ფიქრი
კარგია ფიქრი – დრო ჩქარა გადის:
ახლა თუ ხუთი წუთია ათის,
ფიქრში ხუთ წუთში ათი გახდება...
ამიტომ ხშირად იფიქრე მათთვის,
ვინც გაყვარებდა ლუკას და მათეს,
სიტყვებიც ფიქრში დადგი ტახტებად,
ფიქრში გაავსე გოდორიც, ბადეც...
ფიქრში გაუხდი მეგობრად ზიფრიდს...
ფიქრში შეიძელ გაცურვაც ტიბრის,
ფიქრში ებრძოლე ავს და მაზალოს,
ფიქრში დღე-ღამე წუთივით მიჰქრის,
ფიქრში ჯობია დავაც და ჯიბრიც...
და ამ ცხოვრებამ რომ არ გაწვალოს,
გაცხოვროს ფიქრმა! იცხოვრე ფიქრით!
სარკე და პოეტი
პოეტებს სარკეში ჩახედვას არ ვურჩევ,
რადგან პოეტისთვის ზოგჯერ სარკეში
შეიძლება მზე ამოვიდეს, მთვარე ჩავიდეს
თავად კი არ გამოჩნდეს,
ღრუბლით დაფარული...
სარკეში შეიძლება წინწყარო ჩამოიაროთ
და წინ ლამაზი ქალი კი არა
ყივჩაღი შემოგხვდეთ.
სარკეში შეიძლება ნერონმა
თავისი ლექსები წაგაკითხოთ
და თქვენს ხელნაწერებს ხანძარი გაუჩნდეს...
სარკეში შეიძლება გადაყვარებული
ქალი აყვავდეს
და მისი ყვავილების სურნელი შემოგეფრქვათ.
სარკეში შეიძლება...
მოკლედ, ბევრი რამ შეიძლება სარკეში ნახოთ,
პოეტად თუ ხართ დაბადებული,
მაგრამ პოეტად თუ არა ხართ დაბადებული,
სარკეში ყოველთვის გამოჩნდებით თქვენ,
საკუთარი გარეგნობით კმაყოფილი,
პირს გაიპარსავთ,
თმას დაივარცხნით,
ჰალსტუხს გაიკეთებთ და...
ერთი სიტყვით, სარკეში თქვენი თავის გარდა,
არავის და არაფერს დაინახავთ,
რაც იმას ნიშნავს,
რომ პოეტად არ გაჩენილხართ,
და თუ ამის გაგება არ გსურთ,
ან ლექსების წერას შეეშვით,
ან სარკეში ნუ ჩაიხედავთ!
სიყვარულის ზღვაში
შენი მზესავით სიშიშვლის ბორცვოვან ფართობს
ასდის სურნელი დასაკრეფ მარწყვის და ქვიშნის.
ქალი და კაცი ასეთ დროს – არიან მარტო...
ჩქარა, გაშალე!.. – გაშალე აფრები ფართოდ!
აფრების გაშლას, ამ ზღვაში, არავინ გიშლის.
აღელვებული ზღვა, ნავებს, ისევე გვამსხვრევს
და გვაბურთავებს ვნებათა ტალღების ზვავზე...
და არი შტორმი... და როგორც საათი ქვიშის,
ვართ ზევით-ქვევით, უხილავ სინათლით სავსე...
არაფერია, ამ ცისქვეშ, იმაზე კარგი,
როგრც ვნებათა დარჩენა პირისპირ შიშვლად
და, როგორც ჟამი – საკუთარ არსების კარგვის,
როცა ხელები გართულან ალერსის ქარგვით
და ერთმანეთში ერთმანეთს ჟრუანტლად ვნიშნავთ,
და სიყვარულის დროშები გაშლილან ისე,
როგორც მუსიკის წიაღში – მოცარტი, ბიზე...
და არ არსებობს არაფრის ზღვარი და მიჯნა,
ვიდრე სიამის შუბ-ისრებს ვისევთ და ვისევთ.
