ბერიძე სანდრო
მეილები ნატო ინგოროყვასთვის-მეილების თავფურცელი
დარდი შენი იალებს,
იმედებს ატიალებს,
ფიქრი ფიქრში შრიალებს,
ლურჯად დანაჩითი.
სიყვარულის ომიდან,
უნებლიე ნდომითა,
ისევ ცრემლებს მომიტან,
როგორც უფლის ჩიტი.
წყევლამ წუთით იდარა,
ეულს რაღა მინდა რა,
სულმა გადაიყარა,
სიცივე და თოში.
შენი იშვიათობა,
დღე-ღამით რომ მნათობდა,
უიმედოს მათბობდა,
ყოველნაირ დროში.
მადლი მარიოტასი,
წერა იყო ცოტასი,
რაც ქალთა კოჰორტაში,
მხოლოდ შენ ერთს გაწვიმს.
თუკი ბედი ჯინია,
გზა თუ კლდე და ტინია,
მაინც ნუ გეშინია,
დაფერფვლის და დაწვის.
ოცნება ფერმიხდილის,
ამ დილის თუ იმ დილის,
კერძი იყო სიკვდილის,
ვით ღამის-საღამო.
ვინც მაჟორთან შეკრულა,
თუ მინორს უერთგულა,
ყველას ტანჯვა ერგუნა,
დანანების გამო.
ტყუილია იმედი,
ლოდინის სიმძიმეთი,
თუმც ამ მოციმციმეთი,
ყველა მარტვილს სჯერა.
მარტოსულო ქალაო,
მწველი ცეცხლის ალაო,
სევდა ვინაც მალაო,
თავს ვერ გაეცალაო,
ვერა,
ვერა,
ვერა.
მეილები ნატო ინგოროყვასთვის-მეილი მეცხრე
შენ რომ გაწყინა,
უსამართლოდ და უმიზეზოდ,
უნებლიეთ რომ უვნებელი გული გატკინა,
იმ წყენასა და იმ გულის ტკენას
წვიმის ცრემლებით რახანია ტირის ბათუმი.
პოსეიდონის თეთრმა ქალაქმა,
ლურჯად გადაღებილი შავი ზღვის პოდიუმზე
შენი კოპლებიანი ტრიოლეტების კაბა რომ ეცვა,
ქალაქმა, მხოლოდ გამაოცარმა,
ბოლოს და ბოლოს,
შენი ხიბლის ხილვით რომ ისწავლა
გაოცება და სახტად დარჩენა,
ფერადი ნიჟარების გვირგვინი დაგიგვიანა.
კი არ უარგყო პოეტესა წვიმის ქალაქმა,
მინებდა შურს და ლამაზმანთა ენამრავლობას,
ჭორებს შენაჩვევ და მოყვარულ ქუჩაბანდებში
პლასტმასის ცარიელი ბოთლებივით რომ დააგორებდა,
ფრთამოტეხილი და სველი ქარი.
დედოფლის ქოში,
ღმერთს ლექსებში რომ გაუცვალე,
სევდადაკარგულ ბულვარის კართან,
ადიდასების ქაოსურ და ბრჭყვიალა ტევრში,
აწყვია ობლად, როგორც ტკივილი,
გაშვილებული ბავშვის გულში გადანახული.
ბათუმში ახლა ლექსი კი არა,
გროვდება ფიჩხი და ფიჩხის ჩონჩხი.
ზღვის დღეები და პოეზიის საღამოები,
ცრემლიან სულთან მოთამაშე გამყინავმა დრომ
გააკოტრა და გააღარიბა.
აქ ერთადერთი,
მდიდარი და გაუხუნარი,
უჟამი ჟამის მაზუთიანი ხელი რომ ვერ მიეკარა,
ფერადი ნიჟარების გვირგვინია,
პოსეიდონმა ტალღების ნავით შენ რომ გამოგიგზავნა,
რომც დაგიმალონ, რომც მოგპარონ
და არ გადმოგცენ,
სხვებმა თუ არა,
გვირგვინმა ხომ იცის შენია.
დარდი შენი იალებს,
იმედებს ატიალებს,
ფიქრი ფიქრში შრიალებს,
ლურჯად დანაჩითი.
სიყვარულის ომიდან,
უნებლიე ნდომითა,
ისევ ცრემლებს მომიტან,
როგორც უფლის ჩიტი.
წყევლამ წუთით იდარა,
ეულს რაღა მინდა რა,
სულმა გადაიყარა,
სიცივე და თოში.
შენი იშვიათობა,
დღე-ღამით რომ მნათობდა,
უიმედოს მათბობდა,
ყოველნაირ დროში.
მადლი მარიოტასი,
წერა იყო ცოტასი,
რაც ქალთა კოჰორტაში,
მხოლოდ შენ ერთს გაწვიმს.
თუკი ბედი ჯინია,
გზა თუ კლდე და ტინია,
მაინც ნუ გეშინია,
დაფერფვლის და დაწვის.
ოცნება ფერმიხდილის,
ამ დილის თუ იმ დილის,
კერძი იყო სიკვდილის,
ვით ღამის-საღამო.
ვინც მაჟორთან შეკრულა,
თუ მინორს უერთგულა,
ყველას ტანჯვა ერგუნა,
დანანების გამო.
