წადი
წადი, ვიცი, შენც მოგბეზრდა
უმიზეზო ჩემი სევდა,
წადი, წაჰყევ, ვისაც ენდო,
წადი, მაგრამ
უკან აღარ მოიხედო.
წადი, მაგრამ თუ სინაზე
სხვაგან ჩემი ვერა ნახო,
არასოდეს დამიძახო.
წადი, წადი, ვიცი უკვე
სხვაგან ეძებ შენ სანუკველს,
წადი, მაგრამ ესა გწამდეს,
წადი, მაგრამ ეს იცოდე,
თუ არავინ არა მგავდეს,
თუ არავინ არ იწვოდეს
ჩემი ცეცხლით,
ჩემი ალით,
თუ არავინ არა გწვავდეს
შთაგონების სიმხურვალით,
არასოდეს მომიგონო,
არასოდეს, არასოდეს,
თუ გინდ გულში ქარი ქროდეს
უმძიმესი მოგონების,
თუ გინდ ცეცხლი გწვავდეს ვნების
არასოდეს მომიგონო, არასოდეს,
გესმის, გესმის?
ყური დაუგდეთ
ყური დაუგდეთ ძველთა ნანგრევთა
უხმო კვნესას და უხმო გოდებას,
ის, რაც იხილეს ამ ქონგურებმა
არასდროს აღარ განმეორდება.
დგანან ამაყად მკერდშენგრეულნი
და იხსენებენ წარსულს ნისლიანს,
ყველა გოდოლზე, ყველა კედელზე
მამა-პაპათა წმინდა სისხლია.
და თითო ლოდი ხავსმოდებული
ძველ მატიანის თითო ფურცელი
უნდა გადავცეთ ჩვენს შვილთაშვილებს
წასაკითხავად ისევ უცვლელი.
იმათაც დახვდეს ციხე რუხისა,
ვარძიის მღვიმე დიდება ჩვენი,
მათთვისაც რეკდეს ძველი გელათი,
სვეტიცხოველი და ზედაზენი.
დაე იცოდნენ: ყველა ნანგრევი
დღესაც გუშაგობს წარსულს ნისლიანს,
ყველა მათგანზე მამა-პაპათა
ჩვენთვის დაღვრილი, წმინდა სისხლია.
მუნასიბი ბორჯომის ღვინის სარდაფში
მომწყინდა უკვე, მეც აღარ მართობს
ცხოვრება ძუნწი, გაუმეტავი,
ახალგაზრდობა და გულის სატრფო
რომელ სარდაფში დამრჩა ნეტავი?!
ჩავალ, ჩამყვება ერთი თვალების
ტრფობა, ალერსი და ერთგულება,
ამოვალ ზევით განაწვალები
და გულისტოლიც სხვა მეგულება.
მთვრალი ვარ, მთვრალი, ცა ედემია,
ვკოცნი ვაზის რქას და ვაზის ფესვებს,
ყველა სირაჯი მამაჩემია
და ყველა კახპას ვუკითხავ ლექსებს.
რასაც ვყვიროდი ბავშვი გულადი,
ნაჭაღარევი ვყვირი იმავეს
და აღარ მახსოვს, სატრფოს სურათი
რომელ სარდაფში დავაგირავე.
მეცა მყავს ჩემი თოლია
ზღვას რომ გაჰყვება უკვალოდ
თოლია, მაცნე ქარბუქის,
ვიწვი სანთელზე უბრალოდ,
თუმც აღარა ვარ ჭაბუკი.
ნუ ფიქრობ, სულ მთლად მოვბერდი,
გულში რომ გაუქროლია,
ქარიშხლის წინამორბედი
მეცა მყავს ჩემი თოლია.
ის თუ ფრთებს ზღვაში ისველებს
და ქარზე უფრო მარდია,
ჩემი გულს აღარ მისვენებს,
თითქოს გაფრენა სწადია,
დავიჭერ, დავაკვირდები,
ყველაზე კარგი მგონია,
მიკვირს, ჩემს უფრთო თოლიას
მწვანე თვალები ჰქონია.
მატარებლები
მატარებლები ყოველ დილით
და ყოველ ღამე
სადღაც მიდიან,
საით მიდიან, ეგ სულერთია
გზები დიდია.
მთავარია, რომ სადღაც მიდიან,
სადღაც მიდიან...
იმ მატარებელს მიჰყავს მგზავრები,
უკან ბრუნდება,
ზოგის იმედი ბაქანზე რჩება,
ზოგის სრულდება.
ზოგი მგზავრი კი არასოდეს არ დაბრუნდება,
არ დაბრუნდება,
არ დაბრუნდება...
მატარებლები ყოველ დილით
და ყოველ ღამე
ცივი კივილით სადღაც მიდიან,
საით მიდიან, ეგ სულერთია,
გზები დიდია,
მთავარია, რომ სადღაც მიდიან...
მეც მინდა გავყვე ერთ-ერთ მათგანს,
წავიდე სადმე,
საით წავიდე, ეგ სულერთია,
რახან შენ დაგთმე...
მთავარია, რომ წავიდე სადმე...
გაბზარული კერპი
ფერწასულ ხატად მეჩვენები,
გაბზარულ კერპად,
რომ დარჩა კენტად
მლოცველის და მრევლის გარეშე...
ვინ გაგიბედა?
ვინ გაგიმეტა?
ვინ მოვა ნეტავ
ჩემ მაგიერ მლოცველად შენდა?
