ჩემს ორად გაყოფილ სამყაროში
ჩემს ორად გაყოფილ სამყაროში მე ვარ ღმრთი რომელსაც დაცემული ანგელოზი შეუყვარდა.
ჩვენ ერთდ მოვწყდით კლდეს, ლოდები...
დაცემა მწარე იყო.
მე ისევ ზეცაში დამაბრუნეს...
გიყურებ მაღლიდან და სულ არ მხიბლავს ეს სიდიადე...
შენს გვერდით წოლა მომენატრა.
ცაში ყურება და სუნთქვა...
მე ზეცას ვეხუტები, ახლა, და ჩვენს ერათად ყოფნას მარტოობის გემო დაკრავს.
ჰაერში დაქნეულ
აერში დაქნეულ,
დაქნეულ ხელებს
თითები დარჩათ ცის სილურჯეს მიშტერებული,
რადგან უნდოდათ რომ რქმეოდათ ფრთამოტეხილი ჩიტი სახელად.
თვალრბს კი ცრემლის მომლაშო შხაპქვეშ
ქუთუთოები სძვრებათ თანდათან...
შენ ალბათ გიკვირს რატომ მივძვრები ღმერთის შარვალში...
სიბნელის ბარტყებმა მიწას ჩამახუტა
და დამანახა, სულის ჭიქაში
როგორ გაუჩნდა ცივ წყალს ყვავილი...
ფიქრის სარდაფში,
სადაც გახუნებულ ძველმანებს შორის
გახურებული მზეებიც ყრია, ლოდინი ადუღდა.
სიმშვიდის მიწაზე ჭვავია ამოსული,
მისმა ჩრდილებმა ბევრჯერ დამიშავა სურვილების მძიმე ჩანთა.
ყელში ამოსული სიფხიზლე გადამექცა ვიწრო ფეხსაცმლად.
ნეტა ვიცოდე დაძინებით რას დაგიშავებთ.
ნუ ტირი!
შენ ხომ კარგად იცოდი რომ,
უბრალოდ სხვების სიცილის მადა გამეხსნა,
(რომ ჩემს სახეზეც ეპოვათ სახლი)
ვძღებოდი მათი მოქნილი და მოგონილი ბედნიერებით,
(რადგან დრომ ადრე დამიკარგა კმაყოფილების მარტივი ცხრილი.)
ბევრჯერ შეგპირდი სისულელით და ჰაერით მთვრალი,
რომ დავიწყებდი ოცნებების სწავლას თავიდან,
რომ ვისწავლიდი სიხარულის ანბანს ზეპირად.
მაგრამ,
ხომ იცი,
მე მაინც ყველა ქორწილს ჩავშლი ჯიუტად
და კვლავ ეშმაკთან ვიმათხოვრებ ჩემს პატარძლობას...
შემოიხედე ჩემს მტვრისფერ სახლში,
შიში კვერცხებს დებს და
მათი ბუდე იქსოვება მიჩვევის ძაფით...
როგორ მეცინება...
ცის ფერი ხელები გამიმიწისფრდა,
ფრთამოტეხილ ჩიტზე ოცნება კი ახლა უჭკუოდ გაჰყვირის:
მესტუმრეთ, მოდით კვერცხებო, გელით,
მე ხომ გულუხვი მასპინძელი ვიყავი ადრე
მახინჯი და წვეტიანი თქვენი შვილების!
კიბე
ნუ ითვლით საფეხურებს!
იქ ძინავს სამყაროს...
აქ ჩვენ ვართ,
მოთმინებით ვსუნთქავთ მის ხვრინვას.
ჩვენ ვართ,
ის არის.
ძალაც არისო, ერთობაში
და ერთია ღმერთიც
და ასე შემდეგ,
შემდეგ (ასე
მასწავლიდა ცისფერთვალება რელიგიის მასწავლებელი).
ერთხელ პირის უჯრა გააღო,
ყვითელი კბილები გადმოალაგა,
დაგვცინა...
ჩვენ სიგარეტის კვამლს ვუყვებოდით მდოგვისფერ ზღაპრებს:
"ჩვენ ვერ დავბერდებით,
ვეღარ დავირქმევთ სახელებს და
ვერ გადავყვაპავთ ვარდისფერ ვიტამინებს!
