ცხრა მთა გადაიარა
ცხრა მთა გადაიარა, მეათისკენ ფრინდი!
ჩუმად, ფეხის წვერებზე, მოკრძალებით, რიდით,
ხან უხიდოდ მარები, ხან კი ბეწვის ხიდით
ჩემი ახალგაზრდობა მიდის, მიდის, მიდის.
რასაც როგორ მომყიდიან, მეც ისევე ვყიდი,
პატარასთან პატარა ვარ, დიდთან კიდევ დიდი,
მას შემდეგ, რაც დავიბადე, დღე
არ მახსოვს მშვიდი,
ჩემი ახალგაზრდობა მიდის, მიდის, მიდის.
თურმე ჩემი არ ყოფილა, ვისაც ჩემად ვთვლიდი,
რაც გამაჩნდა, ვარიგებდი, განა მივითლიდი.
ახლა რაღა შეიცვლება ხარობს მტერი ფლიდი, ჩემი ახალგაზრდობა მიდის, მიდის, მიდის.
არა, არ დამივიწყო
არა, არ დამივიწყო!
არა, არ მიმატოვო!
ეს ცრემლები ვინ მიზღოს,
მეუფევ და ბატონო?
სხვა გზა არ გამაჩნია,
სხვა არ შემიყვარდება.
შენი სახე მაჩნია
გულზე, შენი ხატება.
ის, რაც არის ჩვენ შორის,
სიყვარულზე მეტია.
მზის თვალივით მეშორე
და ჩვენ შორის ღმერთია.
მუხლმოყრილი ვლოცულობ
ჩემი, შენი სულისთვის.
სიყვარულით მოცული
მხევალი ვარ უღირსი.
იდუმალო ფანტომო,
რა გსურს? შენთვის ვინ ვიყო?
არა, არ მიმატოვო!
არა, არ დამივიწყო!
ჭირი იქა, ლხინი აქა...
ჭირი იქა, ლხინი აქა,
გქონდეთ ხვავი და ბარაქა!
კეთილია ზღაპრის ბოლო
და ბოლომდე გასძელ მხოლოდ!
რამდენ ბრძოლას გადაიტან,
რამდენ იმედგაცრუებას,
რამდენ დევს და რამდენ ტიტანს
შეებმები და დროება
შეიცვლება ერთი ასჯერ,
ხან უკუღმა და ხან წაღმა.
ჯადოსნურო ხმალო, გასჭერ
და ფასკუნჯო ფრი! ფრი! აღმა!
ქვესკნელიდან ზესკნელამდე
ძნელი გზაა, მაინც ახვალ
და მოგიწევს, ვით გმირს რამდენს,
ცხრათა მთათა გადალახვა.
რა არ ხდება ცხოვრებაში
და მერე კი ზღაპრად ითქმის.
არის უკვდავების ვაშლი,
უკვდავების წყალიც... თითქმის.
ღმერთო, ღმერთო, დაგვიფარე,
როს კურთხეულ კალთას გაშლი!
ცხოვრებაშიც გაგვახარე,
გაგვიმარჯვე ვით ზღაპარში!
წერამ ამიტანა და ...
წერამ ამიტანა და
განუწყვეტლივ ვწერ.
ვარ უსუფრო თამადა,
მიცავს ლექსის წრე
და სიტყვებზე ვნადირობ,
მახედ ვუგებ სულს,
რათა გავინამდვილო,
რაც ოცნებას სურს.
ვარსკვლავებით ლექსებით
დაყურსულა ცა.
ვუყურებ და ვეგზნები
ღმერთმა გზა მომცა.
ცოდვილ დედამიწაზე
განა დიდხანს ვართ
და ლექსებს ვწერთ ვინც ასე,
გველის ზეცა რვა.
სულის საცხონებელი,
ყურმოჭრილი ყმა,
სიტყვა ბრუნავს ბებერი,
ისმის გულის ხმა.
მინდა, კვალი დავტოვო,
მივაბიჯებ ვწერ.
ღმერთო, ჩემო პატრონო,
ნუ წამიყვან ჯერ!