რაღაცა, ჩვენკენ, სინათლის გემივით, მოდის,
დაგვეჯახება და ზღვაში ჩაგვძირავს – ნავებს,
ზემოთ დარჩება მსხვრევის ხმა სხვადასხვა ნოტის
და ამოყვინთვას, ვინ იცის, შევიძლებთ როდის!
ისე ვართ, თითქოს მიწისძვრის ხელები გვძრავენ,
მაგრამ უვნებლად ვაწყდებით სიმშვიდის ქარაფს...
და გონზე მოსვლის სიმწარე, ნელ-ნელა, გვზარავს
და ზღვისგან ძლეულთ, ნაპირზე გაგვრიყავს ზღვავე,
იქ, სადაც ყრია სიცოცხლის ურიცხვი ტარა.
სიყვარულს უყვარს
... და ჩვენ მოთმენა გავაგდეთ კარში
და უსასრულოდ მარტონი ვართ შინ...
და მე მაშინვე დაგიწყე გახდა
და ვლიან ჩემი თითები მარშით
და ვერ არჩევენ პერანგს და კორსეტს
და სავარძელთან, დივანთან, ტახტთან
გაისმის ჩვენი გრძნობების მორზე.
შენი უარი – ფართხალი მერცხლის,
ვეღარ დაგიცავს ვერც ბიკინს, ვერც ლიფს,
მათ თვითონ უნდათ – მომართვან ძღვენად,
შენი სხეულის ოქრო და ვერცხლი...
სიყვარულს იცავს ალერსის ღობე...
სიყვარულს უყვარს შიშველი ფრენა,
როცა მას მთელი არსებით გრძნობენ
ფოთლები და დღეები
ხეები მიოცებენ ცხოვრებას ქაცვიანს:
საზამთროდ შიშვლდებიან, ზაფხულში აცვიათ...
და გავცქერ შემოდგომის ხეივნებს მელოტებს...
– ფოთთლებმა მიგატოვეს? არასდროს ელოდე! –
ბერმუხა გადასძახებს მზეჭაბუკ ჭადარს და
ალვაც ჰგავს სანახევროდ განძარცულ პატარძალს,
ფოთლებმა უღალატეს ხეებს და ბუჩქებს და
მათ ტოტებს ეს ფოთლები სისხლივით უჩქეფდათ
და, უცებ მიატოვეს... და განზე გადგა ცაც...
მოდიან, მიილტვიან ფოთლები სადღაცა,
მიდიან, შორდებიან ქონდაქარ ნოემბერს,
დროებით მოსულები, მუდმივად გვტოვებენ,
არავინ ემუქრებათ, არავინ მიდენით
და მაინც მიილტვიან ფოთლები ყვითელი,
თითქოსდა იზიდავდეთ მაგნიტი მკვდარი ცის –
არც ქარი, არც ნიავი... ღრუბელიც არ იძვრის
და მაინც მიილტვიან, მიდიან თავიანთ
არყოფნის სახლებისკენ და უხმოდ ხავიან
და ჰგვანან დაფხრეწილი დროშების ნაჭერებს...
მიდიან ფეხაკრეფით, ვერაფრით ვაჩერებ,
დავიჭერ რამდენიმეს, მგონია ვშველი და
ყვითელ წყლად მეღვრებიან, როგორღაც, ხელიდან...
წყალი თუ შემოხვდებათ, მაშინვე ხიდიან
ადგილებს იპოვნიან... და ისევ მიდიან,
მიდიან არსებობის უმწარეს ნაღვლებად... –
ადვილად მოახერხეს ხეების გაყვლეფა...
და თითქოს მოუთმენლად და თანაც მოთმენით,
ბავშვების სულებივით მიდიან ფოთლები...
დღეებიც, ფოთლებივით, წვითა და დაგვითა,
მიფრენენ, მიილტვიან, მიდიან აქიდან...