რადგან მაშინ, სახურავზე სხეულებში,
ბლომად შევიზილეთ
ეკოლოგიურად სუფთა ორგაზმი.
ახლა კი როცა ჩვენი სიმშვიდე სასწორზე შედგა
(ჩვენზე მეტს იწონის)
სიბნელე იქრობს საკუთარ სხეულს
(პირველ სართულზე იკეთებს კარავს)
და სინათლეს იცმევს.
ჩვენ ვუქრობთ შუქს და
დავცინით ოთახში დაბნეულ მოლურჯო ბუშტებს.
(ოცნებებით სავსე ჭიქიდან ქიმერები დაიქცა.)
როცა გაუცვდება სუნთქვისგან დაღლილ სულს ფეხსაცმელი,
წავალთ შიშველი ქუსლებით,
ისე როგორც ერთხელ დავტოვეთ წვიმა,
დავუტოვეთ ძველ ასფალტის ღრმულებს
და მოვუქსოვეთ გრილ ლიანდაგებს ტალახის შარფი.
არც იქ,
არც აქ,
სადღაც მათქვეშ
მივაგენით ცარიელ ორმოებს
სადაც გადავყარეთ
შიშისგან ჯიბეში გატრუნული სქელი ნაოჭები...
და აღარ დავბრუნდეთ სხეულების მაღაზიაში!
მაღლა, სახურავზე,
ორგანული წყლით
სამგან დავხატავთ შარდისფერ გუბეს…
ჩვენ ვერ დავბერდებით!
თქნევ არ გაბედოთ,
ჩვენს ღამეებს მზე არ აჩუქოთ!"
ხმები
აინთო ძნელი ხმები ისევ და
როგორც ყოველ ამ დროს ხდება ხოლმე
გაზეპირებული ლექსივით
ახლაც,
მე ხომ ვიცი,
რომ კიდევ ერთხელ
დაღვრის სუნთქვას ფანჯრის რაფაზე,
რაზეც ადრე უვლიათ ფიქრებს
და სურვილებიც დათვრებიან,
და დაიწყებენ ბარბაცს იქ,
ცარიელი გზის ნაპირში
სადაც ერთი წლით და კიდე მეტი ხნით ადრე
ლურჯ მანქანების საცობში კონკია სულის პაროდია
ითვლიდა თითებს.
ფსონს ჩამოდიან დაღლილი ცხენების დოღში
და ამოდიან ეს უტიფარი შიშის ხეები...
და ხმები ამოდიან მიწაზე, წყალზეც კი
და ხმები ამოდიან მუნჯი გონების ფსკერზე
ჯერ კიდევ დაუწერელი ოცნების ტექსტივით...
იქ სადაც ადრე ღლიდნენ ტკივილებს,
ახლა ეს ხმები დასცინიან გამოცლილ მითებს...
რაღაცა ჩაქრა...
რაღაცა ჩართეს და მესმის.
ვერ ვხედავ...
გაქრა საათის ძველი ისრები და
ახალი დროის უნდა დაიწყოს ათვლა,
მაგრამ ხმებია...
ხმების ცარცი კვლავაც წერს კარგად წაშლილ დაფაზე
და ხმების უნაყოფო დედა კვლავ აჩენს შვილებს.
ვუსმენ დაკეტილ კარს უკან
წარსულის კნავილს.
ვუსმენ დროს, როცა მტკიოდი მართლა...
ფერად ფერადი ეს წყეული ხმები წაიღეთ მანამ,
სანამ სიმართლე შეიხსნის ღილებს,
გამძლეობა კი მოსადუნებლად ცხელ ჩაის დალევს
მოთმინების სავსე ფიალით,
და მოაშორეთ ეს ხმები თავიდან
სანამ გამოვტყდი რომ
ჭრელად,ბნელად, ძნელად მაგრამ მაინც
მიყვარდი სრულად...
და ხმა, ამჯერად წყნარად
მაგრამ ბოროტად მკარნახობს,
(მერე მშორდება)
რომ სულ ტყუილად ვიტანდი უშენობად მონათლულ
ქავილს...
ორდება სმენა, სადაც ხმებმა ტრიალით
დაიწყო ძველი კადრების გათლა...
...ახლა ვიძინებ და დილით ტაფაზე, ხმაურის ზეთში
მიხილავს შემწვარს
ჩემი შიშველი სხეული, ორ სულად...
