შენ
ჩემთვის სამყაროს ღერძი ხარ,
ჩემი ცხოვრების ნათება,
ფიქრი და სუნთქვა ნეტარი
შენსკენ რომ მოექანება.
ფერი ხარ წითელ ატმების,
დღეს ახდენილი ზმანება,
შენმა შემყურე ბეღურამ
გალობას თავი ანება.
გედების ხმა ხარ, უმწიკვლო
ცით მოვლენილი მიწაზე,
ქალში გხიბლავდა ყოველთვის
თვალთა კრთომა და სინაზე.
ასეთი გრძნობა არასდროს
არვისთვის გამიმეტია,
ალბათ იმიტომ, რომ კაცთა
მოდგმისთვის ესეც მეტია.
თუმცა შენ კაცი არ გქვია,
შენ ხარ ღმერთკაცი მიწაზე,
შენით არსებობს ამქვეყნად
სიცოცხლე დედამიწაზე.
ღამე
ლამპიონები უღიმის ქუჩას
და ზღვის ტალღაზე სინავს თოლიას,
თითქოს რაღაცის შერცხვა, გაწითლდა,
თავი დახარა ძირს მაგნოლიამ.
განუწყვეტელი ისმის ჭრიჭინი,
მთვარემაც ჩუმად ჩამიკრა თვალი.
ამ მდუმარებით გარემოცული
დავხეტიალობ სიბნელით მთვრალი.
ტირიფი თითქოს ვიღაცას უხმობს,
ფოთლებზე ნაზად მოცეკვავს ქარი,
კავკასიონსაც, ვხედავ, ჩასთვლიმა,
ზღაპარს უყვება თეთრ კენჭებს მტკვარი.
მე კი ჩემს აჩრდილს ვესაუბრები,
კითხვებს ვსვამ, მაგრამ პასუხს არ ველი,
ან რა აზრი აქვს ლოდინს, როდესაც
წინ სინამდვილე გეშლება მწველი.
ბედის სამდურავი
ო, როგორ მტკივა გული უშენობით,
რატომ დამინგრიე ის ბროლის სასახლე,
ჩუმად გამიფანტე ღრუბლის ჩანაფიქრი,
ნამოსახლარიდან რა შორს დამასახლე.
მაგემე ტყვიის ხმა, სისხლის მჩქეფარება,
შავი ზღვა აავსე მეგობართ გვამებით,
როგორ აიტანე დედის წინ შვილის კვლა,
დაუნდობელი, ბოროტი წამებით.
ნამოსახლარზე მიმოზა ჰყვავის
შლეგი შეიფით იმოსავს სახეს,
რამდენგან იყო მტერი ვერაგი,
სოხუმზე ტკბილი მაინც ვერ ნახეს.
გამოუყვება მოხუცი ცივ გზას,
შემოჰყინვია ნაოჭი თითებს,
იგონებს ეზოს, ცისფერ ლელიანს,
ხორხის ხმით ტირის გარდასულ მითებს.
შეხედა, მის წინ კაცი აგდია,
კუთხიდან ისმის მშობლის გოდება,
გაყინულ შვილზე დამხობილ დედას
მხოლოდ წარსული რომ აგონდება.
ო, აღარ მინდა სულის ტკივილი,
ასეთ ცხოვრებით ხორცის წამება.
ტიალო ბედო, რატომ მაგემე
სამშობლო მიწის გარდაცვალება.
ზღვისფერი სიანცე მაჩუქე
ზღვისფერი სიანცე მაჩუქე,
თოლიის ნავარდი ცაში,
სიცოცხლე მძივებად ავაწყე,
მაგრამ დამიცვივდა გზაში.
სპექტრში გავატარე ოცნება,
იმედით ვცოცხლობდი დღემდე,
სიზმრის ანგელოზი შეგარქვი,
შენს სიტყვას, ო, რა ბრმად ვენდე.
