გიორგაძე ნონა

I need the Island in this crazy world

I need the Island in this crazy world…
ზემოდან ქალაქები ჭადრაკის დაფას გვანან.
ადამიანები აკეთებენ მორიგ სვლას...
My husband needs the Island in this crazy world…
ზემოდან დედამიწა ერთი დიდი ტაძარია.
ადამიანები ლოცულობენ ან ლოცულობენ არ...
My Dad needs the Island in this crazy world…
ამ ტაძარში ადამიანები ჭორაობენ
ერთმანეთზე, სექსზე, იტყუებიან
და ინანიებენ ცოდვებს...
My brother needs the Island …
მე შიშველი შევდივარ ზოგჯერ ამ ტაძარში.
ჩემს სიშიშვლეს ამჩნევენ ან ამჩნევენ ვერ...
We all need the Island …
ჩვენ ყველანი ერთმანეში განვზავდებით
და ვიქცევით ერთ დიდ გლობალურ ადამიანად…
We all need the Island …
გლობალური ადამიანის ნერვული სისტემა
ჩვენი სისხლით იმღვრევა
და ჩვენ ვკარგავთ სახელებს...
We all need the Island …
ტაძრის გუმბათში კი კეთილი ღმერთია,
რომელიც გვიმზერს...
We all need the …

აეროპორტი

აეროპორტი თავშეყრაა შლეგი ადამიანების,
რომლებიც ხაზავენ უწესრიგო ტრაექტორიას,
მიდიან, მოდიან, ეწევიან, ლოცულობენ,
კომპიუტერის ეკრანებში იკარგებიან...
აეროპორტში უცხო რკინის ფრინველები დაფრინავენ,
რომელთა მუცლებში ჩანასახებივით სხედან ადამიანები,
მობილური ტელეფონები მათი ჭიპია,
რომლითაც ამყარებენ დედა მიწასთან დროებით კონტაქტს
და ივიწყებენ თავიანთ დროებით გეოგრაფიულ მდებარეობას ცაში...
აეროპორტი ოპიუმია შლეგი ადამიანების,
რომლებიც მოედინებიან მაღაზიების განათებული ვიტრინებიდან
აეროპორტის ღრმად მსუნთქავ ფილტვში,
მისი ავხორცი სხეულიდან წამოსულ სურნელს
ხარბად ისრუტავენ, როგორც ოპიუმს
და თვალახელილ სიზმრებს ხედავენ...
მათ სიზმრებში აეროპორტი გიგანტური აქვარიუმია,
სადაც ფარფლებიანი ადამიანები
თევზებივით აღებენ პირს და ერთმანეთს
უნიათო მზერას ესვრიან...
აეროპორტი თავშეყრაა შლეგი ადამიანების,
რომელთაც მხოლოდ ახსენდებათ
თავიანთი დროებითი გეოგრაფიული მდებარეობა...

მოვიდა ღამე როგორც მგლის ყმუილი

მოვიდა ღამე როგორც მგლის ყმუილი.
ხეების ბნელი კენწეროები მთვარეს მალავენ.
მოისროლე სევდა ამ ხეთა კენწეროებზე,
პლანეტების მოციმციმე შუქზე
იქნებ განიმქვრეს იგი ბნელ ღამეში...
გადუგდე შენი ორი თვალის კაკალი
და ათივე თითი, როგორც ცერცვის ათი მარცვალი,
დათესე ღამეში...
თითები სხივებად ამოიყრებიან
და თავზე ელვასავით დაეცემიან ღამის სიბნელეს...
გადაუგდე გულიც... ღამის ამ შავ-თეთრ ფოტოს
წითელ ზოლად გაყვება სისხლი მისგან გამონადენი,
როგორც ბავშვობისდროინდელი მოგონება:
ქათამს რომ კლავდნენ,
თავმოკვეთილი ტანი დახტოდა და სიკვდილს ებრძოდა...