ჩემს ორად გაყოფილ სამყაროში მე ვარ ღმრთი რომელსაც დაცემული ანგელოზი შეუყვარდა.
ჩვენ ერთდ მოვწყდით კლდეს, ლოდები...
დაცემა მწარე იყო.
მე ისევ ზეცაში დამაბრუნეს...
გიყურებ მაღლიდან და სულ არ მხიბლავს ეს სიდიადე...
შენს გვერდით წოლა მომენატრა.
ცაში ყურება და სუნთქვა...
მე ზეცას ვეხუტები, ახლა, და ჩვენს ერათად ყოფნას მარტოობის გემო დაკრავს.
ჰაერში დაქნეულ
აერში დაქნეულ,
დაქნეულ ხელებს
თითები დარჩათ ცის სილურჯეს მიშტერებული,
რადგან უნდოდათ რომ რქმეოდათ ფრთამოტეხილი ჩიტი სახელად.
თვალრბს კი ცრემლის მომლაშო შხაპქვეშ
ქუთუთოები სძვრებათ თანდათან...
შენ ალბათ გიკვირს რატომ მივძვრები ღმერთის შარვალში...
სიბნელის ბარტყებმა მიწას ჩამახუტა
და დამანახა, სულის ჭიქაში
როგორ გაუჩნდა ცივ წყალს ყვავილი...
ფიქრის სარდაფში,
სადაც გახუნებულ ძველმანებს შორის
გახურებული მზეებიც ყრია, ლოდინი ადუღდა.
სიმშვიდის მიწაზე ჭვავია ამოსული,
მისმა ჩრდილებმა ბევრჯერ დამიშავა სურვილების მძიმე ჩანთა.
ყელში ამოსული სიფხიზლე გადამექცა ვიწრო ფეხსაცმლად.
ნეტა ვიცოდე დაძინებით რას დაგიშავებთ.
ნუ ტირი!
შენ ხომ კარგად იცოდი რომ,
უბრალოდ სხვების სიცილის მადა გამეხსნა,
(რომ ჩემს სახეზეც ეპოვათ სახლი)
ვძღებოდი მათი მოქნილი და მოგონილი ბედნიერებით,
(რადგან დრომ ადრე დამიკარგა კმაყოფილების მარტივი ცხრილი.)
ბევრჯერ შეგპირდი სისულელით და ჰაერით მთვრალი,
რომ დავიწყებდი ოცნებების სწავლას თავიდან,
რომ ვისწავლიდი სიხარულის ანბანს ზეპირად.
მაგრამ,
ხომ იცი,
მე მაინც ყველა ქორწილს ჩავშლი ჯიუტად
და კვლავ ეშმაკთან ვიმათხოვრებ ჩემს პატარძლობას...
შემოიხედე ჩემს მტვრისფერ სახლში,
შიში კვერცხებს დებს და
მათი ბუდე იქსოვება მიჩვევის ძაფით...
როგორ მეცინება...
ცის ფერი ხელები გამიმიწისფრდა,
ფრთამოტეხილ ჩიტზე ოცნება კი ახლა უჭკუოდ გაჰყვირის:
მესტუმრეთ, მოდით კვერცხებო, გელით,
მე ხომ გულუხვი მასპინძელი ვიყავი ადრე
მახინჯი და წვეტიანი თქვენი შვილების!
კიბე
ნუ ითვლით საფეხურებს!
იქ ძინავს სამყაროს...
აქ ჩვენ ვართ,
მოთმინებით ვსუნთქავთ მის ხვრინვას.
ჩვენ ვართ,
ის არის.
ძალაც არისო, ერთობაში
და ერთია ღმერთიც
და ასე შემდეგ,
შემდეგ (ასე
მასწავლიდა ცისფერთვალება რელიგიის მასწავლებელი).
ერთხელ პირის უჯრა გააღო,
ყვითელი კბილები გადმოალაგა,
დაგვცინა...
ჩვენ სიგარეტის კვამლს ვუყვებოდით მდოგვისფერ ზღაპრებს:
"ჩვენ ვერ დავბერდებით,
ვეღარ დავირქმევთ სახელებს და
ვერ გადავყვაპავთ ვარდისფერ ვიტამინებს!