ცას ცვარი არ გავარდება
ცას ცვარი არ გავარდება
გვალვაა, გვალვა ისეთი
და მოიწყინეს ვარდებმა
ამ მარტოხელა მზის სევდით.
გინატრეთ, წვიმის ღრუბლებო,
ჰოი, რამდენჯერ გინატრეთ,
დაკარგულებო, უბრებო,
სულ სხვაა ელვის სინათლე.
მიწის დამსკდარი ტუჩები
ცვარ-ნამს ელიან ამაოდ
და სიცხე გაუყუჩები
დილიდან თანდათანაობს.
მოწყალე გვექმენ, ელია,
და მოგვივლინე წვიმები!
ამ ხვატში სუნთქვაც ძნელია,
მოგივალთ გაუღიმები.
ამ ჩემს ცხოვრებას თაკარას
ღმერთო, აშორე მაშ ალი,
შემასვი წყარო ანკარა
და დამარწყულე მაშვრალი.
ცა გახლეჩილი ბროწეულია
ცა გახლეჩილი ბროწეულია
და ვარსკვლავებით, როგორც თვალებით,
მიყურებს მთვარეს აქ ჩაუვლია
და კვალი მისდევს ფერნამკრთალები.
მტკვარს მთვარის ჩრდილი ზედ დაჩნევია,
გულზე ატყვია მთვარე ვარდივით.
კლდე წყლის პირას ზის, თითქოს დევია
და სიჩუმეში მიცურავს ტივი.
ტივზე გარდაცვლილთ სულები სხედან
და ტივი გაღმა მიემართება
და გაღმა მოჩანს ქვეყანა ზედა,
სიო ეხვევა ვარდის ხლართებად.
და სიჩუმეში ისმის გალობა
და ვარსკვლავების წკრიალი ისმის.
იფეთქებს შუქი ღვთისა წყალობა,
მერე ყველაფერს მოიცავს ნისლი.
გამოღმა ვდგავარ მწუხარე, მარტო,
ნათელთა სულთა გამცილებელი
და ცრემლგამშრალი წმინდა ცრემლს ვნატრობ
და დაბრუნებას ტივისას ველი.
ღრუბლებს ხედნის ქარი
ღრუბლებს ხედნის ქარი,
ერეკება რაშებს
და ფოთოლთა ჯარით
ირგვლივ დაპარპაშებს.
ცას გააპობს ელვა,
მიკიოტი კივის.
ტყემ დაიწყო ღელვა
და ოხრავს კაცივით.
მოვუყვები ბილიკს,
უღრანებში მივალ.
ჩხიკვი იწყებს ქილიკს,
ნელსურნელობს თივა.
ზის წიწვების ბადით
წითელკაბა სოკო
და ველური ვარდი
მიწვდის თავის კოკორს.
მალე გაწვიმდება,
ტყეს არ უჩანს ბოლო
და გზადაგზა მხვდება
მოცხარი და ჟოლო.
გადავურჩე წვიმას
არა მაქვს იმედი.
ქარი გაიჭიმა,
ქარი ღრუბლებს ხედნის.
ო, შემოდგომის მთა გაწოლილა
ო, შემოდგომის მთა გაწოლილა,
მთა გაწოლილა, თითქოს ვეფხვია.
ციდან ჩამოდის ბროლი და ლილა
და მთას მზის ცეცხლი შემოეხვია.
ო, ფოთოლცვენის დამდგარა ჟამი,
ვათვალიერებ ჭაღარა მოყვრებს.
ტყის ბილიკებზე გაისმის ჩქამი
ტყესაც სურს თავის წარსული მოჰყვეს.
მზეზე ელავენ ღვინის ჭიქები,
სუფრაზე დახტის ათინათები.
მახსოვს, ოდესღაც თავს ჩვენც ვიქებდით,
მახსოვს ქეიფით ღამეს ვათევდით.
დაშემოდგომდა, ვართ დაღლილები
და სულს ვიბრუნებთ ერთურთის ნახვით
და ვარსკვლავები, როგორც ღილები,
ცის კაბას სწყდება ვნებით და ზრახვით.