გაბზარულ კერპად მეჩვენები,
უთვალავ კოცნით გაცრეცილ ხატად,
მაგ კოცნის კვალი დღემდე არ ჩანდა,
ან ვერ გამჩნევდი,
მე შენი მწამდა.
რას შეგამჩნევდი
სიწმინდის გარდა?
ჩემს გულს მოვიტან
სამსხვერპლოზე წარბშეუხრელად,
და ზედ იარონ, დაე, გათელონ,
ოღონდ მითხარი,
გაბზარულო, შენ, ჩემო კერპო,
როგორ გიშველო, ვით გაგამთელო?
ხელში მიჭირავს
ხელში მიჭირავს ჩემი გულივით დაცლილი თოფი,
ძლივს ავიარე ხევ-ხევ ბარდები,
და თვალს ვაყოლებ
ახალდაჭრილ ფრინველის ფრენას,
შენც ამ დაჭრილი ფრინველივით წახვედი ჩემგან
და ალბათ სადმე ჩამოვარდები.
...დღეს მარტო დავრჩი და უნებურად
ვიხსენებ მე შენს ცრემლიან თვალებს
და ვერ მივმხვდარვარ,
ასე იოლად როგორ გაგცვალე.
არ დაიდარდო,
მეცა მცვლიან,
მეც სხვას ვეცვლები...
და რომ შემეძლოს დაბრუნება,
ისე, როგორც ბრუნდებიან უკან მერცხლები
ძალა რომ მქონდეს,
მე მხოლოდ შენთან დავბრუნდებოდი
დავბრუნდებოდი, უეჭველად დავბრუნდებოდი.
მაგრამ რა ვქნა, რომ გული არ მომდევს,
ამ სიჯიუტემ მოსვენება აღარ მაღირსა.
უკანასკნელი მოჰიკანი ჩემი გვარისა
უკან დახევას ვერ გადავიტან,
ვეღარ დავიწყებ წარსულს თავიდან...
ხელში მიჭირავს ჩემი გულივით დაცლილი თოფი...
ირგვლივ ბარდები...
მე თვალს ვაყოლებ
ახალდაჭრილ ფრინველის ფრენას,
რატომღაც მჯერა,
ამ ფრინველივით
მეც მალე სადმე ჩამოვვარდები.
ცა ლურჯი
ცა ლურჯი, ლურჯი...
ზღვა ლურჯი, ლურჯი...
თითქოს ოცნებამ ვეება ფუნჯით
ლურჯად შეღება ზღვაცა და ზეცაც.
ამ სილურჯეში იძირება თითქოს თვით მზეცა,
მზე ოქროსფერი.
და ვერ გავიგე,
ზღვაა ცისფერი თუ ცა ზღვისფერი...
მზე გეფერება თუ სუნთქვა ზღვისა.
ისევ ჩემი ხარ თუ საოცრად მცხუნვარე მზისა,
რომ დაგიკოცნა ტანი შიშველი...
ღმერთი გიშველის
ღალატშიც და ერთგულებაშიც,
ღმერთი გიშველის.
ცა ლურჯი, ლურჯი...
ზღვა ლურჯი, ლურჯი...
თითქოს ოცნებამ ვეება ფუნჯით
ლურჯად შეღება ზღვაცა და ზეცაც,
ფიქრიც და შენცა...
მოუთმენელი სიო გადაგხდის
სილურჯის საბანს, ციდან მოხეულს
და როგორც ვნება,
მზე დააცხრება
შენს შიშველ სხეულს...
. . . . . . . . . . . . . .
ცა მუნჯი... მუნჯი,
ზღვა მუნჯი... მუნჯი,
ყველაფერი საოცრად ლურჯი...
ჩემი სიცოცხლე მიიწურა
ჩემი სიცოცხლე მიიწურა,
მწუხრი ახლოა,
აქ, ამ ქვებს შორის,
სადღაც ჩემი სამოსახლოა.
მალე, სულ მალე,
აღიმართება პატარა ჯვარი,
უბრალო, სადა,
და ჩემს სახსოვრად
სააქაოს სხვა არაფერი
არ დარჩება
ამ ჯვარის გარდა.
ეს ლექსი მაინც შეინახე
მოსაგონებლად გარდასულ დღეთა,
შენ ხომ სულ ბავშვი მოხვედი ჩემთან,
გახალისებდა შრიალი ხეთა...
შენ არ იცოდი, რა არის სევდა
და სავალალოდ, პატარავ, ჩემდა,
ნაგვიანევად მოსულო ჩემთან,
შენ მაგრძნობინე მე სიმძიმე გარდასულ დღეთა..
შიშში აღზრდილი
შიშში აღზრდილი,
უნდობლობაში დაკაცებული,
ციხის მუქარით გაწამებული
მე მეცოდება კასტრირებული ჩემი თაობა,
ვისაც ღალატად უთვლიდნენ სინდისს
და უმეცრებად გამბედაობას.
სხვისი ბრძანებით ნამღერი ჰიმნით,
სხვისი კარნახით წაკითხულ წიგნით,
დობერმანივით ერთნაირი გარეთ თუ შიგნით
მე მეცოდება კასტრირებული ჩემი თაობა.
ან გაყიდული სულით ხორცამდე,
ან ციხე-ციხე ნათრევ-ნაცემი,
ან დარდით ღვინის კასრში ჩამხრჩვალი,
ან ჩინ-მედლებით სავსე, გამცემი.