მაგრამ არ გიყურებ ზიზღით, არც
შენთვის ბოროტი მსურს,
ნამდვილ სიყვარულს გისურვებ,
განსპეტაკებულ სულს...
მე სხვანაირი სიცოცხლე ვიცი
მე სხვანაირი სიცოცხლე ვიცი,
ფერად სიზმარში დახატულს რომ ჰგავს,
მაგრამ რატომღაც ყველას ჰგონია,
რომ სული სხვათა ნასუნთქარს მიგავს.
იმ დღეს ცა იყო ისე მაღალი,
ვარსკვლავთა თეთრი წამწამი თრთოდა,
გამოვემართე, რომ მომერთმია
გრძნობა, რომელიც შენს მიმართ მქონდა.
მინდა, მოგიძღვნა მთვარის სამყოფი,
მზის სხივთა რკალი და ტანგო ღამით,
გადაგიშალო ჩემი სამყარო,
რომ დამინახო სულ ერთი წამით.
მერე მიხვდები, არ ვგავარ ყველას,
სული მასესხა თვით მამა ღმერთმა,
იმ იმედით, რომ ამ ცხოვრებაში
უნდა გამიგო შენ ერთადერთმა.
მე სხვანაირი სიყვარული მჭირს,
ისეთი, არვის არ დამართნია,
არ მინდა ჰგავდე გადიდკაცებულს,
რომელსაც სული ძირს დავარდნია.
შეისხი წამით ჩემი ფრთის ღერო
და გარდავიქმნათ ორივე "ერთად”,
მერე დავტოვოთ ეს ბრმა სამყარო
და მთვარის რკალით ავიდეთ ღმერთთან.
ღმერთო, შემეწიე
ღმერთო, შემეწიე, ცოდვა მახრჩობს,
გზა წინათგრძნობამ ვერ გამიკვლია,
სული მეხუთება, ფიქრი მტანჯავს,
რა მემართება, ვერ გამიგია.
იქნებ დავარღვიე შენი აღთქმა,
ნუთუ დამეკეტა ყველა კარი,
თუკი ჰაერია რად ვერ ვსუნთქავ?
მინდა წინ წასვლა და მბოჭავს ქარი.
მე ხომ პირობები შევასრულე,
თუმცა აღთქმა როდის დამიდია,
ვეღარ გავარკვიე რა მაწუხებს,
რა მემართება ვერ გამიგია.
გრძნობა წამართვეს და გამითელეს,
ნათელი ფერები გააშავეს.
ღმერთო, რა შეგცოდე ამისთანა,
უფალო, შემეწიე დამნაშავეს.
აღსასრული
იქნებ შენამდე დიდი გზა დამრჩა,
ალბათ ამ გზაზე ბეწვის ხიდია,
ვეღარ აღვიქვამ მონაყოლ ზღაპარს,
ვერ მივმხვდარვარ, რომ ტანჯვა დიდია.
თუკი კლდე შემხვდა სადმე მახლობლად
და თუ შევიძელ ასვლა კიდემდე,
შენ ვერ გაიგებ, აღმოვჩნდი ხიდთან
ან რად მივედი მარტო კიბემდე.
მხოლოდ კი მაშინ, როცა უგონოს
დამხედავ ფრთხილად, ვითა სნეული,
მაშინ მიხვდები, როგორ მიყვარდი,
თუმც დავდიოდი შენით ეული.
დაგვიანდება ჩუმი გოდება,
მეამბორები, როგორც მძინარეს...
ხვალ კი იტყვიან შენზე: ის ბიჭი
გამოურიყავს წუხელ მდინარეს...
ბავშვობა
მომაგონდები იდუმალად
ალბათ მაისის წვიმაში,
ჩვენი ბავშვური გართობა და
ჯოხის ტრიალი სილაში.
სიოს მოტანილი ჩურჩული,
ფოთლების შრიალი ტყეში,
ჩვენი პატარა თოვლის ბაბუ,
როგორ იშლებოდა მზეში.