ჩვენ მზე და მთვარე ერთად ამოგვდის,
მთა გადაჭრელდა, თითქოს ვეფხვია
და გეთხოვებით კვლავ გნახავთ როდის!
სული სულს ცაში გადაეხვია.
ორშაბათის ღამეში
ორშაბათის ღამეში
თეთრი მთვარე თუთა!
დედა, გარეთ გამიშვი,
სული შემეხუთა.
დედა, გარეთ გამიშვი,
შევუერთდე მთვარეს...
ვარსკვლავების თარეში
იკლებს არე-მარეს.
ამქვეყნისა არა ვარ,
მთვარე მიხმობს ბედად
და ცხოვრების კარნავალს
ვერ ავყვები, დედა!
დედა, გემშვიდობები
ამირჩია მთვარემ
და რჩეულთა მშობლების
ხვედრი მიითვალე.
ორშაბათის ღამეში
თეთრი მთვარე თუთა...
დედა, რა ხმა გამეცი,
მთვარესავით სუფთა.
დედაჩემო, ნახვამდის,
ხშირად გამიხსენე!
გახსოვს, როგორ ვხატავდი
მთვარის ეტლის ცხენებს?
ორშაბათის ღამეში
დე, თვალს მივეფარე.
აღარ დავბრუნდები შინ,
წამიყვანა მთვარემ.
სიხარულმა ჩაიარა
სიხარულმა ჩაიარა,
ჩაიარა წყენამაც.
უკვდავებას მაზიარა
შენმა გამოჩენამა.
ერთი ჰო და ასი არა
ვით გამოთქვას ენამა.
უკვდავებას მაზიარა
შენმა გამოჩენამა.
სიხარულის ცრემლი კმარა,
თვალები დამენამა.
უკვდავებას მაზიარა
შენმა გამოჩენამა.
შენ მეყოფი ლხინად, დარად,
ქარმა გითხრას ზენამა.
უკვდავებას მაზიარა
შენმა გამოჩენამა.
მე შენი ვარ აწ და მარად,
მომკლას შენმა ხვევნამა.
უკვდავებას მაზიარა
შენმა გამოჩენამა.
ცხრა მთა გადაიარა, მეათისკენ ფრინდი!
ჩუმად, ფეხის წვერებზე, მოკრძალებით, რიდით,
ხან უხიდოდ მარები, ხან კი ბეწვის ხიდით
ჩემი ახალგაზრდობა მიდის, მიდის, მიდის.
რასაც როგორ მომყიდიან, მეც ისევე ვყიდი,
პატარასთან პატარა ვარ, დიდთან კიდევ დიდი,
მას შემდეგ, რაც დავიბადე, დღე
არ მახსოვს მშვიდი,
ჩემი ახალგაზრდობა მიდის, მიდის, მიდის.
თურმე ჩემი არ ყოფილა, ვისაც ჩემად ვთვლიდი,
რაც გამაჩნდა, ვარიგებდი, განა მივითლიდი.
ახლა რაღა შეიცვლება ხარობს მტერი ფლიდი, ჩემი ახალგაზრდობა მიდის, მიდის, მიდის.
არა, არ დამივიწყო
არა, არ დამივიწყო!
არა, არ მიმატოვო!
ეს ცრემლები ვინ მიზღოს,
მეუფევ და ბატონო?
სხვა გზა არ გამაჩნია,
სხვა არ შემიყვარდება.
შენი სახე მაჩნია
გულზე, შენი ხატება.
ის, რაც არის ჩვენ შორის,
სიყვარულზე მეტია.
მზის თვალივით მეშორე
და ჩვენ შორის ღმერთია.
მუხლმოყრილი ვლოცულობ
ჩემი, შენი სულისთვის.
სიყვარულით მოცული
მხევალი ვარ უღირსი.
იდუმალო ფანტომო,
რა გსურს? შენთვის ვინ ვიყო?
არა, არ მიმატოვო!
არა, არ დამივიწყო!
ჭირი იქა, ლხინი აქა...
ჭირი იქა, ლხინი აქა,
გქონდეთ ხვავი და ბარაქა!
კეთილია ზღაპრის ბოლო
და ბოლომდე გასძელ მხოლოდ!
