გადამარჩინე
და(მე)ქორწინე
ხომ იცი რომ ამის გარდა
ალტერნატივა
აბსტრაქცია
და არჩევანი
მოქალაქე
არ გაგვაჩნია?!
გამიღიმე
ხომ იცი, რომ სისუფთავეა
ურთიერთობის საწინდარი?!
(მომე)ალერსე
ხომ იცი, რომ ყოველ ალერსით
სიყვარულის ერთი ფერ(ილუზ)ია ჩნდება
ევერლანდში?!
დამიწექი და ამიყენე სურვილები
რომ ერთად გავიტანოთ
ჩვენი აბნეული თაობის
ნალოლიავები ტკივილი
გარეთ, შორს და უმისამართოდ.
ჩაისახე
შენში
ჩემი
დაღლილი
ოცნებების გაგრძელება
და გადაულოცე უპერსპექტივობა
კაიფის ქვეშ გაჩენილ
ჩვენ ბავშვებს...
მომიყევი
როგორ თამაშობდი
გაცვეთილი სიტყვებით
და სიმულირებული ორგაზმებით
(არ ვიეჭვიანებ გპირდები)
მასწავლე გაფრთხილება და სა(თუთობა)
უ(თუთობისას) ვერნერის ბაღში
არ დამივიწყო და
არ მიმატოვო
(ჩუმად და ღამით)
გევედრები...
მიმანიშნ - მიმახვედრე
რომ თავისუფლება
გრძნობებსა და ეპიზოდებად
დაშლილ სიცოცხლეში
სიკვდილამდე ერთად ყოფნაა
და არა თამაში!
(თუნდაც ჭვავის ყანაში)
გადამარჩინე
ეგოიზმს
კარიერიზმსა
და დუეტში ანანიზმს
ანუ ველურ კაპიტალიზმს ერთი სიტყვით
ანდა
ოცდასამჯერ დალეწილ საწოლზე
დანთხეულ
ოცდასამი უცხო არსებისა და ჩემი
გულისცემის ერთჯერად ამოვარდნებს
შეფარდებულს
ამდენივე შეხვედრის და განშორების ლოვესტორყზე
ანუ მარტოობას ერთი სიტყვით
გადამარჩინე!
შეგიძლია, ვიცი...
27 დაკარგული კოცნა
უბრალო არითმეტიკის გარეშეც
ვხვდები რომ ასს - სამოცდაცამეტი
არ აკლდება,
რომ ოცდაშვიდი არ იყოფა
ჩვენ ორზე სიბილა!
ჩემი პირველი სიყვარულის
შენ პირველ ქმართან დამარხვასთან
ერთად მივხვდი,
რომ გაიყიდე სიბილა!
ჩახმახზე მომართული კერტების,
ყველა კუთხეში მიმოფანტული ნაყინის
და სამი წლის დაძველების
მერეც მახსოვსავით, რომ
ტფილი (სივით) ხარ მადის აღმძვრელი
სიბილა!
ყველა დაჟანგული კადრის
და გაბზარული ლავიწის
მერეც ვიცი,
დამტოვე სიბილა!
მენატრები, მენატრები, მენატრები
მე ჯახები, მე ლანდები, მე ღამეები
მიტევენ სიბილა!
(მიუწვდომელია გზები შენი უფალო...)
დამანაწევრე, გამაბაზრე და დამალაგე
თავზე შენი ფეხები
გაპარსულ-გალაკული.
(ოღონდ დაბრუნდი)
გამშალე და შემაფარდე
ყველა შენ საყვარელს
შენეულ ცხრილზე
გადამამრავლე და ჩამყევი
ფეხით “ტრეტის”
დაცურებულ
საქანელასთან
ან უთუთო თუთებთან
ვერნერის ბაღში
გსუნთქავ სიბილა!
და(მე)ქორწინე
ხომ იცი რომ ამის გარდა
ალტერნატივა
აბსტრაქცია
და არჩევანი
მოქალაქე
არ გაგვაჩნია?!
გამიღიმე
ხომ იცი, რომ სისუფთავეა
ურთიერთობის საწინდარი?!
(მომე)ალერსე
ხომ იცი, რომ ყოველ ალერსით
სიყვარულის ერთი ფერ(ილუზ)ია ჩნდება
ევერლანდში?!
დამიწექი და ამიყენე სურვილები
რომ ერთად გავიტანოთ
ჩვენი აბნეული თაობის
ნალოლიავები ტკივილი
გარეთ, შორს და უმისამართოდ.
ჩაისახე
შენში
ჩემი
დაღლილი
ოცნებების გაგრძელება
და გადაულოცე უპერსპექტივობა
კაიფის ქვეშ გაჩენილ
ჩვენ ბავშვებს...
მომიყევი
როგორ თამაშობდი
გაცვეთილი სიტყვებით
და სიმულირებული ორგაზმებით
(არ ვიეჭვიანებ გპირდები)
მასწავლე გაფრთხილება და სა(თუთობა)
უ(თუთობისას) ვერნერის ბაღში
არ დამივიწყო და
არ მიმატოვო
(ჩუმად და ღამით)
გევედრები...
მიმანიშნ - მიმახვედრე
რომ თავისუფლება
გრძნობებსა და ეპიზოდებად
დაშლილ სიცოცხლეში
სიკვდილამდე ერთად ყოფნაა
და არა თამაში!
(თუნდაც ჭვავის ყანაში)
გადამარჩინე
ეგოიზმს
კარიერიზმსა
და დუეტში ანანიზმს
ანუ ველურ კაპიტალიზმს ერთი სიტყვით
ანდა
ოცდასამჯერ დალეწილ საწოლზე
დანთხეულ
ოცდასამი უცხო არსებისა და ჩემი
გულისცემის ერთჯერად ამოვარდნებს
შეფარდებულს
ამდენივე შეხვედრის და განშორების ლოვესტორყზე
ანუ მარტოობას ერთი სიტყვით
გადამარჩინე!
შეგიძლია, ვიცი...
27 დაკარგული კოცნა
უბრალო არითმეტიკის გარეშეც
ვხვდები რომ ასს - სამოცდაცამეტი
არ აკლდება,
რომ ოცდაშვიდი არ იყოფა
ჩვენ ორზე სიბილა!
ჩემი პირველი სიყვარულის
შენ პირველ ქმართან დამარხვასთან
ერთად მივხვდი,
რომ გაიყიდე სიბილა!
ჩახმახზე მომართული კერტების,
ყველა კუთხეში მიმოფანტული ნაყინის
და სამი წლის დაძველების
მერეც მახსოვსავით, რომ
ტფილი (სივით) ხარ მადის აღმძვრელი
სიბილა!
ყველა დაჟანგული კადრის
და გაბზარული ლავიწის
მერეც ვიცი,
დამტოვე სიბილა!
მენატრები, მენატრები, მენატრები
მე ჯახები, მე ლანდები, მე ღამეები
მიტევენ სიბილა!
(მიუწვდომელია გზები შენი უფალო...)
დამანაწევრე, გამაბაზრე და დამალაგე
თავზე შენი ფეხები
გაპარსულ-გალაკული.
(ოღონდ დაბრუნდი)
გამშალე და შემაფარდე
ყველა შენ საყვარელს
შენეულ ცხრილზე
გადამამრავლე და ჩამყევი
ფეხით “ტრეტის”
დაცურებულ
საქანელასთან
ან უთუთო თუთებთან
ვერნერის ბაღში
გსუნთქავ სიბილა!