რაც მქონდა წმინდა
ყველაფერი სულში დაობდა,
თან მეზიზღება, თან მეცოდება
ჩემი თავიც და ჩემი თაობაც.
რა გააჩნია, რა დატოვოს, რა გაიხსენოს,
პირუტყვის შიში, გადამდები სენი საზარი,
თუ თავის ლანდი ცისფერ ქუდით, რუხი მაზარით
და სასაკლაო უზარმაზარი,
თუ თავის ყოფის სირცხვილი და არარაობა?!
მე მეცოდება კასტრირებული ჩემი თაობა.
დღეს თამაშია ვნებათა ღელვის, მხოლოდ თამაში,
გრძელი, გაბმული,
სურვილი იმის, რაც სულს აკლია,
ეს სპექტაკლია
ცუდად დადგმული
და ყალბი ასლი სინამდვილისა.
ქალები ბერწი,
ვაჟი ცვედანი,
აი, დედანი...
ჰეი, მსაჯულო, მომავალო უმაღლეს რანგის,
სანამ მსჯავრს დასდებ ჩემს თაობას,
აქ სუნმა რომ არ შეგაწუხოს, მთვარეზე ადი
იქიდან უფრო შორს იქნება ეს დედამიწა
დამპალი სისხლით და ათაშანგით.
რაღაცა მოხდა.
რაღაცა მოხდა,
იდუმალი, გაუგებარი...
რაღაცა მოხდა...
გაიბზარა რაღაც ჩვენ შორის
და ყოველ ღამე
სიზმრად მესმის კივილი ჭოტის,
ასე მგონია,
ფეხაკრეფით ვიღაცა მოდის...
ვიღაცა მოდის...
ვიღაცა მოდის...
ვიღაცა მოდის...
მესამე მოდის...
მოდის კანონი, კანონის ძალით,
მისი სახელით.
მოდის ცივი და მოდის თავხედი;
მოდის და მოდის...
მოდის და მოდის...
სადა და როდის,
სად გავიგონე
მე პირველად კივილი ჭოტის?!
ვიღაცა მოდის...
ვიღაცა მოდის...
ვიღაცა მოდის...
უცხო, ზედმეტი...
რაღაცა ხდება გაუგებარი
და ითელება გული მგზნებარე
კანონის ძალით.
კანონს მიჰყვება მორჩილი ქალი;
მე ვდგავარ მთვრალი,
როგორც ყოველთვის,
სუნი დგას მძორის...
რაღაცა მოხდა...
გაიბზარა რაღაც ჩვენ შორის.
ვიღაცა მიდის...
ვიღაცა მოდის...
მე ისევ მესმის კივილი ჭოტის!
რა უფერულად დაგვაბერეს
რა უფერულად დაგვაბერეს, შენ, ჩემო ლექსო,
ამ დალეწილი სულის ნაწილო,
როგორ გაგწირო,
მე როგორ მოვსპო უღიმღამო სიცოცხლე შენი _
შენა ხარ ჩემი დამღუპველიც და გადამრჩენიც...
როგორ გაგწირო, დალეწილო სულის ნაწილო,
ჩემო ლამაზო სატანჯველო,
ჩემო ნუგეშო;
როგორ ვიცოცხლო ქვეყნად უშენოდ?!
როგორ გაგწირო,
ამ დალეწილი სულის ნაწილო?
ო, რომ შემეძლოს
ო, რომ შემეძლოს, თბილისის ღამეს
შემოგახვევდი სახეზე ჩადრად,
რომ შენი სახის ნაზი მშვენება,
ჩემ მეტს არავის არ დაენახა.
ო, რომ შემეძლოს, თბილისის ღამეს
დავჭრიდი შენი თვალთა სხივებით,
შეგიკერავდი ბნელ წამოსასხამს,
მოქარგულს ჩემი ცრემლის მძივებით.
ნუ იფიცებ
ნუ იფიცებ,
ნუ ამაყობ,
მე შენს თვალებს დაღლას ვატყობ.
და შენს ბაგეს,
გაუშლელი ვარდისფერი კვლავ რომ ადევს,
ღიმილს ვამჩნევ ნაძალადევს.
ნათლად ვხედავ,
შენს თვალებში უტყვი სევდა ახავერდდა,
ნუღარ მალავ,
აღარა გაქვს მოლოდინის ძველი ძალა
და ჩამქრალა
საბოლოოდ ის იმედი,
დღეს რომ ენთო კიდევ მკრთალად.
ნუ იცინი,
ნუ იკავებ მომდგარ ცრემლებს,
ნუღარ ცდილობ ჩემს დანდობას,
ნუ უარყოფ განშორების წინათგრძნობას.
ნუ იფიცებ, გამძლეობით ნუ ამაყობ,
მე შენს ბაგეს,
ჯერ კიდევ რომ ჩემი კოცნის ფერი ადევს,
ღიმილს ვამჩნევ ნაძალადევს.
ვიცი, მე ვიცი
ვიცი, მე ვიცი,
რომ ტვირთად გაწევს
მოუსვენრობა გარდასულ დღეთა;
ღვინით, უძილო ღამეებით გულგატეხილი
მოვედი შენთან
და შიშნაკრავი პატარა გული
მაინც ქალური სითბოთი შემხვდა.
ვიცი, მე ვიცი,
იმ უძილო ღამეებს გაჰყვა
სიჭაბუკე და სიწმინდე სულის
და ვდგავარ შენი ცხოვრების გზაზე
ისე, ვით მგზავრი გვიან მოსული.
