ეს პარალელური ცხოვრებაა
ეს პარალელური ცხოვრებაა
მე დიაგონალზე კვეთა მინდა.
ეს გეომეტრიული მეტაფორა
შენმა წახნაგებმა მომაფიქრა.
რა ვიცი, მზესუმზირის ბაღებიდან
აფრენილ პეპელას რომ მამსგავსებდი,
როგორ ვიფიქრებდი ასე უცბად
ბადის მოქნევას თუ დამმადლებდი...
მე ასე თამაშზე უარს ვამბობ,
ჭვავის ყანაშიც არ დაგთანხმდები,
ეს პარალელური სიცოცხლეა
ერთად კი - კვეთაში გადავრჩებით...
ბოლო დროს ლექსებს ვერ ვასრულებ,
და სული კუზივით ამომაჯდა,
ეშმაკს შეერთების საფასური,
იცი? - მეძვირება საოცრად და
ახლა სასწაულის რწმენა მინდა,
ერთად შემომტვრევა ყველა კარის,
სახლი გამომიღე სარკმელიდან
მოვფრინავ,
გეჭრები,
შემოვსახლდი!
დგას ჩვენი მარტოობის მეასე წელიწადი
დგას ჩვენი მარტოობის მეასე წელიწადი,
მე - დოკუმენტური ფილმიდან გმირი ვარ,
შენ წარმოიდგინე - ომია ქვეყანაში,
მე მაინც ჩემს თავთან საომრად მივდივარ...
სამნი რომ ვერ გავხდით - კიდევ არაფერი,
ორის მარტოობაც არც ისე ძნელია;
მაგრამ იცი? ახლა ომია ქვეყანაში
და მე ზუსტად ვიცი რომ სადღაც მელიან;
ყოველ დღე ვიშვები ახალი გარსიდან,
და მოსარკევებას ვიწყებ სამყაროსი,
რომ კვლავ დაგინახო, ხელახლა თავიდან
შენ და ყველაფერი რაც კია დანარჩენი ...
იცი რა მაწუხებს - ჩრდილი აღარ შერჩათ,
ამ ჩემს ქვეყანაში ხეებს გადახანძრულს,
ნეტა, შემოდგომა ახლა რა ფრად მოვა?
როგორ გადაიხდის ნაძარცვის საფასურს...
...დგას ჩვენი მარტოობის მეასე წელიწადი,
სამნი რომ ვერ გავხდით - შვებაა მარტივი,
რადგანაც, უბრალოდ ომია ქვეყანაში
და იმ მესამესთვის არ დარჩა ადგილი...
დღეს განცხადებას გამოვაკრავ
დღეს განცხადებას გამოვაკრავ
ჩემი ოთახის დახაზულ კარზე:
აქ ცხოვრობს სევდა და მწუხარება
და ნუ შეუღებთ ტყუილად კარებს...
აქ ცხოვრობს ბინდი მაისის მწუხრის,
აქ მარტოობა ღამეებს ათევს,
ღიმილი უხმოდ ნებდება წუხილს
და ერთგულების პირობას აძლევს...
ვარსკვლავი მთვარეს სამარეს უთხრის
აქ ყველაფერი ისე მოდიდდა
ვეღარ მეტევა ამ ერთ ოთახში
დარდი ყოფნისა და არ ყოფნისა!...
ამიტომ სწრაფად, დაუყოვნებლად
მე თავშესაფარს ვეძიებ მათთვის:
მე, ჩემი სევდა და მწუხარება,
ვერა ვართ კარგად ფულის ამბებთან,
ამიტომ ოთახს ერთოთახიანს
ვეძებ იაფად, უიაფესად!..
მე არსებობის მიზეზს ...
მე არსებობის მიზეზს ვეძებ - სხვა არაფერი,
შენ კი არ გესმის და იმედის ხუხულებს მინგრევ,
მერე ბუდიდან გადმოყრილი ბარტყებივით გიყურებენ ჩემი თვალები,
შენ კი თავიდან-კაეშნიან სინანულს იწყებ...
მე გადარჩენის მიზეზს ვეძებ - სხვა არაფერი,
შენ კი არ გესმის და ტყუილად გეუცხოვები,
ღმერთმა ნუ ქნას და
ჩემთან ერთად შენც დამარცხდები
და ვეღარ ახსნი სიჯიუტეს შეუპოვრობით...
მე ჩემი ყოფნის პირველ საწყისს შენში ხორცს ვასხამ
და მაქვს ოცნება ჩემი სიცოცხლის გამართლების,
შენ კი არ გესმის და უმთავრეს იდეას კარგავ
იქეთობისას მხოლოდ ერთად თუ გადავრჩებით.