რამდენ ბრძოლას გადაიტან,
რამდენ იმედგაცრუებას,
რამდენ დევს და რამდენ ტიტანს
შეებმები და დროება
შეიცვლება ერთი ასჯერ,
ხან უკუღმა და ხან წაღმა.
ჯადოსნურო ხმალო, გასჭერ
და ფასკუნჯო ფრი! ფრი! აღმა!
ქვესკნელიდან ზესკნელამდე
ძნელი გზაა, მაინც ახვალ
და მოგიწევს, ვით გმირს რამდენს,
ცხრათა მთათა გადალახვა.
რა არ ხდება ცხოვრებაში
და მერე კი ზღაპრად ითქმის.
არის უკვდავების ვაშლი,
უკვდავების წყალიც... თითქმის.
ღმერთო, ღმერთო, დაგვიფარე,
როს კურთხეულ კალთას გაშლი!
ცხოვრებაშიც გაგვახარე,
გაგვიმარჯვე ვით ზღაპარში!
წერამ ამიტანა და ...
წერამ ამიტანა და
განუწყვეტლივ ვწერ.
ვარ უსუფრო თამადა,
მიცავს ლექსის წრე
და სიტყვებზე ვნადირობ,
მახედ ვუგებ სულს,
რათა გავინამდვილო,
რაც ოცნებას სურს.
ვარსკვლავებით ლექსებით
დაყურსულა ცა.
ვუყურებ და ვეგზნები
ღმერთმა გზა მომცა.
ცოდვილ დედამიწაზე
განა დიდხანს ვართ
და ლექსებს ვწერთ ვინც ასე,
გველის ზეცა რვა.
სულის საცხონებელი,
ყურმოჭრილი ყმა,
სიტყვა ბრუნავს ბებერი,
ისმის გულის ხმა.
მინდა, კვალი დავტოვო,
მივაბიჯებ ვწერ.
ღმერთო, ჩემო პატრონო,
ნუ წამიყვან ჯერ!
ცას ცვარი არ გავარდება
ცას ცვარი არ გავარდება
გვალვაა, გვალვა ისეთი
და მოიწყინეს ვარდებმა
ამ მარტოხელა მზის სევდით.
გინატრეთ, წვიმის ღრუბლებო,
ჰოი, რამდენჯერ გინატრეთ,
დაკარგულებო, უბრებო,
სულ სხვაა ელვის სინათლე.
მიწის დამსკდარი ტუჩები
ცვარ-ნამს ელიან ამაოდ
და სიცხე გაუყუჩები
დილიდან თანდათანაობს.
მოწყალე გვექმენ, ელია,
და მოგვივლინე წვიმები!
ამ ხვატში სუნთქვაც ძნელია,
მოგივალთ გაუღიმები.
ამ ჩემს ცხოვრებას თაკარას
ღმერთო, აშორე მაშ ალი,
შემასვი წყარო ანკარა
და დამარწყულე მაშვრალი.
ცა გახლეჩილი ბროწეულია
ცა გახლეჩილი ბროწეულია
და ვარსკვლავებით, როგორც თვალებით,
მიყურებს მთვარეს აქ ჩაუვლია
და კვალი მისდევს ფერნამკრთალები.
მტკვარს მთვარის ჩრდილი ზედ დაჩნევია,
გულზე ატყვია მთვარე ვარდივით.
კლდე წყლის პირას ზის, თითქოს დევია
და სიჩუმეში მიცურავს ტივი.
ტივზე გარდაცვლილთ სულები სხედან
და ტივი გაღმა მიემართება
და გაღმა მოჩანს ქვეყანა ზედა,
სიო ეხვევა ვარდის ხლართებად.
და სიჩუმეში ისმის გალობა
და ვარსკვლავების წკრიალი ისმის.
იფეთქებს შუქი ღვთისა წყალობა,
მერე ყველაფერს მოიცავს ნისლი.
გამოღმა ვდგავარ მწუხარე, მარტო,
ნათელთა სულთა გამცილებელი
და ცრემლგამშრალი წმინდა ცრემლს ვნატრობ
და დაბრუნებას ტივისას ველი.