ვიცი, მე ვიცი, ბევრჯერ ვინანებ,
რომ შენთან მოსვლა დავიგვიანე;
უაზროდ დავწვი სიცოცხლის დღენი,
აქვე იყავი სადღაც სულ ახლოს
და თავის დროზე
სიახლოვეც კი ვერ ვიგრძენ შენი.
ვიცი, მე ვიცი,
რომ ჩვენ შორის ცივად ჩამდგარან
წლები დამწვარი ღვინით და ვნებით
და მე სულმოკლემ, ლამის არის ვწყევლო ყოველი,
ის, რაც მიყვარდა თავდავიწყებით.
ეს აფიშები
ეს აფიშები...
ეს აფიშები...
ეს აფიშები ნაცნობი გვარით,
თითქოს მბოჭავენ, არ მეშვებიან,
გულს მიშიშვლებენ, სულს მიშიშვლებენ,
ან თავს მოვიკლავ,
ან გავგიჟდები.
აუტანელი, როგორც ტკივილი
კვალდაკვალ მომდევს აფიშების უხმო კივილი;
აფიშებიდან გადმოაბიჯა
და წინ დამიდგა მოგონება გარდასულ დღეთა.
ის ამ მყივარი აფიშებით მოვიდა ჩემთან
და ჩემს იდუმალ ტკივილებს ამხელს;
ძალით მახსენებს მივიწყებულ
საყვარელ სახელს;
სად გაექცევი ამ აფიშებს ანდა მათ კივილს?
სად გაექცევი საკუთარი ჭრილობის ტკივილს?
სევდას, უძილო ღამეებით ბევრჯერ აწონილს...
საკუთარ აჩრდილს, მლიქვნელივით
ფეხქვეშ გაწოლილს...
მოვრბივარ, მაგრამ...
ვეცემი, მაგრამ...
კვლავ ვდგები, მაგრამ...
ისევ გავრბივარ, გავრბივარ, მაგრამ
აუტანელი, როგორც ტკივილი,
უკან მომყვება აფიშების
უხმო კივილი.
დღესაც არ ვიცი
დღესაც არ ვიცი ფერი შენთა უძირო თვალთა,
მხოლოდ ვიცი, რომ შენი ცქერა სევდასა ჰგავდა
ხატების სევდას,
ფრესკების სევდას,
რომლებსაც ძველი ეკლესიის კედლებზე ვხედავ...
დღესაც არ ვიცი ფერი შენთა უძირო თვალთა,
მხოლოდ ვიცი, რომ მსგავსი თვალები
არ უნდა ჰქონდეს სხვას არავის ხატების გარდა.
დღესაც არ ვიცი ფერი შენთა უძირო თვალთა,
ასე მგონია, თუ ინებეს შენმა თვალებმა,
ვით წმინდა სანთელს, ცაში ვარსკვლავს
აგინთებ ახალს.
მე შემოგწირავ ყოველივეს დაუნანებლად,
მაგრამ დაჩოქილს შენ წინაშე ვერასდროს მნახავ.
დღესაც არ ვიცი ფერი შენთა უძირო თვალთა,
მხოლოდ ვიცი, რომ მსგავსი თვალები
არ უნდა ჰქონდეს სხვას არავის ხატების გარდა.
დღეს ბაგრატიონს აღარ მარტყია
დღეს ბაგრატიონს აღარ მარტყია
მეფე ერეკლეს პირბასრი ხმალი,
ნაირმალივით გულზე მატყვია
შენი პატარა ტერფების კვალი.
არც იერიშით მივსულვარ მტერზე,
არც შურისგების მითქვამს პირობა,
არ მიბრძოლია და მაინც მკერდზე
მაზის მაგ თვალთა მძიმე ჭრილობა.
და როცა ვინმე შენ, უტიფარი,
მოგაპყრობს მზერას აღსავსეს ჟინით,
მსურს დავულეწო გულის ფიცარი,
ჩემს წინაპართა ბრძოლის ყიჟინით.
მაგრამ დღეს წელზე აღარ მარტყია
მეფე ერეკლეს პირბასრი ხმალი,
ნაირმალივით გულზე მატყვია
შენი პატარა ფეხების კვალი.
დაღამება სევდას მიქსოვს
დაღამება სევდას მიქსოვს,
გული რითი გავართო,
დავჯდები და დავწერ ბარათს,
ისევ უმისამართოდ.
ჩემი ლექსი თვით მოგძებნის,
ვერსად დაემალები,
მისამართად ეგულება
შენი გიშრის თვალები.
მას რად უნდა ქუჩის სწავლა,
შენი სახლის ჩვენება,
ვით მერცხალი თავის ბუდეს,
მოვა, მოგეფერება.
გახსნი ბარათს, წაიკითხავ,
წარსულს დაუბრუნდები,
მაგრამ ისევ გონს მოგიყვანს
სინამდვილის ხუნდები.
რა მწარეა მოგონება
დღეთა გარდასულისა,
რა ძნელია დაოკება
ვნებააშლილ სულისა...
და როცა ქალს ვნება ახრჩობს,
გული რითი გაართოს,
ჟინიანად დახევს ბარათს,
მაგრამ... უმისამართოს.
დაეძებ და ვერ იპოვე,
გაგიცრუვდა მიზანი,
მე კი გულის გასართობად
კიდევ გამოგიგზავნი..
