ღია
... კიდევ, მინდოდა, დამეწერა, თუ როგორ – გაღმა.
აქამდე მხოლოდ ნავი აღწევს და ისიც შენი.
გახვედრებ ზურგზე ამოტვიფრულ სიცივის დამღას;
შენ, წამოღებულ მალამოთი, ღამიდან მდენი
და მე – მდინარი უხმაუროდ ყურე(ე)ბს შუა –
გზაზე, რომელიც დამაბრუნებს ისევე ღამეს,
რომ შენი ნავი კვლავ მოადგეს მოტეხილ ყუას,
შენმა მალამომ მაჯისცემა კვლავ დამიამოს.
აი, ამისთვის მოვირკალე ზურგი და თვალებს
წყალში ვალაგებ – მოვაცილო თუ კი რამ მღვრიე
შემორჩათ გზიდან, რომ ვფარავდი მე ასე მალი –
შემოსწრებული მგზავრისათვის სახლი კარღია ...
შინდებს ბორდო სდით
შინდებს ბორდო სდით...
ჩემი მაჯიდან მოსვი ბადაგი...
იმღვრიე თვალი...
აიღე კოვზი,
ნატეხ შაქარს,
ჩაფშვნილს შენს სულში
ამოურიე...
აიღე დანა,
საკუთარ მაჯას გადაატარე
და ამამღვრიე
ტუჩმოლოკილი...
ნაბიჯარეულს გაგიძღვები
ჩემი ეზოს შინდის ჩეროში...
შინდებს ბორდო სდით...
მხრებზე დაფენილ არტერიებით
თავს იწონებენ...
შინდებს ბორდო სდით...
დაჩითულ კაბებს აფრიალებენ
გამხდარ კანჭებზე...
შინდებს ბორდო სდით...
მხარზე შემოდგმულ კოკას ავსებენ
მოლზე გაშლილი შენი სუფრისთვის...
წამოუწექი...
თვალი მილულე
შემოპარული სხივის ციალზე...
გაუყევი გზას,
აღმართიდან დაღმართებისკენ...
გადამიშალე ზღაპრის წიგნი,
წამოღებული
და საყვარელი ადგილები ამომიკითხე...
ჩამობუნდოვნდა,
ჩეროს რიგში ვერცხლი იბნევა...
არტერიები აუკეცავთ კეფაზე შინდებს...
სალბუნი მადევს,
ჩემი მაჯა პირშეკრულია...
ჩემი თვალი დაწმენდილია...
ჩემი ბიჯი - დამშვიდებული...
მივყვები ბინდებს ხელისცეცებით
და ჩანასახის პოზაში მყოფი
ვისიზმრებ სიზმრებს...
ეზოს წიაღში,
ვერცხლის წვიმის ქვეშ
შინდებს ბორდო სდით...
ჩამქრალი
მინდა, გამოვფინო ჩემი გადამწვარი ნათურები
და ტანის ოდნავ რხევით ვუთხრა ყველას:
ლა-ლა,
აი, მე რა მაქვს,
ჩამქრალი ნათურები,
აი, ის წვრილი ძაფივით ჩამწყდარი ზამბარები,
არ გინდათ, კარგად შეათვალიეროთ?
ლა-ლა,
მე ნათურის გამოცვლა არვიცი
და როცა ვიცი
არ მაქვს ახალი ნათურები.
ლა-ლა,
სანთლის შუქზე ყველა ერთ ოთახში გროვდება,
მე შემიძლია, ხელი გავიწოდო და
შევეხო,
ნებისმიერს...
მოდი ახლოს,
ნახე ჩემი ჩამქრალი ნათურები,
შორიდან არ ჩანს გაწყვეტილი ზამბარა...
ან, არ გინდა ახლოს,
დარჩი ორი ნაბიჯით უკან
ვერ მოგწვდები და
ჩრდილი იქნები...
ბნელში იდექი,
სანთელი,
ლამფა,
სანთებელა,
უბრალოდ, ასანთი გეჭიროს ხელში...