ღრუბლებს ხედნის ქარი
ღრუბლებს ხედნის ქარი,
ერეკება რაშებს
და ფოთოლთა ჯარით
ირგვლივ დაპარპაშებს.
ცას გააპობს ელვა,
მიკიოტი კივის.
ტყემ დაიწყო ღელვა
და ოხრავს კაცივით.
მოვუყვები ბილიკს,
უღრანებში მივალ.
ჩხიკვი იწყებს ქილიკს,
ნელსურნელობს თივა.
ზის წიწვების ბადით
წითელკაბა სოკო
და ველური ვარდი
მიწვდის თავის კოკორს.
მალე გაწვიმდება,
ტყეს არ უჩანს ბოლო
და გზადაგზა მხვდება
მოცხარი და ჟოლო.
გადავურჩე წვიმას
არა მაქვს იმედი.
ქარი გაიჭიმა,
ქარი ღრუბლებს ხედნის.
ო, შემოდგომის მთა გაწოლილა
ო, შემოდგომის მთა გაწოლილა,
მთა გაწოლილა, თითქოს ვეფხვია.
ციდან ჩამოდის ბროლი და ლილა
და მთას მზის ცეცხლი შემოეხვია.
ო, ფოთოლცვენის დამდგარა ჟამი,
ვათვალიერებ ჭაღარა მოყვრებს.
ტყის ბილიკებზე გაისმის ჩქამი
ტყესაც სურს თავის წარსული მოჰყვეს.
მზეზე ელავენ ღვინის ჭიქები,
სუფრაზე დახტის ათინათები.
მახსოვს, ოდესღაც თავს ჩვენც ვიქებდით,
მახსოვს ქეიფით ღამეს ვათევდით.
დაშემოდგომდა, ვართ დაღლილები
და სულს ვიბრუნებთ ერთურთის ნახვით
და ვარსკვლავები, როგორც ღილები,
ცის კაბას სწყდება ვნებით და ზრახვით.
ჩვენ მზე და მთვარე ერთად ამოგვდის,
მთა გადაჭრელდა, თითქოს ვეფხვია
და გეთხოვებით კვლავ გნახავთ როდის!
სული სულს ცაში გადაეხვია.
ორშაბათის ღამეში
ორშაბათის ღამეში
თეთრი მთვარე თუთა!
დედა, გარეთ გამიშვი,
სული შემეხუთა.
დედა, გარეთ გამიშვი,
შევუერთდე მთვარეს...
ვარსკვლავების თარეში
იკლებს არე-მარეს.
ამქვეყნისა არა ვარ,
მთვარე მიხმობს ბედად
და ცხოვრების კარნავალს
ვერ ავყვები, დედა!
დედა, გემშვიდობები
ამირჩია მთვარემ
და რჩეულთა მშობლების
ხვედრი მიითვალე.
ორშაბათის ღამეში
თეთრი მთვარე თუთა...
დედა, რა ხმა გამეცი,
მთვარესავით სუფთა.
დედაჩემო, ნახვამდის,
ხშირად გამიხსენე!
გახსოვს, როგორ ვხატავდი
მთვარის ეტლის ცხენებს?
ორშაბათის ღამეში
დე, თვალს მივეფარე.
აღარ დავბრუნდები შინ,
წამიყვანა მთვარემ.
სიხარულმა ჩაიარა
სიხარულმა ჩაიარა,
ჩაიარა წყენამაც.
უკვდავებას მაზიარა
შენმა გამოჩენამა.
ერთი ჰო და ასი არა
ვით გამოთქვას ენამა.
უკვდავებას მაზიარა
შენმა გამოჩენამა.
სიხარულის ცრემლი კმარა,
თვალები დამენამა.
უკვდავებას მაზიარა
შენმა გამოჩენამა.
შენ მეყოფი ლხინად, დარად,
ქარმა გითხრას ზენამა.
უკვდავებას მაზიარა
შენმა გამოჩენამა.
მე შენი ვარ აწ და მარად,
მომკლას შენმა ხვევნამა.
უკვდავებას მაზიარა
შენმა გამოჩენამა.