მომენატრება ის სიანცე,
დიდ ხეთა ჩურჩული წმინდა,
ჩემი ცხოვრების კარიბჭესთან
იმ დღეებს ვხედავდე მინდა.
მომაგონდები იდუმალად
ალბათ მაისის წვიმაში,
ჩვენი ბავშვური გართობა და
ჯოხის ტრიალი სილაში.
გრძნობების ანოტაცია
ისე მიყვარხარ, როგორც სიყვარული,
ისე მენატრები, როგორც მონატრება,
ისე შემაშინე, როგორც შიშმა იცის,
ისე ამედევნე, როგორც მოლანდება.
მე ის სიყვარულიც გამახარებს,
ის მონატრებაც და შიშიც
და ის მოლანდებაც მიტომ მიყვარს,
რადგან წმინდა გრძნობამ იცის.
მონოლოგი
მე არ ვიტყვი, რომ ვარ უბედური
ან ბედნიერი, რატომ? იკითხავ,
ჩემი ცხოვრებით ვარ თვალხვეული,
ვიღაც წყვდიადში ზღაპარს მიკითხავს.
გამოვიარე ყველა ბილიკი,
ცხოვრების ფასი ვერ გამიგია,
თუმცა ოცნებით ვიყავი მთვრალი,
მაგრამ იქ კოშკი არ ამიგია.
შემომეძარცვა ერთხელ სხეული,
სული კი გაქრა, ვდიე დილამდე,
ღამის რიჟრაჟით სიზმრადქცეულმა
მაინც ის გრძნობა ვერვის მივანდე.
იმ დღიდან ვეძებ სხეულს და სულს კი
ვეამბორები, ვით მთვარეული,
ახლა ვხვდები, რომ დაბადებიდან
დავიარები, როგორც ეული.
ეს მონოლოგი მივანდე ფურცელს,
მასში იშლება უხმო გოდება.
ალბათ ოდესმე დახედავ ნაწერს,
განვლილი წლები მოგაგონდება.
ჩემთვის სამყაროს ღერძი ხარ,
ჩემი ცხოვრების ნათება,
ფიქრი და სუნთქვა ნეტარი
შენსკენ რომ მოექანება.
ფერი ხარ წითელ ატმების,
დღეს ახდენილი ზმანება,
შენმა შემყურე ბეღურამ
გალობას თავი ანება.
გედების ხმა ხარ, უმწიკვლო
ცით მოვლენილი მიწაზე,
ქალში გხიბლავდა ყოველთვის
თვალთა კრთომა და სინაზე.
ასეთი გრძნობა არასდროს
არვისთვის გამიმეტია,
ალბათ იმიტომ, რომ კაცთა
მოდგმისთვის ესეც მეტია.
თუმცა შენ კაცი არ გქვია,
შენ ხარ ღმერთკაცი მიწაზე,
შენით არსებობს ამქვეყნად
სიცოცხლე დედამიწაზე.
ღამე
ლამპიონები უღიმის ქუჩას
და ზღვის ტალღაზე სინავს თოლიას,
თითქოს რაღაცის შერცხვა, გაწითლდა,
თავი დახარა ძირს მაგნოლიამ.
განუწყვეტელი ისმის ჭრიჭინი,
მთვარემაც ჩუმად ჩამიკრა თვალი.
ამ მდუმარებით გარემოცული
დავხეტიალობ სიბნელით მთვრალი.
ტირიფი თითქოს ვიღაცას უხმობს,
ფოთლებზე ნაზად მოცეკვავს ქარი,
კავკასიონსაც, ვხედავ, ჩასთვლიმა,
ზღაპარს უყვება თეთრ კენჭებს მტკვარი.
მე კი ჩემს აჩრდილს ვესაუბრები,
კითხვებს ვსვამ, მაგრამ პასუხს არ ველი,
ან რა აზრი აქვს ლოდინს, როდესაც
წინ სინამდვილე გეშლება მწველი.