ჩემი ხელები ჰაერს უსინჯავენ ნაკვთებს:
აი, სუნი...
აი, სითბო...
აი, ტალღა...
დამტოვე ტალღების პატრონად,
ბგერების პატრონად
და გეჭიროს ხელში ასანთის ღერი,
ვიდრე უცებ არ გაგახსენდება,
რომ ჯიბეში გაქვს გადაუწვავი ნათურები,
ციმციმა ნათურები,
ფერადი...
ჩრდილო, მოიწიე,
ჩაყავი ხელი ჯიბეში
დაგეწვა.
წვიმის სეზონი
ერთხელაც სპექტაკლს ჩამოხსნიან აფიშებიდან
და შენი ფოტო შემორჩება ფოიეს კედელს,
როგორც ყველაზე დაბნეული მთავარი გმირის,
რომელმაც შეძლო, მიიზიდა მაყურებელი
უკაცრიელი ქალაქიდან, წვიმის სეზონზე.
ჩუმად იდგები კულისებში უკვე ბოლოჯერ,
მიაყურადებ ხმაურს, თითქოს შენამდე მოსულს,
უკანა კარით გამოსული გზას გაუდგები,
არავის ღიმილს და არც სევდას არ გაიყოლებ
და არც საკუთარ სევდას იგრძნობ სავარაუდოდ.
ქუჩის ბოლოში დაგხვდებიან შენი დღეები,
თავჩაქინდრულნი მეტისმეტი უიმედობით,
ოდესღაც სიტყვაუხვობისთვის იქნებ სასჯელის
შიში იქნება მათ თვალებში მდგარი ბალღამი
და მაგ ხელების ათრთოლებაც ჩუმად, ზურგსუკან.
მანამდე ისევ სათამაშო დაგრჩა სპექტაკლი,
წვიმის სეზონზე რა გამოლევს თავთეთრა სოკოს,
მტვერი, ტერფებქვეშ რომ ღრჭიალებს, ასე ნაცნობი,
ზუსტად გახსენებს შენს მოსაყოლს და მერამდენედ,
ფოიეში კი ცარიელი არის კედელი.
ხელები
მომეცი ხელები...
მომეცი შენი სველი ხელები,
დაძარღვული ხელები,
რბილი ხელები...
გამომიწოდე მზის ბორცვები,
მთვარის მინდვრები,
გადმოსახედები,
აივნები,
ბილიკები...
ვივლი ბილიკებზე,
ვივლი ღორღზე,
სლიპინა ასფალტზე
და გადავირბენ მოსახვევებთან
და გადავტეხავ სიცოცხლის ხაზს,
თამამად.
მომეცი ხელები,
ამოაბრუნე ჭიქები
ამოავსე სიტყვებით
დაცარიელებული პირი,
ამოასხი ტკივილი,
იჩხუბე,
იყვირე,
იტირე...
მომეცი ხელები,
რბილი ხელები,
თბილი ძარღვები,
ფალანგები,
ფრჩხილები,
ნუნები,
კანი...
მომეცი,
ჩამიყარე თითებში დღეები,
ჩამიყარე თითებში ღამეები,
ჩამიყარე ლურსმნები,
მიმაჭედე,
გამაკარი,
დამცალე...
დახედე ხელებს.
დაიხარე.
მოფხოჭნე ტალახი.
ვიცდი...
ხელის ჩაქნევა
გტკენ ...
აი, ხომ ვიცი, გტკენ
არ ვარ ცუდი.
მინდა, ისწავლო მოძრაობა
ზევიდან ქვევით ...
თითების გაშლა უფრო ძნელია,
ვიდრე მარჯვენის ოდნავ აწევა
მკერდამდე არც კი.
გამჭოლი მზერა უფრო მძიმეა
ფიქრების გასწვრივ,
შეხების გასწვრივ,
დღეების ... ვიდრე
დამტვერილ ჭვინტების ცქერა.