ტყუილია იმედი,
ლოდინის სიმძიმეთი,
თუმც ამ მოციმციმეთი,
ყველა მარტვილს სჯერა.
მარტოსულო ქალაო,
მწველი ცეცხლის ალაო,
სევდა ვინაც მალაო,
თავს ვერ გაეცალაო,
ვერა,
ვერა,
ვერა.
მეილები ნატო ინგოროყვასთვის-მეილი მეცხრე
შენ რომ გაწყინა,
უსამართლოდ და უმიზეზოდ,
უნებლიეთ რომ უვნებელი გული გატკინა,
იმ წყენასა და იმ გულის ტკენას
წვიმის ცრემლებით რახანია ტირის ბათუმი.
პოსეიდონის თეთრმა ქალაქმა,
ლურჯად გადაღებილი შავი ზღვის პოდიუმზე
შენი კოპლებიანი ტრიოლეტების კაბა რომ ეცვა,
ქალაქმა, მხოლოდ გამაოცარმა,
ბოლოს და ბოლოს,
შენი ხიბლის ხილვით რომ ისწავლა
გაოცება და სახტად დარჩენა,
ფერადი ნიჟარების გვირგვინი დაგიგვიანა.
კი არ უარგყო პოეტესა წვიმის ქალაქმა,
მინებდა შურს და ლამაზმანთა ენამრავლობას,
ჭორებს შენაჩვევ და მოყვარულ ქუჩაბანდებში
პლასტმასის ცარიელი ბოთლებივით რომ დააგორებდა,
ფრთამოტეხილი და სველი ქარი.
დედოფლის ქოში,
ღმერთს ლექსებში რომ გაუცვალე,
სევდადაკარგულ ბულვარის კართან,
ადიდასების ქაოსურ და ბრჭყვიალა ტევრში,
აწყვია ობლად, როგორც ტკივილი,
გაშვილებული ბავშვის გულში გადანახული.
ბათუმში ახლა ლექსი კი არა,
გროვდება ფიჩხი და ფიჩხის ჩონჩხი.
ზღვის დღეები და პოეზიის საღამოები,
ცრემლიან სულთან მოთამაშე გამყინავმა დრომ
გააკოტრა და გააღარიბა.
აქ ერთადერთი,
მდიდარი და გაუხუნარი,
უჟამი ჟამის მაზუთიანი ხელი რომ ვერ მიეკარა,
ფერადი ნიჟარების გვირგვინია,
პოსეიდონმა ტალღების ნავით შენ რომ გამოგიგზავნა,
რომც დაგიმალონ, რომც მოგპარონ
და არ გადმოგცენ,
სხვებმა თუ არა,
გვირგვინმა ხომ იცის შენია.
სხვა სიახლეები
ვაჟა ხორნაული - ლოცულობს დედა
დათა თუთაშხიას სიტყვები
გალაკტიონ ტაბიძე - მთაწმინდის მთვარე
ერთხელ იაპონელმა მოწაფემ მასწვლებელს ჰკითხა:
ნუ აწყენინებთ იმათ, ვისაც თქვენ უყვარხართ / სტატუსები
ყურადღებიანი ადამიანი,აი რა მიყვარს.
1921 წელს წითელ არმიასთან საბრძოლველად ჩამოსული ფშავლები და ხევსურები...
ჩხართვი და ჩხავერი
გალობის ნიჭი
მამონას მონები. პიესა (დასასრული)
მთავარი სიახლე
ამინდი და ვალუტა
✨ ჰოროსკოპი
11
მარტი
დღის ზოგადი პროგნოზი:
დღევანდელი დღე ხელსაყრელია ახალი საქმეების დასაწყებად. გამოიჩინეთ მეტი ყურადღება დეტალების მიმართ და ენდეთ საკუთარ ინტუიციას. მოსალოდნელია სასიამოვნო სიახლეები პირად ცხოვრებაში....
ბიზნესი
დღის ამბები
07:26
ვაჟა ხორნაული - ლოცულობს დედა
18:40
მამაკაცებისთვის ქალების მიმართ დამოკიდებულება, ყოველთვის სარვამარტო უნდა იყოს!
09:43
გურული ბაბუა უყვება შვილიშვილს
14:44
დედაში სარგებელს კი არა, დედაში სიცოცხლეს უნდა ხედავდე...!
11:12
მიხეილ ქვლივიძე - "საქართველო"
12:59
მთელი ცხოვრება ვაკვირდები განათლებულ ადამიანებს და იცით რა აღმოვაჩინე?
17:35
,,-გაბრიელ ცოლისთვის არასოდეს გიღალატია?
09:15
დათა თუთაშხიას სიტყვები
09:17
მურმან ლებანიძე - გვიან გავიღვიძეთ
09:09
სულ სამი ფანჯარა მქონდა
08:55
გურამ დოჩანაშვილის გენიალური სიტყვები
08:01
.. არავის უთხრა
06:03
სხვის იარებზე ის იცინის ვინც არ დაჭრილა
05:52
მიხო პაპას რთველი
19:12
აგატა კრისტი - ჭვავით სავსე ჯიბე
პოპულარული
დღე -
კვირა