ოდესღაც ვწერდი
ოდესღაც ვწერდი მარტივ ლექსებს გრძნობებზე
და მევსებოდა სითეთრით სხეული.
მთვარეც უფრო ახალი ჩანდა,
მზეც უფრო მჭახე,
გრძელი წამწამები უფრო სველი.
ზღვად მივიქცეოდი ფიქრების ტევრში
და არ ვიცნობდი სიჩუმეს,
მაგრამ ჩემს ლექსებზე მიყვარდა წოლა,
ასე ვჩანდი უფრო მაღალი, და უფრო მთელი.
რამოდენიმე დაბანგულ წელს მიაქვს ამგვარი სითეთრე,
და თუმცა, როცა ვთამაშობ ხელებით
ახლაც მგონია, რომ კიდევ ბავშვი ვარ,
მაგრამ სამყაროს მიწურთან ჩამომჯდარი,
ჩემს მესთან პირისპირ სალაყბოდ დარჩენილი
უეცრად ვხვდები, რომ
ყველგან ვეძებ საკუთარ პირველსახეს,
სხვაშიც და მეშიც.
დღესაც ისევე შევდივარ როლში
დღესაც ისევე შევდივარ როლში
როგორც გუშინ,
როგორც გუშინწინ.
გადავჩხრიკე ჩემი სულის პალიმფსესტები
და ვერ ვიპოვე ვერც ერთი "კმარა",
თხელ ნიამორებს მივყვები ბარად.
ვეღარ ამოვაშრე ნიღბების ჭაობი
და ყოველ დილით ისევ ვიცმევ ნაცნობ სახეებს,
ისევ ტყეებივით თვალებზე მეკვრის ლიბრი.
საღამოს ბინდზე ნაწყენი ვარ.
იგი ისე მმალავს, რომ სავსებით აღარ ჩანს ჩემი
დასერილი ჰორიზონტები
მოკლული პეპლის ნატყვიარევი.
და მეც ისევ დავბორიალობ სიზმრების ჩამოყრილ ხელისგულებზე,
იქნებ, ასე მოვახერხო გამოღვიძება.
სიმყუდროვე
გაურეცხავი ვაშლების სუნი გონებას მიმღვრევს,
ყავისფერ ფარდებს ჩამოშლილი თმებივით ვვარცხნი.
ვზივარ კუთხეში, ფიქრდაშლილი.
და ჩემს სამყაროს შემოხვეული შენი ხელებით
ნაავდრალს ვითბობ.
ისე მსუბუქია შეხება
ისე მსუბუქია შეხება,
ვერც ვგრძნობ, რომ ეს შეხებაა,
ფიქრია მხოლოდ.
ფიქრი მე ვარ
და ხანგამოშვებით გევლები თავს,
გამჭვირვალე და მჩატე,
როგორც ადრეული დარდის ნარჩენი.
ისე გეხები, ვერც გრძნობ,
ფიქრობ მხოლოდ.
ჩვენ ასე ფიქრადქცეულნი ვხვდებით ერთმანეთს.
ორი წელია უკვე.
მე ყოველთვის ერთსა და იმევე ადგილს ვტკეპნი
მე ყოველთვის ერთსა და იმევე ადგილს ვტკეპნი.
წინ კი უსასრულო სამყაროა,
ფრთები და მღვრიე გზა.
მე კი ყოველთვის ერთსა და იმავე ადგილს ვტკეპნი,
ვერჩი მიწას და ფოთლებს,
მაგრამ დამნაშავეს ვეძებ უფრო ზევით,
საითკენაც ჩემი თვალები აღარ იმზირება,
რადგან მისჯილი მაქვს მიწა
(როგორც ყველას).
და ისევ ერთსა და იმავე ადგილს ვტკეპნი,
ვეღარ ვენდობი საკუთარ აჩრდილს,
გრძელს თუ გაწელილს.
მას ყოველთვის იქ მივყავარ,
საიდანაც დავიწყე.
და ისევ, ისევ ერთსა და იმავე ადგილს ვტკეპნი,
წინ კი უსასრულო სამყაროა,
ცხრა ზღვა და ათასი ღამე,
ვერჩი ხეებს და ფესვებს,
დამნაშავეს კი ყოველთვის ვპოულობ,
საკუთარ სიღრმეში.
