანი ვარ,
თვალმრუდი ვარ,
თანაც ხელმოკლე
და არც ფეხები მაქვს ჩამოქნილი,
რადგან
ურყევად უნდა ვიდგე
და თუ გაჭირდა,
საკუთარ თავსაც გადავახტე.
მე მდედრი ვარ და
დედა ვარ და
სხვანაირად როგორ ვიქნები!
შვილი?
ა-აა, შვილი?!
იმან თავის ჩანთა აივსო,
მე - იმის ნაცვლად
დილდილობით ვანანავებ
მზეს ახალშობილს,
ღამღამობით კი
მთვარესა და
წვრილ-წვრილ ვარსკვლავებს ...
ჩუ,
ბალახებში რაღაც ფაჩუნობს!
ლაზარე
მართა მართალია.
დამთავრდა, მარიამ,
ჯვარს აცვეს იესო,
განიბნენ სხვანი
და ვიდრე განიხვნენ
კარნი ზეცათანი,
მოაწყდა ქვეყანას
გოდების ღვარი.
განბანილს ზეთით და
შესუდრულს ტილოთი,
მესმოდა, მარიამ,
როგორ დამტიროდით,
მაგრამ გარინდული
სასწაულს ველოდი,
ტიროდა იესოც,
გლოვობდა არე.
მჯეროდა, მძინარე
მკვდრეთით აღვსდგებოდი,
რაბი მიხმობდა:
“გამოვედ გარე!”
ამბობდით,
რომ აღმდგარს
დამჩემდა დუმილი,
რომ რაღაც მთავარი
დებსაც დავუმალე,
ვიყავი ცოცხალი
და ცოცხალს არ ვგავდი,
მდუმარე, მდუმარე...
მარად მოფუსფუსე
და დაუზარელი,
დამზრალი მორჩივით
ჩქამობენ დები.
მორჩილად აღვსდექი,
მეორედ ცოცხალი
მეორედ ვკვდები.
კვლავ კართან მომდგარი
ვერ გაიცნო ვერავინ,
მგზავრი თუ ეგონე,
შორისკენ მსწრაფი.
“გამოვედ, გამოვედ!”
შენი ხმა მომესმის.
რაბი, რა ბინდია!
მოვდივარ, რაბი!