მე დავხატე
მე დავხატე სახლი უმცირესი
და ჩემი ბავშვობა
შევხიზნე მის ნახევრად გადაშლილ
ფარდებს იქით
პატარა ოთახში,
სადაც არასოდეს ბნელოდა
საშიშად,
სადაც ჭერზე ათასგვარი ფიგურები
ერწყმოდა ერთმანეთს
და მითხზავდა ზღაპარს
კეთილს...
სადაც მე ვიყავი დიდიც და პატარაც,
სადაც მე ვიყავი, ვიყავი, ვიყავი
ოცნებაზე უფრო მსუბუქი,
სიზმარზე უფრო ჭრელი
დილაზე უფრო სუფთა
და მთელი, მთელი დღე
ვიყავი...
მე მოვალ შენთან
მე მოვალ შენთან,
გამიღე კარი
და დამიხვედრე იები ლურჯი.
დაღლილი გზებით და სავსე მთვარით
ძალა აღარ მაქვს, რომ ვიყო ურჩი.
ამივსე კალთა გზააბნეული ოქროს სხივებით
და მე თავს გავთქვამ,
თვალებს დავნამავ მარგალიტებით.
მე მოვალ შენთან.
მე სიჩუმეში
მე სიჩუმეში ვეღარ გავძელი,
რადგან
ქარს განუწყვეტლივ მოჰქონდა
ხმა ზღვების,
წყურვილი მკლავდა
და ძველი მემოსა კაბა,
შიშველი მხრების
წუხილი მქონდა...
და ეს ქარები
ზღვების ხმაურით სავსე თვალებით ქროდა...
მე სულის ნეკნებს ამიწვავს
მე სულის ნეკნებს ამიწვავს
შემოხვეული ხელები შენი,
და გამიქრება სიმარტოვის ველური შიში,
ვეღარ დამიცავს,
სურვილისგან ვერ გადავრჩები
და ჩემს სინანულს კარავად გავშლი,
სადაც ორივენი შევაფარებთ თავს...
მე, უშენობა და შენ
მე, უშენობა და შენ
ვათენებთ ერთად ღამეს
და არაერთს.
მაშინებს სევდა
თითქოს და იყოს ტვირთი
მე ვეღარ ვხედავ
გათენებულ დღეს თითქმის.
მეძინა მზესთან
მეძინა მზესთან, ზღვის დალალებთან,
ყაყაჩოებით გადათელილ ფერად მინდვრებთან,
და ტანში მცრიდა მოლოდინის მე მოჭარბებით,
ქროდნენ ქარები და ელავდა ყაყაჩო მზეზე.
პირველად ...
პირველად როცა მოვიხედე
შენ კვლავ იდექი,
მეორედ თვალმა ვერ იპოვა შენი ტერფები,
სხვა ალაგას დადიოდნენ უკვე...
და მაინც ვერ მივხვდი -
შენ წახვედი თუ ტერფები...
სიჩუმე ხმაურობს
სიჩუმე ხმაურობს
და მძერწავს შეშლილი ზღვიდან,
ღამის თვალები წუხელაც
ცეცხლი მზესავით მღლიდა
და მიფრთხობდა მოდარაჯე სიზმრების ალყას.
დავცარიელდი,
უეცარი მოვარდა წვიმა.
ფრთები დამეწვა გინატრე როცა
ფრთები დამეწვა გინატრე როცა
და გაფრენილი სიზმრების იქით,
ჩემი მოლოდინი
პირველად ნაკოცნი ქალივით გაოცდა.
და დამრჩა ნაიარევი,
იქ,სადაც ვერ კრთებოდა ქარი,
მე ვერ დავიღალე ფრენით
და ვეღარ შევაღე
შენს სიჩუმეში შემოსასვლელი კარი.
ცა ჭრელი
ცა ჭრელი,მოშავო,
ცა უსახური,
შფოთვას უბიძგებს ზრდისკენ,
და მე უიმედომ ვიცი
ვეღარასდროს ვივლი მზისკენ
თმაგაშლილი...
რომ ვეღარ შევძლებ
ტკივილი სხივებით მოვშალო
და დავწვე განცდილ მზეზე
მშვიდი თამაშივით...