შემოდგომის პირველ დღეებს
შემოდგომის პირველ დღეებს ვუერთდები,
ფოთოლცვენასავით.
ეს მე მცვივა ფიქრები, როგორც ფოთლები,
სხვას კი არა.
ეს მე ვიცმევ ხის ქერქს ქურქივით
და ზამთრისთვის ვემზადები.
ეს მე ვუცდი ქარს,
რომ უკვე კარგა ხნის გარეცხილი თეთრეული გავფინო,
და მერე გავყვე.
შემომაჭკნა სხეულს შემოვლებული
შემომაჭკნა სხეულს შემოვლებული მწვანე არშია,
ნაწვიმარ შროშანებთან ვიყოფ სარეცელს,
კუთხეში სხედან ჩემი განსხეულებული სიზმრები
და ელიან განაჩენს.
სულაც არ ვაპირებ ადგომას,
დრო მირწევს შენზე ფიქრებს.
სიზმარი
ვვარდები მაღალი სართულიდან,
ფიქრებდახეთქილი.
ვვარდები, როგორც უბრალო საგანი,
როგორც საკინძე,
როგორც ტყვია.
და მტკივა ხელები.
ალბათ, მოლეკულებად დაშლილი ჰაერისგან,
ალბათ, ჰაერისგან მტკივა სხეული,
თორემ არ დარჩენილა გონი ეულად.
ვარდნა ჩემი არის ურითმო,
იქნებ, სხვებიც ჩემსავით მოქრიან
ჩემსავით გაშლილი ხელებით იგლეჯენ
მდუმარე მარწუხებს.
იქნებ, ისევე აწუხებთ უმწეობა,
როგორც ჩემს პატარა ოთახს,
სადაც მე ვიკეტები უმიზნობის ჟამს
და ცრემლებად ვღვრი მორჩენილ სევდას.
მე მოვქრივარ დახუთული,
ჩემი სუნთქვა ხომ ბოძზე გააკრეს,
შენიც.
და ახლა ფიქრებს, როგორც დაჭრილებს,
საფენებს ვუცვლი.
ისე ახლოს ვარ,
სადაცაა დავენარცხები ...
მაგრამ ვიღვიძებ
მე გავიზარდე მხოლოდ.
სპლინი
გარეთ თავსხმაა, მე თავს მესხმის ჩემი სიმშვიდე,
იქნებ, სწორია, რომ უბრალოდ არ მინდა ძილი?
ისევ უცხოა, ჩემთვის, თეთრი ღამის სიშიშვლე,
გარეთ თავსხმაა, მე თავს მესხმის ჩემი სიმშვიდე.
გამხდარი მხრები მარტოობით გადავიმწიფე
და ავდარს მყიფეს შევაფარე მტევნები თბილი,
გარეთ თავსხმაა, მე თავს მესხმის ჩემი სიმშვიდე,
იქნებ, სწორია, რომ უბრალოდ არ მინდა ძილი?
ფანტასმაგორია
თბილია ჩემი სხეული,
როგორც ზაფხულის ნიაღვარი.
მე გავედინები საკუთარ ნეკნებს შორის,
სადგომი არის შორს.
თბილია ჩემი სხეული,
თბილი და სავსე გაწურულ შლამით,
მე გადავივიწყე თითებიდან მჟონავი სამყარო,
და ჩემს ნატერფალს დავუშინე ანკარა წვიმა.
ახლა ვოცნებობ
მინდვრის შროშანებს თავთით რომ ვუჯდე.
მე გავნამდვილდი რადგან.
შენ ...
შენ შემამშრალე ნაწვიმი სევდა
და წიწვებგაშლილ ნაძვს დამამსგავსე
რა გვიანია ახლა სიმშვიდე,
ხელახლა ვიშვი შენი შინიდან.
შენ დამიგუბე სხეულში ზმნები,
რომლებიც ახლა უჩემოდ ქმნიან
(ვერაფერს ამჩნევს გარშემო ხალხი).
შენ აიკარი გუდა-ნაბადი
და დაიარე ჩემი სხეული,
ჩემი ძარღვები, არტერიები, გამხდარი ძვლები.
როგორც სამყაროს, შემომიარე.
მე - გამიათკეცდა ფიქრების წყება,
მთელს ჩემს ყავისფერ მყუდროებას მოეღო ბოლო.
და გაცილებით ცხელი ვარ ახლა,
ვიდრე ათასი დამსკდარი მზე.