მე მინდა მხოლოდ ხვალინდელის დადგომა ღირდეს,
და არსებობის მიზეზისთვის ჩემებურ ვიბრძვი!
მე მინდა ატმის ყვავილების ტრფიალი მჭირდეს-
შენ ამ სურვილებს არ აყრიდე იქედნურ სიცილს...
ჩემი გაჩენის გამართლების აჩრდილებს დავდევ,
შენ ამ ძიების პატიება უნდა ისწავლო
გადაშენებას გადარჩენილ ცხოველივით-სტიქიებს დავძლევ
ყოფნა-არყოფნის სიმბიოზში რომ გავიმარჯვო
და არ გავხდე ისევ არყოფნა...
მე არსებობის მიზეზს ვეძებ - სხვა არაფერი,
შენ კი არ გესმის და იმედის ხუხულებს მინგრევ,
მერე ბუდიდან გადმოყრილი ბარტყებივით გიყურებენ ჩემი თვალები,
შენ კი თავიდან-კაეშნიან სინანულს იწყებ...
ყველა სილაზე რომელიც მომხვდა (გალობა)
ყველა სილაზე რომელიც მომხვდა,
მეორე ლოყას უსიტყვოდ გიწვდი,
ოღონდაც ერთი დაზუსტებით:
ქრისტიანი არა, უკანასკნელი ნაძირალა ვარ,
რომელმაც იცის როგორ დაგსაჯოს!
უხერხულობა (გალობა)
უხერხულობა მეუფლება-ვზივარ ახლა
დედაჩემის მეგობრების წვეულებაზე მოუქნელი, დარცხვენილი მოძრაობებით
ცეკვავენ ისევ...
სურთ სიყვარული და აღარ უყვართ...
სამშობლო
მათთვის შვილების მისამართით ნათქვამი
”ერთი ბარტყი გადმომიგდეა”- და ამ შვილების ბუდეებში გადამალვის ამბავია მათი ცხოვრება...
მაგრამ ცეკვავენ.... კეკლუცობენ, როგორც ოდესღაც, ნაოჭებქვეშ დამალული სასოწარკვეთით
და რაკი სჯერათ,
რომ ”სულ სხვაა სიყვარული უკანასკნელი,”
სჯერათ ასევე, რომ ჯერაც არ ყვარებიათ უკანასკნელად ...
და კვლავ ცეკვავენ,
უკვე როკვას ემსგავსება მათი წადილი
იმ შვილებით გადაძეძგილ ბუდეებში
ფეხების მკვეთრი მოძრაობით
მოხაზონ და მონიშნონ სივრცე
როგორც მხოლოდ მათი ადგილი...
სურთ სიყვარული...
მე მეტირება
და მეორე დღეს
ჩემს მეგობრებს
ვუამბობ ზღაპარს
შემოდგომაზე....
მზეს მივაფიცხებ სისხლგაყინულ (გალობა)
მზეს მივაფიცხებ სისხლგაყინულ, გათოშილ ძარღვებს-
სხეულის მიღმა რაღაცა მტკივა...
”შიშველი მოველ” მაპატიე, ვერაფერს გავცემ
ხელგამოწვდილი მე თვითონაც ვამძიმებ მიწას...
ჩემი ყოფნიდან არყოფნამდე ვეღარ გავტანე
შუა გზაში სისხლისაგან დავცარიელდი
მძიმეა სული!-ამ სხეულით ვეღარ ვატარებ,
სული ბასრი-ჩემთვისაც კი გადამთიელი.
უცებ თვალებთან ამეტუზა უღონო ფიქრი-
თუ მძიმეა, ცარიელი იქნებ არ არის?
მაგრამ მე მაინც მივუყვები პატარა ბილიკს,
როცა ცივი ხარ აღარ გჯერა მერე არაფრის...
მზეს მივაფიცხებ სისხლგაყინულ, გათოშილ ძარღვებს-
ვერ წავალ მგონი, შენ ვერ დაგტოვებ,
მხოლოდ და მხოლოდ ჩემს ცხოვრებას ვუწერ ანამნეზს,
შენი ადგილი ამ ნატაძრალ სულში მაოცებს...
ერთი ჭრილობიდან თუ დავკარგე (გალობა)
ერთი ჭრილობიდან თუ დავკარგე ამდენი სისხლი,
რაღა გავყიდო მერე ოცდაათ ვერცხლად,
სული დამრჩა და გროშსაც აღარავინ მიხდის
სული ეკიდება ნაყიდ სხეულს ცეცხლად!