და თუ თითები გაშლილია
და რაც ეჭირათ, მიწაზეა ჩაცურებული,
(რაკი ეგ ხელი მენჯთან ახლოს ისე ქანაობს,
როგორც ვესტერნში – წამით ადრე „კოლტის“ სროლამდე) მე არ ვარ ცუდი,
სიჩუმეს ვარღვევ მინდა, რომ შეძლო
ფრთხილად დაშვება მოლოდინიდან.
ლოცვა
როცა არავის ვწერ,
კალამს ვღრღნი და
თავზე ცხვრები მახტებიან.
ვითვლი...
დიდი ფარაა,
ჭრელი და უყოჩო.
აქნევენ ცხვრები ფართო დუმებს და
წვრილ კბილებს მიკრაჭუნებენ.
მომე მარცვალი,
ორმო დავცალე...
– სალამური, ტუჩაქერცლილი
თოხი შენი.
ამოაცალე სარეველები,
ამოაცალე სარეველები,
გააფხვიერე.
როცა არავინ მიყურებს,
კუთხეში ვდგები და
ზურგზე მატყლს ვიგროვებ.
თოვლქვეშ იის ფესვებია
ნაგაზების ამარა
დარჩენილი ფარისთვის.
მტკივა მუხლები.
მზევ, ფარდაგზე გაგიგორდი,
თვალი დავხუჭე...
ცხვრებო, გამეცალეთ!
ცხვრებო, ათასამდე ...
საკანი
ჩემი მეგობარი ხანდახან სიბერეზე წერს
და ფიქრობს.
და როცა ის სიბერეზე წერს
და ფიქრობს,
მე ვბერდები
ვუახლოვდები თავისუფლებას
კიდევ ერთ ხაზს ვკაწრავ საკნის კედელზე
მწარე ღიმილით.
ჩემი მეგობარი წერას აგრძელებს
და მეც, მისი პატიმარი,
ვეგუები აზრს, რომ
ოთახი ვიწროა და დაბალი.
სიზმარი
დამიხუჭე თვალები...
გამოთვალე...
იქსი, იგრეკი...
და ვიდრე დაფას თეთრი ცარცით პასუხს მიაწერ..
მე დავისიზმრებ...
რუხ მდინარეში,
ღრიალაში,
აჩქარებულში
მთები ცვივიან ანარეკლად,
და შენც - ხელდახელ...
თავით ეშვები...
აჰყარე ფლოქვით ნაპერწკლები
რიყის ფილა ქვებს...
და დაუყევი მრუმე ტყისპირს
ჯიქურ ყიჟინით..
გამოდევნებულ ექოს შეხვდი
ქარის მოტანილს...
გამოივაკე...
ჩამოხდი ველად...
შეეშვი მერანს
სუნთქვა იჯეროს...
გაჰყევი ფეხით...
შენი გულისთქმით იპოვი წყაროს,
სულის მოსათქმელს...
სიზმარს გიყვები
დაფაზე ნაწერ,
უტყუარ პასუხს...
თვალდახუჭული რომ ვკითხულობდი...
სულშეკრული
ერთადერთი, ელია დარჩა მოსასვლელი.
ჩვენ ვართ.
მთებიც არიან.
ცისთვის გაწოდებული ჩვილიანი ხელებიც ჩანს.
ყველა ჩიტი ბუდეშია, ყველა მხეცი – ბუნაგში.
ყველა ქარი ჩამდგარია,
რომელიც ამ წრეს ბუქნით არ უვლის.
პირისპირ ვსხედვართ.
მზერით ვსინჯავთ ერთმანეთს დასაძგერებელ მკერდებს.
სული შეკრულია,
ფერდობზეა ჩაგორებული.
მისი ყრუ გმინვაა, ამ სკამებს რომ ატორტმანებს,
ხანდახან.
სიჩუმე დგას.
მხოლოდ ელია დარჩა მოსასვლელი,
გაღმიდან.