ოდესღაც ვწერდი მარტივ ლექსებს გრძნობებზე
და მევსებოდა სითეთრით სხეული.
მთვარეც უფრო ახალი ჩანდა,
მზეც უფრო მჭახე,
გრძელი წამწამები უფრო სველი.
ზღვად მივიქცეოდი ფიქრების ტევრში
და არ ვიცნობდი სიჩუმეს,
მაგრამ ჩემს ლექსებზე მიყვარდა წოლა,
ასე ვჩანდი უფრო მაღალი, და უფრო მთელი.
რამოდენიმე დაბანგულ წელს მიაქვს ამგვარი სითეთრე,
და თუმცა, როცა ვთამაშობ ხელებით
ახლაც მგონია, რომ კიდევ ბავშვი ვარ,
მაგრამ სამყაროს მიწურთან ჩამომჯდარი,
ჩემს მესთან პირისპირ სალაყბოდ დარჩენილი
უეცრად ვხვდები, რომ
ყველგან ვეძებ საკუთარ პირველსახეს,
სხვაშიც და მეშიც.
დღესაც ისევე შევდივარ როლში
დღესაც ისევე შევდივარ როლში
როგორც გუშინ,
როგორც გუშინწინ.
გადავჩხრიკე ჩემი სულის პალიმფსესტები
და ვერ ვიპოვე ვერც ერთი "კმარა",
თხელ ნიამორებს მივყვები ბარად.
ვეღარ ამოვაშრე ნიღბების ჭაობი
და ყოველ დილით ისევ ვიცმევ ნაცნობ სახეებს,
ისევ ტყეებივით თვალებზე მეკვრის ლიბრი.
საღამოს ბინდზე ნაწყენი ვარ.
იგი ისე მმალავს, რომ სავსებით აღარ ჩანს ჩემი
დასერილი ჰორიზონტები
მოკლული პეპლის ნატყვიარევი.
და მეც ისევ დავბორიალობ სიზმრების ჩამოყრილ ხელისგულებზე,
იქნებ, ასე მოვახერხო გამოღვიძება.
სიმყუდროვე
გაურეცხავი ვაშლების სუნი გონებას მიმღვრევს,
ყავისფერ ფარდებს ჩამოშლილი თმებივით ვვარცხნი.
ვზივარ კუთხეში, ფიქრდაშლილი.
და ჩემს სამყაროს შემოხვეული შენი ხელებით
ნაავდრალს ვითბობ.
ისე მსუბუქია შეხება
ისე მსუბუქია შეხება,
ვერც ვგრძნობ, რომ ეს შეხებაა,
ფიქრია მხოლოდ.
ფიქრი მე ვარ
და ხანგამოშვებით გევლები თავს,
გამჭვირვალე და მჩატე,
როგორც ადრეული დარდის ნარჩენი.
ისე გეხები, ვერც გრძნობ,
ფიქრობ მხოლოდ.
ჩვენ ასე ფიქრადქცეულნი ვხვდებით ერთმანეთს.
ორი წელია უკვე.
მე ყოველთვის ერთსა და იმევე ადგილს ვტკეპნი
მე ყოველთვის ერთსა და იმევე ადგილს ვტკეპნი.
წინ კი უსასრულო სამყაროა,
ფრთები და მღვრიე გზა.
მე კი ყოველთვის ერთსა და იმავე ადგილს ვტკეპნი,
ვერჩი მიწას და ფოთლებს,
მაგრამ დამნაშავეს ვეძებ უფრო ზევით,
საითკენაც ჩემი თვალები აღარ იმზირება,
რადგან მისჯილი მაქვს მიწა
(როგორც ყველას).
და ისევ ერთსა და იმავე ადგილს ვტკეპნი,
ვეღარ ვენდობი საკუთარ აჩრდილს,
გრძელს თუ გაწელილს.
მას ყოველთვის იქ მივყავარ,
საიდანაც დავიწყე.
და ისევ, ისევ ერთსა და იმავე ადგილს ვტკეპნი,
წინ კი უსასრულო სამყაროა,
ცხრა ზღვა და ათასი ღამე,
ვერჩი ხეებს და ფესვებს,
დამნაშავეს კი ყოველთვის ვპოულობ,
საკუთარ სიღრმეში.
შემოდგომის პირველ დღეებს
შემოდგომის პირველ დღეებს ვუერთდები,
ფოთოლცვენასავით.