ეს პარალელური ცხოვრებაა
მე დიაგონალზე კვეთა მინდა.
ეს გეომეტრიული მეტაფორა
შენმა წახნაგებმა მომაფიქრა.
რა ვიცი, მზესუმზირის ბაღებიდან
აფრენილ პეპელას რომ მამსგავსებდი,
როგორ ვიფიქრებდი ასე უცბად
ბადის მოქნევას თუ დამმადლებდი...
მე ასე თამაშზე უარს ვამბობ,
ჭვავის ყანაშიც არ დაგთანხმდები,
ეს პარალელური სიცოცხლეა
ერთად კი - კვეთაში გადავრჩებით...
ბოლო დროს ლექსებს ვერ ვასრულებ,
და სული კუზივით ამომაჯდა,
ეშმაკს შეერთების საფასური,
იცი? - მეძვირება საოცრად და
ახლა სასწაულის რწმენა მინდა,
ერთად შემომტვრევა ყველა კარის,
სახლი გამომიღე სარკმელიდან
მოვფრინავ,
გეჭრები,
შემოვსახლდი!
დგას ჩვენი მარტოობის მეასე წელიწადი
დგას ჩვენი მარტოობის მეასე წელიწადი,
მე - დოკუმენტური ფილმიდან გმირი ვარ,
შენ წარმოიდგინე - ომია ქვეყანაში,
მე მაინც ჩემს თავთან საომრად მივდივარ...
სამნი რომ ვერ გავხდით - კიდევ არაფერი,
ორის მარტოობაც არც ისე ძნელია;
მაგრამ იცი? ახლა ომია ქვეყანაში
და მე ზუსტად ვიცი რომ სადღაც მელიან;
ყოველ დღე ვიშვები ახალი გარსიდან,
და მოსარკევებას ვიწყებ სამყაროსი,
რომ კვლავ დაგინახო, ხელახლა თავიდან
შენ და ყველაფერი რაც კია დანარჩენი ...
იცი რა მაწუხებს - ჩრდილი აღარ შერჩათ,
ამ ჩემს ქვეყანაში ხეებს გადახანძრულს,
ნეტა, შემოდგომა ახლა რა ფრად მოვა?
როგორ გადაიხდის ნაძარცვის საფასურს...
...დგას ჩვენი მარტოობის მეასე წელიწადი,
სამნი რომ ვერ გავხდით - შვებაა მარტივი,
რადგანაც, უბრალოდ ომია ქვეყანაში
და იმ მესამესთვის არ დარჩა ადგილი...
დღეს განცხადებას გამოვაკრავ
დღეს განცხადებას გამოვაკრავ
ჩემი ოთახის დახაზულ კარზე:
აქ ცხოვრობს სევდა და მწუხარება
და ნუ შეუღებთ ტყუილად კარებს...
აქ ცხოვრობს ბინდი მაისის მწუხრის,
აქ მარტოობა ღამეებს ათევს,
ღიმილი უხმოდ ნებდება წუხილს
და ერთგულების პირობას აძლევს...
ვარსკვლავი მთვარეს სამარეს უთხრის
აქ ყველაფერი ისე მოდიდდა
ვეღარ მეტევა ამ ერთ ოთახში
დარდი ყოფნისა და არ ყოფნისა!...
ამიტომ სწრაფად, დაუყოვნებლად
მე თავშესაფარს ვეძიებ მათთვის:
მე, ჩემი სევდა და მწუხარება,
ვერა ვართ კარგად ფულის ამბებთან,
ამიტომ ოთახს ერთოთახიანს
ვეძებ იაფად, უიაფესად!..
მე არსებობის მიზეზს ...
მე არსებობის მიზეზს ვეძებ - სხვა არაფერი,
შენ კი არ გესმის და იმედის ხუხულებს მინგრევ,
მერე ბუდიდან გადმოყრილი ბარტყებივით გიყურებენ ჩემი თვალები,
შენ კი თავიდან-კაეშნიან სინანულს იწყებ...
მე გადარჩენის მიზეზს ვეძებ - სხვა არაფერი,
შენ კი არ გესმის და ტყუილად გეუცხოვები,
ღმერთმა ნუ ქნას და
ჩემთან ერთად შენც დამარცხდები
და ვეღარ ახსნი სიჯიუტეს შეუპოვრობით...
მე ჩემი ყოფნის პირველ საწყისს შენში ხორცს ვასხამ
და მაქვს ოცნება ჩემი სიცოცხლის გამართლების,
შენ კი არ გესმის და უმთავრეს იდეას კარგავ
იქეთობისას მხოლოდ ერთად თუ გადავრჩებით.