წადი, ვიცი, შენც მოგბეზრდა
უმიზეზო ჩემი სევდა,
წადი, წაჰყევ, ვისაც ენდო,
წადი, მაგრამ
უკან აღარ მოიხედო.
წადი, მაგრამ თუ სინაზე
სხვაგან ჩემი ვერა ნახო,
არასოდეს დამიძახო.
წადი, წადი, ვიცი უკვე
სხვაგან ეძებ შენ სანუკველს,
წადი, მაგრამ ესა გწამდეს,
წადი, მაგრამ ეს იცოდე,
თუ არავინ არა მგავდეს,
თუ არავინ არ იწვოდეს
ჩემი ცეცხლით,
ჩემი ალით,
თუ არავინ არა გწვავდეს
შთაგონების სიმხურვალით,
არასოდეს მომიგონო,
არასოდეს, არასოდეს,
თუ გინდ გულში ქარი ქროდეს
უმძიმესი მოგონების,
თუ გინდ ცეცხლი გწვავდეს ვნების
არასოდეს მომიგონო, არასოდეს,
გესმის, გესმის?
ყური დაუგდეთ
ყური დაუგდეთ ძველთა ნანგრევთა
უხმო კვნესას და უხმო გოდებას,
ის, რაც იხილეს ამ ქონგურებმა
არასდროს აღარ განმეორდება.
დგანან ამაყად მკერდშენგრეულნი
და იხსენებენ წარსულს ნისლიანს,
ყველა გოდოლზე, ყველა კედელზე
მამა-პაპათა წმინდა სისხლია.
და თითო ლოდი ხავსმოდებული
ძველ მატიანის თითო ფურცელი
უნდა გადავცეთ ჩვენს შვილთაშვილებს
წასაკითხავად ისევ უცვლელი.
იმათაც დახვდეს ციხე რუხისა,
ვარძიის მღვიმე დიდება ჩვენი,
მათთვისაც რეკდეს ძველი გელათი,
სვეტიცხოველი და ზედაზენი.
დაე იცოდნენ: ყველა ნანგრევი
დღესაც გუშაგობს წარსულს ნისლიანს,
ყველა მათგანზე მამა-პაპათა
ჩვენთვის დაღვრილი, წმინდა სისხლია.
მუნასიბი ბორჯომის ღვინის სარდაფში
მომწყინდა უკვე, მეც აღარ მართობს
ცხოვრება ძუნწი, გაუმეტავი,
ახალგაზრდობა და გულის სატრფო
რომელ სარდაფში დამრჩა ნეტავი?!
ჩავალ, ჩამყვება ერთი თვალების
ტრფობა, ალერსი და ერთგულება,
ამოვალ ზევით განაწვალები
და გულისტოლიც სხვა მეგულება.
მთვრალი ვარ, მთვრალი, ცა ედემია,
ვკოცნი ვაზის რქას და ვაზის ფესვებს,
ყველა სირაჯი მამაჩემია
და ყველა კახპას ვუკითხავ ლექსებს.
რასაც ვყვიროდი ბავშვი გულადი,
ნაჭაღარევი ვყვირი იმავეს
და აღარ მახსოვს, სატრფოს სურათი
რომელ სარდაფში დავაგირავე.
მეცა მყავს ჩემი თოლია
ზღვას რომ გაჰყვება უკვალოდ
თოლია, მაცნე ქარბუქის,
ვიწვი სანთელზე უბრალოდ,
თუმც აღარა ვარ ჭაბუკი.
ნუ ფიქრობ, სულ მთლად მოვბერდი,
გულში რომ გაუქროლია,
ქარიშხლის წინამორბედი
მეცა მყავს ჩემი თოლია.
ის თუ ფრთებს ზღვაში ისველებს
და ქარზე უფრო მარდია,
ჩემი გულს აღარ მისვენებს,
თითქოს გაფრენა სწადია,
დავიჭერ, დავაკვირდები,
ყველაზე კარგი მგონია,
მიკვირს, ჩემს უფრთო თოლიას
მწვანე თვალები ჰქონია.
მატარებლები
მატარებლები ყოველ დილით
და ყოველ ღამე
სადღაც მიდიან,
საით მიდიან, ეგ სულერთია
გზები დიდია.
მთავარია, რომ სადღაც მიდიან,
სადღაც მიდიან...
იმ მატარებელს მიჰყავს მგზავრები,
უკან ბრუნდება,
ზოგის იმედი ბაქანზე რჩება,
ზოგის სრულდება.
ზოგი მგზავრი კი არასოდეს არ დაბრუნდება,
არ დაბრუნდება,
არ დაბრუნდება...
მატარებლები ყოველ დილით
და ყოველ ღამე
ცივი კივილით სადღაც მიდიან,
საით მიდიან, ეგ სულერთია,
გზები დიდია,
მთავარია, რომ სადღაც მიდიან...
მეც მინდა გავყვე ერთ-ერთ მათგანს,
წავიდე სადმე,
საით წავიდე, ეგ სულერთია,
რახან შენ დაგთმე...
მთავარია, რომ წავიდე სადმე...
გაბზარული კერპი
ფერწასულ ხატად მეჩვენები,
გაბზარულ კერპად,
რომ დარჩა კენტად
მლოცველის და მრევლის გარეშე...
ვინ გაგიბედა?
ვინ გაგიმეტა?
ვინ მოვა ნეტავ
ჩემ მაგიერ მლოცველად შენდა?