დღეებიც, სიზმარიან-ცხადიან-მითიან,
მიდიან – წუთისოფლის ფოთლებად მიდიან! –
ჩვენ მათგან ვერასოდეს მივიღებთ მესიჯებს –
სიცოცხლე სიშორიდან ერთადერთ დღეს იჭერს!..
წარწერა დოქზე
დოქი იდგა მაგიდაზე, ჭიქა იდო დოქთან
და მუცელზე დოქს ეწერა: ყველაფერი მოკვდა.
გამაკვირვა, მაგრამ მერე დამაფიქრა მე მან:
იქნებ მოკვდა სიყვარული, სისადავე, კდემა!
იყო ხალხი: გრიალებდნენ აბედით და კვესით...
თვითონ იყვნენ სახელმწიფოც, კანონიც და წესიც.
იყო ხალხი: ერთი გაკვრით მთას აქცევდნენ ღველფად.
ჩვენზე რაღას იტყვი, მტკვარო? შენ რას იტყვი, ელბა?
იყო ხალხი: მდინარეებს აბრუნებდნენ უკან...
გამოხედვის სხივს აქცევდნენ თვალისმომჭრელ შუქად.
დღეს სხვა დროა, დღეს ლაზერის სხივი ლოდებს აპობს.
დღეს არავინ მოუსმენდა ბონაპარტეს – ნაპოს...
მის განვლილ გზას დღეს რაკეტა ერთ-ორ წუთში გალევს.
დღეს არავინ არ მოუსმენს მაკედონელს – ალეს.
არც კეისარს – იულიუსს, არც ხმელნიცკის – ბოგდანს.
ნუთუ მართლა ყველაფერი დაეცა და მოკვდა!
ძალიან მშურს იოგების, კიდევ უფრო – მოგვთა:
სულ ერთია მათთვის, კაცი სულდგმულობს თუ მოკვდა.
რა კარგია სუფრის გაშლა დედაჩემის ქოხთან,
მაგრამ რისთვის ვილხინო, თუ – ყველაფერი მოკვდა!
და შენს განსხვავებულობას! და შენს იერს, კოხტას,
რა ფასი აქვს, თუკი ცისქვეშ ყველაფერი მოკვდა!
დოქი იდგა მაგიდაზე, ჭიქა იდო დოქთან
და მუცელზე დოქს ეწერა: ყველაფერი მოკვდა.
ცა წყაროს პეშვიდან
როცა გზას გულად უცემს ბავშვები,
ან როცა ვხედავ ამაყ თრიალეთს
ტანში დამივლის უცებ სამშობლო,
გამაჟრჟოლებს და გამაჟრიალებს,
თითქოს სულეთის ზეცა მეხუროს
და სულს სამოთხის ბაღში ვაწობდე,
სადაც ანათებს ღვთის ნაფეხური
და ვერ ჩააქრობს დრო ვერასოდეს
და ანგელოზიც თითქოს მისმენდეს
სიმღერით მცურავს ზეცის რძეში და...
სინამდვილეში აქ ვარ ისევე,
მიწა ცას მასმევს წყაროს პეშვიდან...
და როცა სულზე ვარდის ნამივით
გადვივლებ ნეტარ წამთა ციალებს
უცებ სამშობლო ტანში დამივლის,
გამაჟრჟოლებს და გამაჟრიალებს.
მწიფობის ქარიანი ღამე
ქარი კბილებით ღამეს ამტვრევდა,
მიწასაც, თითქოს, ძვრებოდა ძრო და
მეც ვიმტვრევოდი, როგორც სამტრედე
სახლის ნგრევისას. და ქარი ქროდა
და პირველ ღამის ძუძუებივით
უხათქუნებდნენ მტევნები სარებს...
ყველა ღრუბელი დაძუნძულებდა
და ყველას ფეხქვეშ ყვიროდა მთვარე,
და მე ვუსმენდი ასეთ ცისქვეშეთს,
როგორც ოპერას უცქერენ ყრუნი...