ეს მე მცვივა ფიქრები, როგორც ფოთლები,
სხვას კი არა.
ეს მე ვიცმევ ხის ქერქს ქურქივით
და ზამთრისთვის ვემზადები.
ეს მე ვუცდი ქარს,
რომ უკვე კარგა ხნის გარეცხილი თეთრეული გავფინო,
და მერე გავყვე.
შემომაჭკნა სხეულს შემოვლებული
შემომაჭკნა სხეულს შემოვლებული მწვანე არშია,
ნაწვიმარ შროშანებთან ვიყოფ სარეცელს,
კუთხეში სხედან ჩემი განსხეულებული სიზმრები
და ელიან განაჩენს.
სულაც არ ვაპირებ ადგომას,
დრო მირწევს შენზე ფიქრებს.
სიზმარი
ვვარდები მაღალი სართულიდან,
ფიქრებდახეთქილი.
ვვარდები, როგორც უბრალო საგანი,
როგორც საკინძე,
როგორც ტყვია.
და მტკივა ხელები.
ალბათ, მოლეკულებად დაშლილი ჰაერისგან,
ალბათ, ჰაერისგან მტკივა სხეული,
თორემ არ დარჩენილა გონი ეულად.
ვარდნა ჩემი არის ურითმო,
იქნებ, სხვებიც ჩემსავით მოქრიან
ჩემსავით გაშლილი ხელებით იგლეჯენ
მდუმარე მარწუხებს.
იქნებ, ისევე აწუხებთ უმწეობა,
როგორც ჩემს პატარა ოთახს,
სადაც მე ვიკეტები უმიზნობის ჟამს
და ცრემლებად ვღვრი მორჩენილ სევდას.
მე მოვქრივარ დახუთული,
ჩემი სუნთქვა ხომ ბოძზე გააკრეს,
შენიც.
და ახლა ფიქრებს, როგორც დაჭრილებს,
საფენებს ვუცვლი.
ისე ახლოს ვარ,
სადაცაა დავენარცხები ...
მაგრამ ვიღვიძებ
მე გავიზარდე მხოლოდ.
სპლინი
გარეთ თავსხმაა, მე თავს მესხმის ჩემი სიმშვიდე,
იქნებ, სწორია, რომ უბრალოდ არ მინდა ძილი?
ისევ უცხოა, ჩემთვის, თეთრი ღამის სიშიშვლე,
გარეთ თავსხმაა, მე თავს მესხმის ჩემი სიმშვიდე.
გამხდარი მხრები მარტოობით გადავიმწიფე
და ავდარს მყიფეს შევაფარე მტევნები თბილი,
გარეთ თავსხმაა, მე თავს მესხმის ჩემი სიმშვიდე,
იქნებ, სწორია, რომ უბრალოდ არ მინდა ძილი?
ფანტასმაგორია
თბილია ჩემი სხეული,
როგორც ზაფხულის ნიაღვარი.
მე გავედინები საკუთარ ნეკნებს შორის,
სადგომი არის შორს.
თბილია ჩემი სხეული,
თბილი და სავსე გაწურულ შლამით,
მე გადავივიწყე თითებიდან მჟონავი სამყარო,
და ჩემს ნატერფალს დავუშინე ანკარა წვიმა.
ახლა ვოცნებობ
მინდვრის შროშანებს თავთით რომ ვუჯდე.
მე გავნამდვილდი რადგან.
შენ ...
შენ შემამშრალე ნაწვიმი სევდა
და წიწვებგაშლილ ნაძვს დამამსგავსე
რა გვიანია ახლა სიმშვიდე,
ხელახლა ვიშვი შენი შინიდან.
შენ დამიგუბე სხეულში ზმნები,
რომლებიც ახლა უჩემოდ ქმნიან
(ვერაფერს ამჩნევს გარშემო ხალხი).
შენ აიკარი გუდა-ნაბადი
და დაიარე ჩემი სხეული,
ჩემი ძარღვები, არტერიები, გამხდარი ძვლები.
როგორც სამყაროს, შემომიარე.
მე - გამიათკეცდა ფიქრების წყება,
მთელს ჩემს ყავისფერ მყუდროებას მოეღო ბოლო.
და გაცილებით ცხელი ვარ ახლა,
ვიდრე ათასი დამსკდარი მზე.