გაბზარულ კერპად მეჩვენები,
უთვალავ კოცნით გაცრეცილ ხატად,
მაგ კოცნის კვალი დღემდე არ ჩანდა,
ან ვერ გამჩნევდი,
მე შენი მწამდა.
რას შეგამჩნევდი
სიწმინდის გარდა?
ჩემს გულს მოვიტან
სამსხვერპლოზე წარბშეუხრელად,
და ზედ იარონ, დაე, გათელონ,
ოღონდ მითხარი,
გაბზარულო, შენ, ჩემო კერპო,
როგორ გიშველო, ვით გაგამთელო?
ხელში მიჭირავს
ხელში მიჭირავს ჩემი გულივით დაცლილი თოფი,
ძლივს ავიარე ხევ-ხევ ბარდები,
და თვალს ვაყოლებ
ახალდაჭრილ ფრინველის ფრენას,
შენც ამ დაჭრილი ფრინველივით წახვედი ჩემგან
და ალბათ სადმე ჩამოვარდები.
...დღეს მარტო დავრჩი და უნებურად
ვიხსენებ მე შენს ცრემლიან თვალებს
და ვერ მივმხვდარვარ,
ასე იოლად როგორ გაგცვალე.
არ დაიდარდო,
მეცა მცვლიან,
მეც სხვას ვეცვლები...
და რომ შემეძლოს დაბრუნება,
ისე, როგორც ბრუნდებიან უკან მერცხლები
ძალა რომ მქონდეს,
მე მხოლოდ შენთან დავბრუნდებოდი
დავბრუნდებოდი, უეჭველად დავბრუნდებოდი.
მაგრამ რა ვქნა, რომ გული არ მომდევს,
ამ სიჯიუტემ მოსვენება აღარ მაღირსა.
უკანასკნელი მოჰიკანი ჩემი გვარისა
უკან დახევას ვერ გადავიტან,
ვეღარ დავიწყებ წარსულს თავიდან...
ხელში მიჭირავს ჩემი გულივით დაცლილი თოფი...
ირგვლივ ბარდები...
მე თვალს ვაყოლებ
ახალდაჭრილ ფრინველის ფრენას,
რატომღაც მჯერა,
ამ ფრინველივით
მეც მალე სადმე ჩამოვვარდები.
ცა ლურჯი
ცა ლურჯი, ლურჯი...
ზღვა ლურჯი, ლურჯი...
თითქოს ოცნებამ ვეება ფუნჯით
ლურჯად შეღება ზღვაცა და ზეცაც.
ამ სილურჯეში იძირება თითქოს თვით მზეცა,
მზე ოქროსფერი.
და ვერ გავიგე,
ზღვაა ცისფერი თუ ცა ზღვისფერი...
მზე გეფერება თუ სუნთქვა ზღვისა.
ისევ ჩემი ხარ თუ საოცრად მცხუნვარე მზისა,
რომ დაგიკოცნა ტანი შიშველი...
ღმერთი გიშველის
ღალატშიც და ერთგულებაშიც,
ღმერთი გიშველის.
ცა ლურჯი, ლურჯი...
ზღვა ლურჯი, ლურჯი...
თითქოს ოცნებამ ვეება ფუნჯით
ლურჯად შეღება ზღვაცა და ზეცაც,
ფიქრიც და შენცა...
მოუთმენელი სიო გადაგხდის
სილურჯის საბანს, ციდან მოხეულს
და როგორც ვნება,
მზე დააცხრება
შენს შიშველ სხეულს...
. . . . . . . . . . . . . .
ცა მუნჯი... მუნჯი,
ზღვა მუნჯი... მუნჯი,
ყველაფერი საოცრად ლურჯი...
ჩემი სიცოცხლე მიიწურა
ჩემი სიცოცხლე მიიწურა,
მწუხრი ახლოა,
აქ, ამ ქვებს შორის,
სადღაც ჩემი სამოსახლოა.
მალე, სულ მალე,
აღიმართება პატარა ჯვარი,
უბრალო, სადა,
და ჩემს სახსოვრად
სააქაოს სხვა არაფერი
არ დარჩება
ამ ჯვარის გარდა.
ეს ლექსი მაინც შეინახე
მოსაგონებლად გარდასულ დღეთა,
შენ ხომ სულ ბავშვი მოხვედი ჩემთან,
გახალისებდა შრიალი ხეთა...
შენ არ იცოდი, რა არის სევდა
და სავალალოდ, პატარავ, ჩემდა,
ნაგვიანევად მოსულო ჩემთან,
შენ მაგრძნობინე მე სიმძიმე გარდასულ დღეთა..
შიშში აღზრდილი
შიშში აღზრდილი,
უნდობლობაში დაკაცებული,
ციხის მუქარით გაწამებული
მე მეცოდება კასტრირებული ჩემი თაობა,
ვისაც ღალატად უთვლიდნენ სინდისს
და უმეცრებად გამბედაობას.
სხვისი ბრძანებით ნამღერი ჰიმნით,
სხვისი კარნახით წაკითხულ წიგნით,
დობერმანივით ერთნაირი გარეთ თუ შიგნით
მე მეცოდება კასტრირებული ჩემი თაობა.
ან გაყიდული სულით ხორცამდე,
ან ციხე-ციხე ნათრევ-ნაცემი,
ან დარდით ღვინის კასრში ჩამხრჩვალი,
ან ჩინ-მედლებით სავსე, გამცემი.