და ვიფქვებოდი გრძნობის წისქვილში,
გაბრუებული მწიფობის სუნით...
როცა გვიყვარდა
შეგრძნებებს შორის რაცა ჩანს, ვითარცა ხიდი –
მარტოობა, რომელსაც სიცოცხლე დღითი
დღე მეტს მოითხოვს სულისთვის... ყველაზე დიდი
მარტოობა კი – უდიდეს სიყვარულს ახლავს,
რადგან მაშინღა დავფრინავთ ყველაზე მაღლა...
როცა გვიყვარდა, მოსავალს თესვისას ვმკიდით
და შორი სივრცე მიგვაჩნდა მშობლიურ სახლად...
როცა გვიყვარდა, ლხინებად ვთვლიდით ვარამებს.
როცა არ გვიყვარს, ნათელშიც გავიწკვარამებთ
და, თითქოს, გული კი არა, გვქონდეს სხვა რამე.
როცა გვიყვარდა, ვიცდენდით სულის მღვრიობას,
სივრცე მოჩანდა – თვალების ნაძოვ ღიობად...
როცა არ გვიყვარს, არათუ სული, არამედ –
მღვრიეა მთელი – ეს ჩვენი კაცობრიობა...
ზამთრის ლექსი
სად არის ახლა გაზაფხული?
ვინ ზრუნავს მასზე ამ სიცივეში?
დღისით სად თბება?
ღამით სად სძინავს?
მე მგონია, რომ მისი უმშვენიერესობა,
როგორც კი მაისის უკანასკნელი დღე ჩათავდება,
პატარა ბავშვების საფლავებს უვლის
შემოდგომის მიწურულამდე,
ზამთრის დღეებში კი
ახალგაზრდობაში გარდაცვლილ
ცოლების მაგივრობას ცდილობს...
ამიტომ ის შეიძლება
ზოგჯერ იწვეს შენს საწოლზეც,
რომელიც ჯერ კიდევ
ჩემი საწოლის გვერდით დგას!
კარგია ფიქრი – დრო ჩქარა გადის:
ახლა თუ ხუთი წუთია ათის,
ფიქრში ხუთ წუთში ათი გახდება...
ამიტომ ხშირად იფიქრე მათთვის,
ვინც გაყვარებდა ლუკას და მათეს,
სიტყვებიც ფიქრში დადგი ტახტებად,
ფიქრში გაავსე გოდორიც, ბადეც...
ფიქრში გაუხდი მეგობრად ზიფრიდს...
ფიქრში შეიძელ გაცურვაც ტიბრის,
ფიქრში ებრძოლე ავს და მაზალოს,
ფიქრში დღე-ღამე წუთივით მიჰქრის,
ფიქრში ჯობია დავაც და ჯიბრიც...
და ამ ცხოვრებამ რომ არ გაწვალოს,
გაცხოვროს ფიქრმა! იცხოვრე ფიქრით!
სარკე და პოეტი
პოეტებს სარკეში ჩახედვას არ ვურჩევ,
რადგან პოეტისთვის ზოგჯერ სარკეში
შეიძლება მზე ამოვიდეს, მთვარე ჩავიდეს
თავად კი არ გამოჩნდეს,
ღრუბლით დაფარული...
სარკეში შეიძლება წინწყარო ჩამოიაროთ
და წინ ლამაზი ქალი კი არა
ყივჩაღი შემოგხვდეთ.
სარკეში შეიძლება ნერონმა
თავისი ლექსები წაგაკითხოთ
და თქვენს ხელნაწერებს ხანძარი გაუჩნდეს...
სარკეში შეიძლება გადაყვარებული
ქალი აყვავდეს
და მისი ყვავილების სურნელი შემოგეფრქვათ.
სარკეში შეიძლება...