ბედის სამდურავი
ო, როგორ მტკივა გული უშენობით,
რატომ დამინგრიე ის ბროლის სასახლე,
ჩუმად გამიფანტე ღრუბლის ჩანაფიქრი,
ნამოსახლარიდან რა შორს დამასახლე.
მაგემე ტყვიის ხმა, სისხლის მჩქეფარება,
შავი ზღვა აავსე მეგობართ გვამებით,
როგორ აიტანე დედის წინ შვილის კვლა,
დაუნდობელი, ბოროტი წამებით.
ნამოსახლარზე მიმოზა ჰყვავის
შლეგი შეიფით იმოსავს სახეს,
რამდენგან იყო მტერი ვერაგი,
სოხუმზე ტკბილი მაინც ვერ ნახეს.
გამოუყვება მოხუცი ცივ გზას,
შემოჰყინვია ნაოჭი თითებს,
იგონებს ეზოს, ცისფერ ლელიანს,
ხორხის ხმით ტირის გარდასულ მითებს.
შეხედა, მის წინ კაცი აგდია,
კუთხიდან ისმის მშობლის გოდება,
გაყინულ შვილზე დამხობილ დედას
მხოლოდ წარსული რომ აგონდება.
ო, აღარ მინდა სულის ტკივილი,
ასეთ ცხოვრებით ხორცის წამება.
ტიალო ბედო, რატომ მაგემე
სამშობლო მიწის გარდაცვალება.
ზღვისფერი სიანცე მაჩუქე
ზღვისფერი სიანცე მაჩუქე,
თოლიის ნავარდი ცაში,
სიცოცხლე მძივებად ავაწყე,
მაგრამ დამიცვივდა გზაში.
სპექტრში გავატარე ოცნება,
იმედით ვცოცხლობდი დღემდე,
სიზმრის ანგელოზი შეგარქვი,
შენს სიტყვას, ო, რა ბრმად ვენდე.
მაგრამ არ გიყურებ ზიზღით, არც
შენთვის ბოროტი მსურს,
ნამდვილ სიყვარულს გისურვებ,
განსპეტაკებულ სულს...
მე სხვანაირი სიცოცხლე ვიცი
მე სხვანაირი სიცოცხლე ვიცი,
ფერად სიზმარში დახატულს რომ ჰგავს,
მაგრამ რატომღაც ყველას ჰგონია,
რომ სული სხვათა ნასუნთქარს მიგავს.
იმ დღეს ცა იყო ისე მაღალი,
ვარსკვლავთა თეთრი წამწამი თრთოდა,
გამოვემართე, რომ მომერთმია
გრძნობა, რომელიც შენს მიმართ მქონდა.
მინდა, მოგიძღვნა მთვარის სამყოფი,
მზის სხივთა რკალი და ტანგო ღამით,
გადაგიშალო ჩემი სამყარო,
რომ დამინახო სულ ერთი წამით.
მერე მიხვდები, არ ვგავარ ყველას,
სული მასესხა თვით მამა ღმერთმა,
იმ იმედით, რომ ამ ცხოვრებაში
უნდა გამიგო შენ ერთადერთმა.
მე სხვანაირი სიყვარული მჭირს,
ისეთი, არვის არ დამართნია,
არ მინდა ჰგავდე გადიდკაცებულს,
რომელსაც სული ძირს დავარდნია.
შეისხი წამით ჩემი ფრთის ღერო
და გარდავიქმნათ ორივე "ერთად”,
მერე დავტოვოთ ეს ბრმა სამყარო
და მთვარის რკალით ავიდეთ ღმერთთან.
ღმერთო, შემეწიე
ღმერთო, შემეწიე, ცოდვა მახრჩობს,
გზა წინათგრძნობამ ვერ გამიკვლია,
სული მეხუთება, ფიქრი მტანჯავს,
რა მემართება, ვერ გამიგია.