რაც მქონდა წმინდა
ყველაფერი სულში დაობდა,
თან მეზიზღება, თან მეცოდება
ჩემი თავიც და ჩემი თაობაც.
რა გააჩნია, რა დატოვოს, რა გაიხსენოს,
პირუტყვის შიში, გადამდები სენი საზარი,
თუ თავის ლანდი ცისფერ ქუდით, რუხი მაზარით
და სასაკლაო უზარმაზარი,
თუ თავის ყოფის სირცხვილი და არარაობა?!
მე მეცოდება კასტრირებული ჩემი თაობა.
დღეს თამაშია ვნებათა ღელვის, მხოლოდ თამაში,
გრძელი, გაბმული,
სურვილი იმის, რაც სულს აკლია,
ეს სპექტაკლია
ცუდად დადგმული
და ყალბი ასლი სინამდვილისა.
ქალები ბერწი,
ვაჟი ცვედანი,
აი, დედანი...
ჰეი, მსაჯულო, მომავალო უმაღლეს რანგის,
სანამ მსჯავრს დასდებ ჩემს თაობას,
აქ სუნმა რომ არ შეგაწუხოს, მთვარეზე ადი
იქიდან უფრო შორს იქნება ეს დედამიწა
დამპალი სისხლით და ათაშანგით.
რაღაცა მოხდა.
რაღაცა მოხდა,
იდუმალი, გაუგებარი...
რაღაცა მოხდა...
გაიბზარა რაღაც ჩვენ შორის
და ყოველ ღამე
სიზმრად მესმის კივილი ჭოტის,
ასე მგონია,
ფეხაკრეფით ვიღაცა მოდის...
ვიღაცა მოდის...
ვიღაცა მოდის...
ვიღაცა მოდის...
მესამე მოდის...
მოდის კანონი, კანონის ძალით,
მისი სახელით.
მოდის ცივი და მოდის თავხედი;
მოდის და მოდის...
მოდის და მოდის...
სადა და როდის,
სად გავიგონე
მე პირველად კივილი ჭოტის?!
ვიღაცა მოდის...
ვიღაცა მოდის...
ვიღაცა მოდის...
უცხო, ზედმეტი...
რაღაცა ხდება გაუგებარი
და ითელება გული მგზნებარე
კანონის ძალით.
კანონს მიჰყვება მორჩილი ქალი;
მე ვდგავარ მთვრალი,
როგორც ყოველთვის,
სუნი დგას მძორის...
რაღაცა მოხდა...
გაიბზარა რაღაც ჩვენ შორის.
ვიღაცა მიდის...
ვიღაცა მოდის...
მე ისევ მესმის კივილი ჭოტის!
რა უფერულად დაგვაბერეს
რა უფერულად დაგვაბერეს, შენ, ჩემო ლექსო,
ამ დალეწილი სულის ნაწილო,
როგორ გაგწირო,
მე როგორ მოვსპო უღიმღამო სიცოცხლე შენი _
შენა ხარ ჩემი დამღუპველიც და გადამრჩენიც...
როგორ გაგწირო, დალეწილო სულის ნაწილო,
ჩემო ლამაზო სატანჯველო,
ჩემო ნუგეშო;
როგორ ვიცოცხლო ქვეყნად უშენოდ?!
როგორ გაგწირო,
ამ დალეწილი სულის ნაწილო?
ო, რომ შემეძლოს
ო, რომ შემეძლოს, თბილისის ღამეს
შემოგახვევდი სახეზე ჩადრად,
რომ შენი სახის ნაზი მშვენება,
ჩემ მეტს არავის არ დაენახა.
ო, რომ შემეძლოს, თბილისის ღამეს
დავჭრიდი შენი თვალთა სხივებით,
შეგიკერავდი ბნელ წამოსასხამს,
მოქარგულს ჩემი ცრემლის მძივებით.
ნუ იფიცებ
ნუ იფიცებ,
ნუ ამაყობ,
მე შენს თვალებს დაღლას ვატყობ.
და შენს ბაგეს,
გაუშლელი ვარდისფერი კვლავ რომ ადევს,
ღიმილს ვამჩნევ ნაძალადევს.
ნათლად ვხედავ,
შენს თვალებში უტყვი სევდა ახავერდდა,
ნუღარ მალავ,
აღარა გაქვს მოლოდინის ძველი ძალა
და ჩამქრალა
საბოლოოდ ის იმედი,
დღეს რომ ენთო კიდევ მკრთალად.
ნუ იცინი,
ნუ იკავებ მომდგარ ცრემლებს,
ნუღარ ცდილობ ჩემს დანდობას,
ნუ უარყოფ განშორების წინათგრძნობას.
ნუ იფიცებ, გამძლეობით ნუ ამაყობ,
მე შენს ბაგეს,
ჯერ კიდევ რომ ჩემი კოცნის ფერი ადევს,
ღიმილს ვამჩნევ ნაძალადევს.
ვიცი, მე ვიცი
ვიცი, მე ვიცი,
რომ ტვირთად გაწევს
მოუსვენრობა გარდასულ დღეთა;
ღვინით, უძილო ღამეებით გულგატეხილი
მოვედი შენთან
და შიშნაკრავი პატარა გული
მაინც ქალური სითბოთი შემხვდა.
ვიცი, მე ვიცი,
იმ უძილო ღამეებს გაჰყვა
სიჭაბუკე და სიწმინდე სულის
და ვდგავარ შენი ცხოვრების გზაზე
ისე, ვით მგზავრი გვიან მოსული.