მოკლედ, ბევრი რამ შეიძლება სარკეში ნახოთ,
პოეტად თუ ხართ დაბადებული,
მაგრამ პოეტად თუ არა ხართ დაბადებული,
სარკეში ყოველთვის გამოჩნდებით თქვენ,
საკუთარი გარეგნობით კმაყოფილი,
პირს გაიპარსავთ,
თმას დაივარცხნით,
ჰალსტუხს გაიკეთებთ და...
ერთი სიტყვით, სარკეში თქვენი თავის გარდა,
არავის და არაფერს დაინახავთ,
რაც იმას ნიშნავს,
რომ პოეტად არ გაჩენილხართ,
და თუ ამის გაგება არ გსურთ,
ან ლექსების წერას შეეშვით,
ან სარკეში ნუ ჩაიხედავთ!
სიყვარულის ზღვაში
შენი მზესავით სიშიშვლის ბორცვოვან ფართობს
ასდის სურნელი დასაკრეფ მარწყვის და ქვიშნის.
ქალი და კაცი ასეთ დროს – არიან მარტო...
ჩქარა, გაშალე!.. – გაშალე აფრები ფართოდ!
აფრების გაშლას, ამ ზღვაში, არავინ გიშლის.
აღელვებული ზღვა, ნავებს, ისევე გვამსხვრევს
და გვაბურთავებს ვნებათა ტალღების ზვავზე...
და არი შტორმი... და როგორც საათი ქვიშის,
ვართ ზევით-ქვევით, უხილავ სინათლით სავსე...
არაფერია, ამ ცისქვეშ, იმაზე კარგი,
როგრც ვნებათა დარჩენა პირისპირ შიშვლად
და, როგორც ჟამი – საკუთარ არსების კარგვის,
როცა ხელები გართულან ალერსის ქარგვით
და ერთმანეთში ერთმანეთს ჟრუანტლად ვნიშნავთ,
და სიყვარულის დროშები გაშლილან ისე,
როგორც მუსიკის წიაღში – მოცარტი, ბიზე...
და არ არსებობს არაფრის ზღვარი და მიჯნა,
ვიდრე სიამის შუბ-ისრებს ვისევთ და ვისევთ.
რაღაცა, ჩვენკენ, სინათლის გემივით, მოდის,
დაგვეჯახება და ზღვაში ჩაგვძირავს – ნავებს,
ზემოთ დარჩება მსხვრევის ხმა სხვადასხვა ნოტის
და ამოყვინთვას, ვინ იცის, შევიძლებთ როდის!
ისე ვართ, თითქოს მიწისძვრის ხელები გვძრავენ,
მაგრამ უვნებლად ვაწყდებით სიმშვიდის ქარაფს...
და გონზე მოსვლის სიმწარე, ნელ-ნელა, გვზარავს
და ზღვისგან ძლეულთ, ნაპირზე გაგვრიყავს ზღვავე,
იქ, სადაც ყრია სიცოცხლის ურიცხვი ტარა.
სიყვარულს უყვარს
... და ჩვენ მოთმენა გავაგდეთ კარში
და უსასრულოდ მარტონი ვართ შინ...
და მე მაშინვე დაგიწყე გახდა
და ვლიან ჩემი თითები მარშით
და ვერ არჩევენ პერანგს და კორსეტს
და სავარძელთან, დივანთან, ტახტთან
გაისმის ჩვენი გრძნობების მორზე.
შენი უარი – ფართხალი მერცხლის,
ვეღარ დაგიცავს ვერც ბიკინს, ვერც ლიფს,
მათ თვითონ უნდათ – მომართვან ძღვენად,
შენი სხეულის ოქრო და ვერცხლი...
სიყვარულს იცავს ალერსის ღობე...
სიყვარულს უყვარს შიშველი ფრენა,
როცა მას მთელი არსებით გრძნობენ
ფოთლები და დღეები
ხეები მიოცებენ ცხოვრებას ქაცვიანს:
საზამთროდ შიშვლდებიან, ზაფხულში აცვიათ...
და გავცქერ შემოდგომის ხეივნებს მელოტებს...