... კიდევ, მინდოდა, დამეწერა, თუ როგორ – გაღმა.
აქამდე მხოლოდ ნავი აღწევს და ისიც შენი.
გახვედრებ ზურგზე ამოტვიფრულ სიცივის დამღას;
შენ, წამოღებულ მალამოთი, ღამიდან მდენი
და მე – მდინარი უხმაუროდ ყურე(ე)ბს შუა –
გზაზე, რომელიც დამაბრუნებს ისევე ღამეს,
რომ შენი ნავი კვლავ მოადგეს მოტეხილ ყუას,
შენმა მალამომ მაჯისცემა კვლავ დამიამოს.
აი, ამისთვის მოვირკალე ზურგი და თვალებს
წყალში ვალაგებ – მოვაცილო თუ კი რამ მღვრიე
შემორჩათ გზიდან, რომ ვფარავდი მე ასე მალი –
შემოსწრებული მგზავრისათვის სახლი კარღია ...
შინდებს ბორდო სდით
შინდებს ბორდო სდით...
ჩემი მაჯიდან მოსვი ბადაგი...
იმღვრიე თვალი...
აიღე კოვზი,
ნატეხ შაქარს,
ჩაფშვნილს შენს სულში
ამოურიე...
აიღე დანა,
საკუთარ მაჯას გადაატარე
და ამამღვრიე
ტუჩმოლოკილი...
ნაბიჯარეულს გაგიძღვები
ჩემი ეზოს შინდის ჩეროში...
შინდებს ბორდო სდით...
მხრებზე დაფენილ არტერიებით
თავს იწონებენ...
შინდებს ბორდო სდით...
დაჩითულ კაბებს აფრიალებენ
გამხდარ კანჭებზე...
შინდებს ბორდო სდით...
მხარზე შემოდგმულ კოკას ავსებენ
მოლზე გაშლილი შენი სუფრისთვის...
წამოუწექი...
თვალი მილულე
შემოპარული სხივის ციალზე...
გაუყევი გზას,
აღმართიდან დაღმართებისკენ...
გადამიშალე ზღაპრის წიგნი,
წამოღებული
და საყვარელი ადგილები ამომიკითხე...
ჩამობუნდოვნდა,
ჩეროს რიგში ვერცხლი იბნევა...
არტერიები აუკეცავთ კეფაზე შინდებს...
სალბუნი მადევს,
ჩემი მაჯა პირშეკრულია...
ჩემი თვალი დაწმენდილია...
ჩემი ბიჯი - დამშვიდებული...
მივყვები ბინდებს ხელისცეცებით
და ჩანასახის პოზაში მყოფი
ვისიზმრებ სიზმრებს...
ეზოს წიაღში,
ვერცხლის წვიმის ქვეშ
შინდებს ბორდო სდით...
ჩამქრალი
მინდა, გამოვფინო ჩემი გადამწვარი ნათურები
და ტანის ოდნავ რხევით ვუთხრა ყველას:
ლა-ლა,
აი, მე რა მაქვს,
ჩამქრალი ნათურები,
აი, ის წვრილი ძაფივით ჩამწყდარი ზამბარები,
არ გინდათ, კარგად შეათვალიეროთ?
ლა-ლა,
მე ნათურის გამოცვლა არვიცი
და როცა ვიცი
არ მაქვს ახალი ნათურები.
ლა-ლა,
სანთლის შუქზე ყველა ერთ ოთახში გროვდება,
მე შემიძლია, ხელი გავიწოდო და
შევეხო,
ნებისმიერს...
მოდი ახლოს,
ნახე ჩემი ჩამქრალი ნათურები,
შორიდან არ ჩანს გაწყვეტილი ზამბარა...
ან, არ გინდა ახლოს,
დარჩი ორი ნაბიჯით უკან
ვერ მოგწვდები და
ჩრდილი იქნები...
ბნელში იდექი,
სანთელი,
ლამფა,
სანთებელა,
უბრალოდ, ასანთი გეჭიროს ხელში...