მე დავხატე სახლი უმცირესი
და ჩემი ბავშვობა
შევხიზნე მის ნახევრად გადაშლილ
ფარდებს იქით
პატარა ოთახში,
სადაც არასოდეს ბნელოდა
საშიშად,
სადაც ჭერზე ათასგვარი ფიგურები
ერწყმოდა ერთმანეთს
და მითხზავდა ზღაპარს
კეთილს...
სადაც მე ვიყავი დიდიც და პატარაც,
სადაც მე ვიყავი, ვიყავი, ვიყავი
ოცნებაზე უფრო მსუბუქი,
სიზმარზე უფრო ჭრელი
დილაზე უფრო სუფთა
და მთელი, მთელი დღე
ვიყავი...
მე მოვალ შენთან
მე მოვალ შენთან,
გამიღე კარი
და დამიხვედრე იები ლურჯი.
დაღლილი გზებით და სავსე მთვარით
ძალა აღარ მაქვს, რომ ვიყო ურჩი.
ამივსე კალთა გზააბნეული ოქროს სხივებით
და მე თავს გავთქვამ,
თვალებს დავნამავ მარგალიტებით.
მე მოვალ შენთან.
მე სიჩუმეში
მე სიჩუმეში ვეღარ გავძელი,
რადგან
ქარს განუწყვეტლივ მოჰქონდა
ხმა ზღვების,
წყურვილი მკლავდა
და ძველი მემოსა კაბა,
შიშველი მხრების
წუხილი მქონდა...
და ეს ქარები
ზღვების ხმაურით სავსე თვალებით ქროდა...
მე სულის ნეკნებს ამიწვავს
მე სულის ნეკნებს ამიწვავს
შემოხვეული ხელები შენი,
და გამიქრება სიმარტოვის ველური შიში,
ვეღარ დამიცავს,
სურვილისგან ვერ გადავრჩები
და ჩემს სინანულს კარავად გავშლი,
სადაც ორივენი შევაფარებთ თავს...
მე, უშენობა და შენ
მე, უშენობა და შენ
ვათენებთ ერთად ღამეს
და არაერთს.
მაშინებს სევდა
თითქოს და იყოს ტვირთი
მე ვეღარ ვხედავ
გათენებულ დღეს თითქმის.
მეძინა მზესთან
მეძინა მზესთან, ზღვის დალალებთან,
ყაყაჩოებით გადათელილ ფერად მინდვრებთან,
და ტანში მცრიდა მოლოდინის მე მოჭარბებით,
ქროდნენ ქარები და ელავდა ყაყაჩო მზეზე.
პირველად ...
პირველად როცა მოვიხედე
შენ კვლავ იდექი,
მეორედ თვალმა ვერ იპოვა შენი ტერფები,
სხვა ალაგას დადიოდნენ უკვე...
და მაინც ვერ მივხვდი -
შენ წახვედი თუ ტერფები...
სიჩუმე ხმაურობს
სიჩუმე ხმაურობს
და მძერწავს შეშლილი ზღვიდან,
ღამის თვალები წუხელაც
ცეცხლი მზესავით მღლიდა
და მიფრთხობდა მოდარაჯე სიზმრების ალყას.
დავცარიელდი,
უეცარი მოვარდა წვიმა.
ფრთები დამეწვა გინატრე როცა
ფრთები დამეწვა გინატრე როცა
და გაფრენილი სიზმრების იქით,
ჩემი მოლოდინი
პირველად ნაკოცნი ქალივით გაოცდა.
და დამრჩა ნაიარევი,
იქ,სადაც ვერ კრთებოდა ქარი,
მე ვერ დავიღალე ფრენით
და ვეღარ შევაღე
შენს სიჩუმეში შემოსასვლელი კარი.
ცა ჭრელი
ცა ჭრელი,მოშავო,
ცა უსახური,
შფოთვას უბიძგებს ზრდისკენ,
და მე უიმედომ ვიცი
ვეღარასდროს ვივლი მზისკენ
თმაგაშლილი...
რომ ვეღარ შევძლებ
ტკივილი სხივებით მოვშალო
და დავწვე განცდილ მზეზე
მშვიდი თამაშივით...