– ფოთთლებმა მიგატოვეს? არასდროს ელოდე! –
ბერმუხა გადასძახებს მზეჭაბუკ ჭადარს და
ალვაც ჰგავს სანახევროდ განძარცულ პატარძალს,
ფოთლებმა უღალატეს ხეებს და ბუჩქებს და
მათ ტოტებს ეს ფოთლები სისხლივით უჩქეფდათ
და, უცებ მიატოვეს... და განზე გადგა ცაც...
მოდიან, მიილტვიან ფოთლები სადღაცა,
მიდიან, შორდებიან ქონდაქარ ნოემბერს,
დროებით მოსულები, მუდმივად გვტოვებენ,
არავინ ემუქრებათ, არავინ მიდენით
და მაინც მიილტვიან ფოთლები ყვითელი,
თითქოსდა იზიდავდეთ მაგნიტი მკვდარი ცის –
არც ქარი, არც ნიავი... ღრუბელიც არ იძვრის
და მაინც მიილტვიან, მიდიან თავიანთ
არყოფნის სახლებისკენ და უხმოდ ხავიან
და ჰგვანან დაფხრეწილი დროშების ნაჭერებს...
მიდიან ფეხაკრეფით, ვერაფრით ვაჩერებ,
დავიჭერ რამდენიმეს, მგონია ვშველი და
ყვითელ წყლად მეღვრებიან, როგორღაც, ხელიდან...
წყალი თუ შემოხვდებათ, მაშინვე ხიდიან
ადგილებს იპოვნიან... და ისევ მიდიან,
მიდიან არსებობის უმწარეს ნაღვლებად... –
ადვილად მოახერხეს ხეების გაყვლეფა...
და თითქოს მოუთმენლად და თანაც მოთმენით,
ბავშვების სულებივით მიდიან ფოთლები...
დღეებიც, ფოთლებივით, წვითა და დაგვითა,
მიფრენენ, მიილტვიან, მიდიან აქიდან...
დღეებიც, სიზმარიან-ცხადიან-მითიან,
მიდიან – წუთისოფლის ფოთლებად მიდიან! –
ჩვენ მათგან ვერასოდეს მივიღებთ მესიჯებს –
სიცოცხლე სიშორიდან ერთადერთ დღეს იჭერს!..
წარწერა დოქზე
დოქი იდგა მაგიდაზე, ჭიქა იდო დოქთან
და მუცელზე დოქს ეწერა: ყველაფერი მოკვდა.
გამაკვირვა, მაგრამ მერე დამაფიქრა მე მან:
იქნებ მოკვდა სიყვარული, სისადავე, კდემა!
იყო ხალხი: გრიალებდნენ აბედით და კვესით...
თვითონ იყვნენ სახელმწიფოც, კანონიც და წესიც.
იყო ხალხი: ერთი გაკვრით მთას აქცევდნენ ღველფად.
ჩვენზე რაღას იტყვი, მტკვარო? შენ რას იტყვი, ელბა?
იყო ხალხი: მდინარეებს აბრუნებდნენ უკან...
გამოხედვის სხივს აქცევდნენ თვალისმომჭრელ შუქად.
დღეს სხვა დროა, დღეს ლაზერის სხივი ლოდებს აპობს.
დღეს არავინ მოუსმენდა ბონაპარტეს – ნაპოს...
მის განვლილ გზას დღეს რაკეტა ერთ-ორ წუთში გალევს.
დღეს არავინ არ მოუსმენს მაკედონელს – ალეს.
არც კეისარს – იულიუსს, არც ხმელნიცკის – ბოგდანს.
ნუთუ მართლა ყველაფერი დაეცა და მოკვდა!
ძალიან მშურს იოგების, კიდევ უფრო – მოგვთა:
სულ ერთია მათთვის, კაცი სულდგმულობს თუ მოკვდა.
რა კარგია სუფრის გაშლა დედაჩემის ქოხთან,
მაგრამ რისთვის ვილხინო, თუ – ყველაფერი მოკვდა!