ჩემი ხელები ჰაერს უსინჯავენ ნაკვთებს:
აი, სუნი...
აი, სითბო...
აი, ტალღა...
დამტოვე ტალღების პატრონად,
ბგერების პატრონად
და გეჭიროს ხელში ასანთის ღერი,
ვიდრე უცებ არ გაგახსენდება,
რომ ჯიბეში გაქვს გადაუწვავი ნათურები,
ციმციმა ნათურები,
ფერადი...
ჩრდილო, მოიწიე,
ჩაყავი ხელი ჯიბეში
დაგეწვა.
წვიმის სეზონი
ერთხელაც სპექტაკლს ჩამოხსნიან აფიშებიდან
და შენი ფოტო შემორჩება ფოიეს კედელს,
როგორც ყველაზე დაბნეული მთავარი გმირის,
რომელმაც შეძლო, მიიზიდა მაყურებელი
უკაცრიელი ქალაქიდან, წვიმის სეზონზე.
ჩუმად იდგები კულისებში უკვე ბოლოჯერ,
მიაყურადებ ხმაურს, თითქოს შენამდე მოსულს,
უკანა კარით გამოსული გზას გაუდგები,
არავის ღიმილს და არც სევდას არ გაიყოლებ
და არც საკუთარ სევდას იგრძნობ სავარაუდოდ.
ქუჩის ბოლოში დაგხვდებიან შენი დღეები,
თავჩაქინდრულნი მეტისმეტი უიმედობით,
ოდესღაც სიტყვაუხვობისთვის იქნებ სასჯელის
შიში იქნება მათ თვალებში მდგარი ბალღამი
და მაგ ხელების ათრთოლებაც ჩუმად, ზურგსუკან.
მანამდე ისევ სათამაშო დაგრჩა სპექტაკლი,
წვიმის სეზონზე რა გამოლევს თავთეთრა სოკოს,
მტვერი, ტერფებქვეშ რომ ღრჭიალებს, ასე ნაცნობი,
ზუსტად გახსენებს შენს მოსაყოლს და მერამდენედ,
ფოიეში კი ცარიელი არის კედელი.
ხელები
მომეცი ხელები...
მომეცი შენი სველი ხელები,
დაძარღვული ხელები,
რბილი ხელები...
გამომიწოდე მზის ბორცვები,
მთვარის მინდვრები,
გადმოსახედები,
აივნები,
ბილიკები...
ვივლი ბილიკებზე,
ვივლი ღორღზე,
სლიპინა ასფალტზე
და გადავირბენ მოსახვევებთან
და გადავტეხავ სიცოცხლის ხაზს,
თამამად.
მომეცი ხელები,
ამოაბრუნე ჭიქები
ამოავსე სიტყვებით
დაცარიელებული პირი,
ამოასხი ტკივილი,
იჩხუბე,
იყვირე,
იტირე...
მომეცი ხელები,
რბილი ხელები,
თბილი ძარღვები,
ფალანგები,
ფრჩხილები,
ნუნები,
კანი...
მომეცი,
ჩამიყარე თითებში დღეები,
ჩამიყარე თითებში ღამეები,
ჩამიყარე ლურსმნები,
მიმაჭედე,
გამაკარი,
დამცალე...
დახედე ხელებს.
დაიხარე.
მოფხოჭნე ტალახი.
ვიცდი...
ხელის ჩაქნევა
გტკენ ...
აი, ხომ ვიცი, გტკენ
არ ვარ ცუდი.
მინდა, ისწავლო მოძრაობა
ზევიდან ქვევით ...
თითების გაშლა უფრო ძნელია,
ვიდრე მარჯვენის ოდნავ აწევა
მკერდამდე არც კი.
გამჭოლი მზერა უფრო მძიმეა
ფიქრების გასწვრივ,
შეხების გასწვრივ,
დღეების ... ვიდრე
დამტვერილ ჭვინტების ცქერა.
