ფეხის წვერებზე
ფეხის წვერებზე ავიწევი
ბოლომდე ავმაღლდები და
სიჩუმეს ჩავისუნთქავ...
ასე ჩემს ფილტვებში
გაზაფხული დაივლის...
მერე
სახლისაკენ ასკინკილით წავალ,
მეზობლის ალუჩებს
მოჭუტული მზერით ავხედავ და
ცხვირიც ამეპრიხება მსუნაგი სურვილისგან...
(აქ ჯერ პატარა ვარ...)
ღამით ქარს მოვუსმენ,
ფანჯრებსაც ღიას დავუტოვებ
რომ იქრიალოს ოთახებში
რომ აფრიალოს ფარდები,
რომ გადმოცვივდნენ რაფებიდან
წლობით ნაგროვები
და ნაზარდი ქოთნის ყვავილები...
ზოგი საჩუქრად რომ მომართვეს,
ზოგი რომ ვითხოვე,
ზოგი ჩუმად რომ მოვტაცე უგულო პატრონს...
ვგიჟდები ისე მიყვარს ქარის გრიალი
და ფარდების თავაწყვეტილი ფრიალი...
(აქ უკვე სადღაც შუაში ვარ
ალბათ პირველად, მართლა რომ შემიყვარდა
იქ...)
მზეში, ჰამაკში ჩავჯდები,
საყვარელი ლექსების კრებულს
კალთაში ჩავიდებ და
ერთხელაც არ გადავშლი
ისე წავიკითხავ ამოჩემებულ სტროფებს...
მზე თვალებში ჩამანათებს,
ვითომ ცრემლიც ამის გამო მომადგა,
უხერხულად გავიმშრალებ სახეს და
ცას ავხედავ-სარკეში ჩასახედად...
(აქ უკვე მოვხუცდი-ხელებზე და თვალების კუთხეებში წლები სხივებად მეტყობა)
და მაინც... ისევ ისეთი ვარ
როცა ვღელავ სიჩუმეს ვსუნქავ და
ფეხის წვერებზე ვიწევი...
ძალიან პატარა
იცი რა მიყვარს?
მაღალ სკამზე რომ ვზივარ და
ფეხებს ძირს რომ ვერ ვაწვდენ და
ჰაერში ჩემი ტერფები ქანაობენ...
ძალიან პატარა ვარ ამ დროს...
და ცაში ვარ თითქოს...
ქვემოდან ადამიანები მეძახიან მიწაზე დაეშვიო.
მე კიდე ფეხებს ვიქნევ და
ტერფები ჰაერში სრიალებენ და
მთელი ხმით,
მთელი ძალით
(პატარა მალულიტასავით)
მინდა ვიყვირო:
„ცუკველა გაცუმდეს!!!...“
იცი რა მიყვარს?
გაზაფხული რომ მოსაღამოვდება და
რომ იწვიმებს და
იმ ტერფებით,
ცოტა ხნის წინ ჰაერში რომ დააბიჯებდნენ,
ახალდანამულ მიწაზე რომ გავივლი და
ნაადრევად ჩამოცვენილი ფოთლები გამიწვებიან ფეხებთან...
და რომ ავკრეფ სათითაოდ, გზა-და-გზა...
მათ კიდე ძალიან გაუკვირდებათ
გათელვას რომ გადარჩნენ და
ჩემს ხელებში სიხარულით გაინაბებიან....
მე კიდე ძალიან პატარა ვარ ამ დროს...
იცი რა მიყვარს?
იასამნები რომ გაიღვიძებენ და
ხელებს რომ შემოვხვევ უზარმაზარ თაიგულს,
მერე თვალებით ხუთფურცლიან ყვავილს დავუწყებ ძებნას და...
ძლივს რომ ვიპოვნი და მოვწყვეტ...