და შენს განსხვავებულობას! და შენს იერს, კოხტას,
რა ფასი აქვს, თუკი ცისქვეშ ყველაფერი მოკვდა!
დოქი იდგა მაგიდაზე, ჭიქა იდო დოქთან
და მუცელზე დოქს ეწერა: ყველაფერი მოკვდა.
ცა წყაროს პეშვიდან
როცა გზას გულად უცემს ბავშვები,
ან როცა ვხედავ ამაყ თრიალეთს
ტანში დამივლის უცებ სამშობლო,
გამაჟრჟოლებს და გამაჟრიალებს,
თითქოს სულეთის ზეცა მეხუროს
და სულს სამოთხის ბაღში ვაწობდე,
სადაც ანათებს ღვთის ნაფეხური
და ვერ ჩააქრობს დრო ვერასოდეს
და ანგელოზიც თითქოს მისმენდეს
სიმღერით მცურავს ზეცის რძეში და...
სინამდვილეში აქ ვარ ისევე,
მიწა ცას მასმევს წყაროს პეშვიდან...
და როცა სულზე ვარდის ნამივით
გადვივლებ ნეტარ წამთა ციალებს
უცებ სამშობლო ტანში დამივლის,
გამაჟრჟოლებს და გამაჟრიალებს.
მწიფობის ქარიანი ღამე
ქარი კბილებით ღამეს ამტვრევდა,
მიწასაც, თითქოს, ძვრებოდა ძრო და
მეც ვიმტვრევოდი, როგორც სამტრედე
სახლის ნგრევისას. და ქარი ქროდა
და პირველ ღამის ძუძუებივით
უხათქუნებდნენ მტევნები სარებს...
ყველა ღრუბელი დაძუნძულებდა
და ყველას ფეხქვეშ ყვიროდა მთვარე,
და მე ვუსმენდი ასეთ ცისქვეშეთს,
როგორც ოპერას უცქერენ ყრუნი...
და ვიფქვებოდი გრძნობის წისქვილში,
გაბრუებული მწიფობის სუნით...
როცა გვიყვარდა
შეგრძნებებს შორის რაცა ჩანს, ვითარცა ხიდი –
მარტოობა, რომელსაც სიცოცხლე დღითი
დღე მეტს მოითხოვს სულისთვის... ყველაზე დიდი
მარტოობა კი – უდიდეს სიყვარულს ახლავს,
რადგან მაშინღა დავფრინავთ ყველაზე მაღლა...
როცა გვიყვარდა, მოსავალს თესვისას ვმკიდით
და შორი სივრცე მიგვაჩნდა მშობლიურ სახლად...
როცა გვიყვარდა, ლხინებად ვთვლიდით ვარამებს.
როცა არ გვიყვარს, ნათელშიც გავიწკვარამებთ
და, თითქოს, გული კი არა, გვქონდეს სხვა რამე.
როცა გვიყვარდა, ვიცდენდით სულის მღვრიობას,
სივრცე მოჩანდა – თვალების ნაძოვ ღიობად...
როცა არ გვიყვარს, არათუ სული, არამედ –
მღვრიეა მთელი – ეს ჩვენი კაცობრიობა...
ზამთრის ლექსი
სად არის ახლა გაზაფხული?
ვინ ზრუნავს მასზე ამ სიცივეში?
დღისით სად თბება?
ღამით სად სძინავს?
მე მგონია, რომ მისი უმშვენიერესობა,
როგორც კი მაისის უკანასკნელი დღე ჩათავდება,
პატარა ბავშვების საფლავებს უვლის
შემოდგომის მიწურულამდე,
ზამთრის დღეებში კი
ახალგაზრდობაში გარდაცვლილ
ცოლების მაგივრობას ცდილობს...
ამიტომ ის შეიძლება
ზოგჯერ იწვეს შენს საწოლზეც,
რომელიც ჯერ კიდევ
ჩემი საწოლის გვერდით დგას!