იქნებ დავარღვიე შენი აღთქმა,
ნუთუ დამეკეტა ყველა კარი,
თუკი ჰაერია რად ვერ ვსუნთქავ?
მინდა წინ წასვლა და მბოჭავს ქარი.
მე ხომ პირობები შევასრულე,
თუმცა აღთქმა როდის დამიდია,
ვეღარ გავარკვიე რა მაწუხებს,
რა მემართება ვერ გამიგია.
გრძნობა წამართვეს და გამითელეს,
ნათელი ფერები გააშავეს.
ღმერთო, რა შეგცოდე ამისთანა,
უფალო, შემეწიე დამნაშავეს.
აღსასრული
იქნებ შენამდე დიდი გზა დამრჩა,
ალბათ ამ გზაზე ბეწვის ხიდია,
ვეღარ აღვიქვამ მონაყოლ ზღაპარს,
ვერ მივმხვდარვარ, რომ ტანჯვა დიდია.
თუკი კლდე შემხვდა სადმე მახლობლად
და თუ შევიძელ ასვლა კიდემდე,
შენ ვერ გაიგებ, აღმოვჩნდი ხიდთან
ან რად მივედი მარტო კიბემდე.
მხოლოდ კი მაშინ, როცა უგონოს
დამხედავ ფრთხილად, ვითა სნეული,
მაშინ მიხვდები, როგორ მიყვარდი,
თუმც დავდიოდი შენით ეული.
დაგვიანდება ჩუმი გოდება,
მეამბორები, როგორც მძინარეს...
ხვალ კი იტყვიან შენზე: ის ბიჭი
გამოურიყავს წუხელ მდინარეს...
ბავშვობა
მომაგონდები იდუმალად
ალბათ მაისის წვიმაში,
ჩვენი ბავშვური გართობა და
ჯოხის ტრიალი სილაში.
სიოს მოტანილი ჩურჩული,
ფოთლების შრიალი ტყეში,
ჩვენი პატარა თოვლის ბაბუ,
როგორ იშლებოდა მზეში.
მომენატრება ის სიანცე,
დიდ ხეთა ჩურჩული წმინდა,
ჩემი ცხოვრების კარიბჭესთან
იმ დღეებს ვხედავდე მინდა.
მომაგონდები იდუმალად
ალბათ მაისის წვიმაში,
ჩვენი ბავშვური გართობა და
ჯოხის ტრიალი სილაში.
გრძნობების ანოტაცია
ისე მიყვარხარ, როგორც სიყვარული,
ისე მენატრები, როგორც მონატრება,
ისე შემაშინე, როგორც შიშმა იცის,
ისე ამედევნე, როგორც მოლანდება.
მე ის სიყვარულიც გამახარებს,
ის მონატრებაც და შიშიც
და ის მოლანდებაც მიტომ მიყვარს,
რადგან წმინდა გრძნობამ იცის.
მონოლოგი
მე არ ვიტყვი, რომ ვარ უბედური
ან ბედნიერი, რატომ? იკითხავ,
ჩემი ცხოვრებით ვარ თვალხვეული,
ვიღაც წყვდიადში ზღაპარს მიკითხავს.
გამოვიარე ყველა ბილიკი,
ცხოვრების ფასი ვერ გამიგია,
თუმცა ოცნებით ვიყავი მთვრალი,
მაგრამ იქ კოშკი არ ამიგია.
შემომეძარცვა ერთხელ სხეული,
სული კი გაქრა, ვდიე დილამდე,
ღამის რიჟრაჟით სიზმრადქცეულმა
მაინც ის გრძნობა ვერვის მივანდე.
იმ დღიდან ვეძებ სხეულს და სულს კი
ვეამბორები, ვით მთვარეული,
ახლა ვხვდები, რომ დაბადებიდან
დავიარები, როგორც ეული.
ეს მონოლოგი მივანდე ფურცელს,
მასში იშლება უხმო გოდება.
ალბათ ოდესმე დახედავ ნაწერს,
განვლილი წლები მოგაგონდება.