ცოტა ხნის წინ გაფაციცებული რომ ეძებდნენ,
იმ თვალებს რომ დავხუჭავ და,
სურვილს რომ ჩავიფიქრებ და ყვავილს ჩავყლაპავ...
ძალიან პატარა ვარ ამ დროს...
იცი რა მიყვარს?
მაღალ სკამზე რომ ვზივარ და
ხელში გაზაფხულს რომ მოვტაცე მიწაზე ყოფნისას,
ის იასამნები და ფოთლები მიჭირავს და
პატარა ტერფებს მთელი ძალით ვიქნევ ჰაერში...
გარედან „ვიღაცეები“ რომ მეძახიან და
ადამიანებთან დაბრუნდიო, მთხოვენ....
მე კიდე მთელი ხმით მინდა ვიყვირო:
„ცუკველა გაცუმდეს!!!...“
მაგრამ მხოლოდ ვიღიმები...
ძალიან პატარა ვარ ამ დროს...
ასე დავმთავრდეთ
შენ შეგიძლია წამიყვანო
იქ,
სადაც
მრავალადაა ყვითელი ფერი...
მიწას სისველის სურნელი ასდის,
და შემოდგომა წითლად ღამდება...
იქ,
სადაც გული პატარა არ აქვთ,
მზერა-მრუდი,
ნაბიჯში დაღლა,
სადაც ზღაპარი გვიან მთავრდება...
თან მხოლოდ მაშინ,
როცა თვალებში უკვე ძილია,
როცა გეძებენ სხვისი სიზმრები...
იქ,
სადაც ჯადოს ქსოვენ ხელები-სხვა გახელებით
და წყვეტილ ძაფებს შევეხიზნები....
მე ვიოლინოს ხმები მაქვს გულზე
მოხვეული და ვტირი ასე...
ფიქრებიც უკვე იქცნენ თევზებად
თითქოს სხლტებიან ჩემი ბადიდან...
შენ შეგიძლია წამიყვანო...
იქ,
სადაც ჩემი დიდი დუმილი
ჩემი სუნთქვაა... და ჩრდილებიც
თამაშიდან უხმოდ გადიან...
ბოლოს და ბოლოს
გამარიდო აქაურ ქაოსს
თუნდაც, თვალები ამიხვიო
რომ ქალაქი უცბად დაღამდეს
ასეც ხომ ხდება...
შენ შეგიძლია წამიყვანო...
მხოლოდ
იქ, სადაც გზები მრუდია და ისე ვიწრო
წყალივით წდება,
გაცრეცილი ძაფივით წყდება....
ასე დავმთავრდეთ....
ფეხის წვერებზე ავიწევი
ბოლომდე ავმაღლდები და
სიჩუმეს ჩავისუნთქავ...
ასე ჩემს ფილტვებში
გაზაფხული დაივლის...
მერე
სახლისაკენ ასკინკილით წავალ,
მეზობლის ალუჩებს
მოჭუტული მზერით ავხედავ და
ცხვირიც ამეპრიხება მსუნაგი სურვილისგან...
(აქ ჯერ პატარა ვარ...)
ღამით ქარს მოვუსმენ,
ფანჯრებსაც ღიას დავუტოვებ
რომ იქრიალოს ოთახებში
რომ აფრიალოს ფარდები,
რომ გადმოცვივდნენ რაფებიდან
წლობით ნაგროვები
და ნაზარდი ქოთნის ყვავილები...
ზოგი საჩუქრად რომ მომართვეს,
ზოგი რომ ვითხოვე,
ზოგი ჩუმად რომ მოვტაცე უგულო პატრონს...
ვგიჟდები ისე მიყვარს ქარის გრიალი
და ფარდების თავაწყვეტილი ფრიალი...
(აქ უკვე სადღაც შუაში ვარ
ალბათ პირველად, მართლა რომ შემიყვარდა
იქ...)