და თუ თითები გაშლილია
და რაც ეჭირათ, მიწაზეა ჩაცურებული,
(რაკი ეგ ხელი მენჯთან ახლოს ისე ქანაობს,
როგორც ვესტერნში – წამით ადრე „კოლტის“ სროლამდე) მე არ ვარ ცუდი,
სიჩუმეს ვარღვევ მინდა, რომ შეძლო
ფრთხილად დაშვება მოლოდინიდან.
ლოცვა
როცა არავის ვწერ,
კალამს ვღრღნი და
თავზე ცხვრები მახტებიან.
ვითვლი...
დიდი ფარაა,
ჭრელი და უყოჩო.
აქნევენ ცხვრები ფართო დუმებს და
წვრილ კბილებს მიკრაჭუნებენ.
მომე მარცვალი,
ორმო დავცალე...
– სალამური, ტუჩაქერცლილი
თოხი შენი.
ამოაცალე სარეველები,
ამოაცალე სარეველები,
გააფხვიერე.
როცა არავინ მიყურებს,
კუთხეში ვდგები და
ზურგზე მატყლს ვიგროვებ.
თოვლქვეშ იის ფესვებია
ნაგაზების ამარა
დარჩენილი ფარისთვის.
მტკივა მუხლები.
მზევ, ფარდაგზე გაგიგორდი,
თვალი დავხუჭე...
ცხვრებო, გამეცალეთ!
ცხვრებო, ათასამდე ...
საკანი
ჩემი მეგობარი ხანდახან სიბერეზე წერს
და ფიქრობს.
და როცა ის სიბერეზე წერს
და ფიქრობს,
მე ვბერდები
ვუახლოვდები თავისუფლებას
კიდევ ერთ ხაზს ვკაწრავ საკნის კედელზე
მწარე ღიმილით.
ჩემი მეგობარი წერას აგრძელებს
და მეც, მისი პატიმარი,
ვეგუები აზრს, რომ
ოთახი ვიწროა და დაბალი.
სიზმარი
დამიხუჭე თვალები...
გამოთვალე...
იქსი, იგრეკი...
და ვიდრე დაფას თეთრი ცარცით პასუხს მიაწერ..
მე დავისიზმრებ...
რუხ მდინარეში,
ღრიალაში,
აჩქარებულში
მთები ცვივიან ანარეკლად,
და შენც - ხელდახელ...
თავით ეშვები...
აჰყარე ფლოქვით ნაპერწკლები
რიყის ფილა ქვებს...
და დაუყევი მრუმე ტყისპირს
ჯიქურ ყიჟინით..
გამოდევნებულ ექოს შეხვდი
ქარის მოტანილს...
გამოივაკე...
ჩამოხდი ველად...
შეეშვი მერანს
სუნთქვა იჯეროს...
გაჰყევი ფეხით...
შენი გულისთქმით იპოვი წყაროს,
სულის მოსათქმელს...
სიზმარს გიყვები
დაფაზე ნაწერ,
უტყუარ პასუხს...
თვალდახუჭული რომ ვკითხულობდი...
სულშეკრული
ერთადერთი, ელია დარჩა მოსასვლელი.
ჩვენ ვართ.
მთებიც არიან.
ცისთვის გაწოდებული ჩვილიანი ხელებიც ჩანს.
ყველა ჩიტი ბუდეშია, ყველა მხეცი – ბუნაგში.
ყველა ქარი ჩამდგარია,
რომელიც ამ წრეს ბუქნით არ უვლის.
პირისპირ ვსხედვართ.
მზერით ვსინჯავთ ერთმანეთს დასაძგერებელ მკერდებს.
სული შეკრულია,
ფერდობზეა ჩაგორებული.
მისი ყრუ გმინვაა, ამ სკამებს რომ ატორტმანებს,
ხანდახან.
სიჩუმე დგას.
მხოლოდ ელია დარჩა მოსასვლელი,
გაღმიდან.