ვიცი, მე ვიცი, ბევრჯერ ვინანებ,
რომ შენთან მოსვლა დავიგვიანე;
უაზროდ დავწვი სიცოცხლის დღენი,
აქვე იყავი სადღაც სულ ახლოს
და თავის დროზე
სიახლოვეც კი ვერ ვიგრძენ შენი.
ვიცი, მე ვიცი,
რომ ჩვენ შორის ცივად ჩამდგარან
წლები დამწვარი ღვინით და ვნებით
და მე სულმოკლემ, ლამის არის ვწყევლო ყოველი,
ის, რაც მიყვარდა თავდავიწყებით.
ეს აფიშები
ეს აფიშები...
ეს აფიშები...
ეს აფიშები ნაცნობი გვარით,
თითქოს მბოჭავენ, არ მეშვებიან,
გულს მიშიშვლებენ, სულს მიშიშვლებენ,
ან თავს მოვიკლავ,
ან გავგიჟდები.
აუტანელი, როგორც ტკივილი
კვალდაკვალ მომდევს აფიშების უხმო კივილი;
აფიშებიდან გადმოაბიჯა
და წინ დამიდგა მოგონება გარდასულ დღეთა.
ის ამ მყივარი აფიშებით მოვიდა ჩემთან
და ჩემს იდუმალ ტკივილებს ამხელს;
ძალით მახსენებს მივიწყებულ
საყვარელ სახელს;
სად გაექცევი ამ აფიშებს ანდა მათ კივილს?
სად გაექცევი საკუთარი ჭრილობის ტკივილს?
სევდას, უძილო ღამეებით ბევრჯერ აწონილს...
საკუთარ აჩრდილს, მლიქვნელივით
ფეხქვეშ გაწოლილს...
მოვრბივარ, მაგრამ...
ვეცემი, მაგრამ...
კვლავ ვდგები, მაგრამ...
ისევ გავრბივარ, გავრბივარ, მაგრამ
აუტანელი, როგორც ტკივილი,
უკან მომყვება აფიშების
უხმო კივილი.
დღესაც არ ვიცი
დღესაც არ ვიცი ფერი შენთა უძირო თვალთა,
მხოლოდ ვიცი, რომ შენი ცქერა სევდასა ჰგავდა
ხატების სევდას,
ფრესკების სევდას,
რომლებსაც ძველი ეკლესიის კედლებზე ვხედავ...
დღესაც არ ვიცი ფერი შენთა უძირო თვალთა,
მხოლოდ ვიცი, რომ მსგავსი თვალები
არ უნდა ჰქონდეს სხვას არავის ხატების გარდა.
დღესაც არ ვიცი ფერი შენთა უძირო თვალთა,
ასე მგონია, თუ ინებეს შენმა თვალებმა,
ვით წმინდა სანთელს, ცაში ვარსკვლავს
აგინთებ ახალს.
მე შემოგწირავ ყოველივეს დაუნანებლად,
მაგრამ დაჩოქილს შენ წინაშე ვერასდროს მნახავ.
დღესაც არ ვიცი ფერი შენთა უძირო თვალთა,
მხოლოდ ვიცი, რომ მსგავსი თვალები
არ უნდა ჰქონდეს სხვას არავის ხატების გარდა.
დღეს ბაგრატიონს აღარ მარტყია
დღეს ბაგრატიონს აღარ მარტყია
მეფე ერეკლეს პირბასრი ხმალი,
ნაირმალივით გულზე მატყვია
შენი პატარა ტერფების კვალი.
არც იერიშით მივსულვარ მტერზე,
არც შურისგების მითქვამს პირობა,
არ მიბრძოლია და მაინც მკერდზე
მაზის მაგ თვალთა მძიმე ჭრილობა.
და როცა ვინმე შენ, უტიფარი,
მოგაპყრობს მზერას აღსავსეს ჟინით,
მსურს დავულეწო გულის ფიცარი,
ჩემს წინაპართა ბრძოლის ყიჟინით.
მაგრამ დღეს წელზე აღარ მარტყია
მეფე ერეკლეს პირბასრი ხმალი,
ნაირმალივით გულზე მატყვია
შენი პატარა ფეხების კვალი.
დაღამება სევდას მიქსოვს
დაღამება სევდას მიქსოვს,
გული რითი გავართო,
დავჯდები და დავწერ ბარათს,
ისევ უმისამართოდ.
ჩემი ლექსი თვით მოგძებნის,
ვერსად დაემალები,
მისამართად ეგულება
შენი გიშრის თვალები.
მას რად უნდა ქუჩის სწავლა,
შენი სახლის ჩვენება,
ვით მერცხალი თავის ბუდეს,
მოვა, მოგეფერება.
გახსნი ბარათს, წაიკითხავ,
წარსულს დაუბრუნდები,
მაგრამ ისევ გონს მოგიყვანს
სინამდვილის ხუნდები.
რა მწარეა მოგონება
დღეთა გარდასულისა,
რა ძნელია დაოკება
ვნებააშლილ სულისა...
და როცა ქალს ვნება ახრჩობს,
გული რითი გაართოს,
ჟინიანად დახევს ბარათს,
მაგრამ... უმისამართოს.
დაეძებ და ვერ იპოვე,
გაგიცრუვდა მიზანი,
მე კი გულის გასართობად
კიდევ გამოგიგზავნი..