რადგან მაშინ, სახურავზე სხეულებში,
ბლომად შევიზილეთ
ეკოლოგიურად სუფთა ორგაზმი.
ახლა კი როცა ჩვენი სიმშვიდე სასწორზე შედგა
(ჩვენზე მეტს იწონის)
სიბნელე იქრობს საკუთარ სხეულს
(პირველ სართულზე იკეთებს კარავს)
და სინათლეს იცმევს.
ჩვენ ვუქრობთ შუქს და
დავცინით ოთახში დაბნეულ მოლურჯო ბუშტებს.
(ოცნებებით სავსე ჭიქიდან ქიმერები დაიქცა.)
როცა გაუცვდება სუნთქვისგან დაღლილ სულს ფეხსაცმელი,
წავალთ შიშველი ქუსლებით,
ისე როგორც ერთხელ დავტოვეთ წვიმა,
დავუტოვეთ ძველ ასფალტის ღრმულებს
და მოვუქსოვეთ გრილ ლიანდაგებს ტალახის შარფი.
არც იქ,
არც აქ,
სადღაც მათქვეშ
მივაგენით ცარიელ ორმოებს
სადაც გადავყარეთ
შიშისგან ჯიბეში გატრუნული სქელი ნაოჭები...
და აღარ დავბრუნდეთ სხეულების მაღაზიაში!
მაღლა, სახურავზე,
ორგანული წყლით
სამგან დავხატავთ შარდისფერ გუბეს…
ჩვენ ვერ დავბერდებით!
თქნევ არ გაბედოთ,
ჩვენს ღამეებს მზე არ აჩუქოთ!"
ხმები
აინთო ძნელი ხმები ისევ და
როგორც ყოველ ამ დროს ხდება ხოლმე
გაზეპირებული ლექსივით
ახლაც,
მე ხომ ვიცი,
რომ კიდევ ერთხელ
დაღვრის სუნთქვას ფანჯრის რაფაზე,
რაზეც ადრე უვლიათ ფიქრებს
და სურვილებიც დათვრებიან,
და დაიწყებენ ბარბაცს იქ,
ცარიელი გზის ნაპირში
სადაც ერთი წლით და კიდე მეტი ხნით ადრე
ლურჯ მანქანების საცობში კონკია სულის პაროდია
ითვლიდა თითებს.
ფსონს ჩამოდიან დაღლილი ცხენების დოღში
და ამოდიან ეს უტიფარი შიშის ხეები...
და ხმები ამოდიან მიწაზე, წყალზეც კი
და ხმები ამოდიან მუნჯი გონების ფსკერზე
ჯერ კიდევ დაუწერელი ოცნების ტექსტივით...
იქ სადაც ადრე ღლიდნენ ტკივილებს,
ახლა ეს ხმები დასცინიან გამოცლილ მითებს...
რაღაცა ჩაქრა...
რაღაცა ჩართეს და მესმის.
ვერ ვხედავ...
გაქრა საათის ძველი ისრები და
ახალი დროის უნდა დაიწყოს ათვლა,
მაგრამ ხმებია...
ხმების ცარცი კვლავაც წერს კარგად წაშლილ დაფაზე
და ხმების უნაყოფო დედა კვლავ აჩენს შვილებს.
ვუსმენ დაკეტილ კარს უკან
წარსულის კნავილს.
ვუსმენ დროს, როცა მტკიოდი მართლა...
ფერად ფერადი ეს წყეული ხმები წაიღეთ მანამ,
სანამ სიმართლე შეიხსნის ღილებს,
გამძლეობა კი მოსადუნებლად ცხელ ჩაის დალევს
მოთმინების სავსე ფიალით,
და მოაშორეთ ეს ხმები თავიდან
სანამ გამოვტყდი რომ
ჭრელად,ბნელად, ძნელად მაგრამ მაინც
მიყვარდი სრულად...
და ხმა, ამჯერად წყნარად
მაგრამ ბოროტად მკარნახობს,
(მერე მშორდება)
რომ სულ ტყუილად ვიტანდი უშენობად მონათლულ
ქავილს...
ორდება სმენა, სადაც ხმებმა ტრიალით
დაიწყო ძველი კადრების გათლა...
...ახლა ვიძინებ და დილით ტაფაზე, ხმაურის ზეთში
მიხილავს შემწვარს
ჩემი შიშველი სხეული, ორ სულად...