მე მინდა მხოლოდ ხვალინდელის დადგომა ღირდეს,
და არსებობის მიზეზისთვის ჩემებურ ვიბრძვი!
მე მინდა ატმის ყვავილების ტრფიალი მჭირდეს-
შენ ამ სურვილებს არ აყრიდე იქედნურ სიცილს...
ჩემი გაჩენის გამართლების აჩრდილებს დავდევ,
შენ ამ ძიების პატიება უნდა ისწავლო
გადაშენებას გადარჩენილ ცხოველივით-სტიქიებს დავძლევ
ყოფნა-არყოფნის სიმბიოზში რომ გავიმარჯვო
და არ გავხდე ისევ არყოფნა...
მე არსებობის მიზეზს ვეძებ - სხვა არაფერი,
შენ კი არ გესმის და იმედის ხუხულებს მინგრევ,
მერე ბუდიდან გადმოყრილი ბარტყებივით გიყურებენ ჩემი თვალები,
შენ კი თავიდან-კაეშნიან სინანულს იწყებ...
ყველა სილაზე რომელიც მომხვდა (გალობა)
ყველა სილაზე რომელიც მომხვდა,
მეორე ლოყას უსიტყვოდ გიწვდი,
ოღონდაც ერთი დაზუსტებით:
ქრისტიანი არა, უკანასკნელი ნაძირალა ვარ,
რომელმაც იცის როგორ დაგსაჯოს!
უხერხულობა (გალობა)
უხერხულობა მეუფლება-ვზივარ ახლა
დედაჩემის მეგობრების წვეულებაზე მოუქნელი, დარცხვენილი მოძრაობებით
ცეკვავენ ისევ...
სურთ სიყვარული და აღარ უყვართ...
სამშობლო
მათთვის შვილების მისამართით ნათქვამი
”ერთი ბარტყი გადმომიგდეა”- და ამ შვილების ბუდეებში გადამალვის ამბავია მათი ცხოვრება...
მაგრამ ცეკვავენ.... კეკლუცობენ, როგორც ოდესღაც, ნაოჭებქვეშ დამალული სასოწარკვეთით
და რაკი სჯერათ,
რომ ”სულ სხვაა სიყვარული უკანასკნელი,”
სჯერათ ასევე, რომ ჯერაც არ ყვარებიათ უკანასკნელად ...
და კვლავ ცეკვავენ,
უკვე როკვას ემსგავსება მათი წადილი
იმ შვილებით გადაძეძგილ ბუდეებში
ფეხების მკვეთრი მოძრაობით
მოხაზონ და მონიშნონ სივრცე
როგორც მხოლოდ მათი ადგილი...
სურთ სიყვარული...
მე მეტირება
და მეორე დღეს
ჩემს მეგობრებს
ვუამბობ ზღაპარს
შემოდგომაზე....
მზეს მივაფიცხებ სისხლგაყინულ (გალობა)
მზეს მივაფიცხებ სისხლგაყინულ, გათოშილ ძარღვებს-
სხეულის მიღმა რაღაცა მტკივა...
”შიშველი მოველ” მაპატიე, ვერაფერს გავცემ
ხელგამოწვდილი მე თვითონაც ვამძიმებ მიწას...
ჩემი ყოფნიდან არყოფნამდე ვეღარ გავტანე
შუა გზაში სისხლისაგან დავცარიელდი
მძიმეა სული!-ამ სხეულით ვეღარ ვატარებ,
სული ბასრი-ჩემთვისაც კი გადამთიელი.
უცებ თვალებთან ამეტუზა უღონო ფიქრი-
თუ მძიმეა, ცარიელი იქნებ არ არის?
მაგრამ მე მაინც მივუყვები პატარა ბილიკს,
როცა ცივი ხარ აღარ გჯერა მერე არაფრის...
მზეს მივაფიცხებ სისხლგაყინულ, გათოშილ ძარღვებს-
ვერ წავალ მგონი, შენ ვერ დაგტოვებ,
მხოლოდ და მხოლოდ ჩემს ცხოვრებას ვუწერ ანამნეზს,
შენი ადგილი ამ ნატაძრალ სულში მაოცებს...
ერთი ჭრილობიდან თუ დავკარგე (გალობა)
ერთი ჭრილობიდან თუ დავკარგე ამდენი სისხლი,
რაღა გავყიდო მერე ოცდაათ ვერცხლად,
სული დამრჩა და გროშსაც აღარავინ მიხდის
სული ეკიდება ნაყიდ სხეულს ცეცხლად!