მზეში, ჰამაკში ჩავჯდები,
საყვარელი ლექსების კრებულს
კალთაში ჩავიდებ და
ერთხელაც არ გადავშლი
ისე წავიკითხავ ამოჩემებულ სტროფებს...
მზე თვალებში ჩამანათებს,
ვითომ ცრემლიც ამის გამო მომადგა,
უხერხულად გავიმშრალებ სახეს და
ცას ავხედავ-სარკეში ჩასახედად...
(აქ უკვე მოვხუცდი-ხელებზე და თვალების კუთხეებში წლები სხივებად მეტყობა)
და მაინც... ისევ ისეთი ვარ
როცა ვღელავ სიჩუმეს ვსუნქავ და
ფეხის წვერებზე ვიწევი...
ძალიან პატარა
იცი რა მიყვარს?
მაღალ სკამზე რომ ვზივარ და
ფეხებს ძირს რომ ვერ ვაწვდენ და
ჰაერში ჩემი ტერფები ქანაობენ...
ძალიან პატარა ვარ ამ დროს...
და ცაში ვარ თითქოს...
ქვემოდან ადამიანები მეძახიან მიწაზე დაეშვიო.
მე კიდე ფეხებს ვიქნევ და
ტერფები ჰაერში სრიალებენ და
მთელი ხმით,
მთელი ძალით
(პატარა მალულიტასავით)
მინდა ვიყვირო:
„ცუკველა გაცუმდეს!!!...“
იცი რა მიყვარს?
გაზაფხული რომ მოსაღამოვდება და
რომ იწვიმებს და
იმ ტერფებით,
ცოტა ხნის წინ ჰაერში რომ დააბიჯებდნენ,
ახალდანამულ მიწაზე რომ გავივლი და
ნაადრევად ჩამოცვენილი ფოთლები გამიწვებიან ფეხებთან...
და რომ ავკრეფ სათითაოდ, გზა-და-გზა...
მათ კიდე ძალიან გაუკვირდებათ
გათელვას რომ გადარჩნენ და
ჩემს ხელებში სიხარულით გაინაბებიან....
მე კიდე ძალიან პატარა ვარ ამ დროს...
იცი რა მიყვარს?
იასამნები რომ გაიღვიძებენ და
ხელებს რომ შემოვხვევ უზარმაზარ თაიგულს,
მერე თვალებით ხუთფურცლიან ყვავილს დავუწყებ ძებნას და...
ძლივს რომ ვიპოვნი და მოვწყვეტ...
ცოტა ხნის წინ გაფაციცებული რომ ეძებდნენ,
იმ თვალებს რომ დავხუჭავ და,
სურვილს რომ ჩავიფიქრებ და ყვავილს ჩავყლაპავ...
ძალიან პატარა ვარ ამ დროს...
იცი რა მიყვარს?
მაღალ სკამზე რომ ვზივარ და
ხელში გაზაფხულს რომ მოვტაცე მიწაზე ყოფნისას,
ის იასამნები და ფოთლები მიჭირავს და
პატარა ტერფებს მთელი ძალით ვიქნევ ჰაერში...
გარედან „ვიღაცეები“ რომ მეძახიან და
ადამიანებთან დაბრუნდიო, მთხოვენ....
მე კიდე მთელი ხმით მინდა ვიყვირო:
„ცუკველა გაცუმდეს!!!...“
მაგრამ მხოლოდ ვიღიმები...
ძალიან პატარა ვარ ამ დროს...
ასე დავმთავრდეთ
შენ შეგიძლია წამიყვანო
იქ,
სადაც
მრავალადაა ყვითელი ფერი...
მიწას სისველის სურნელი ასდის,
და შემოდგომა წითლად ღამდება...
იქ,
სადაც გული პატარა არ აქვთ,
მზერა-მრუდი,
ნაბიჯში დაღლა,
სადაც ზღაპარი გვიან მთავრდება...
თან მხოლოდ მაშინ,
როცა თვალებში უკვე ძილია,
როცა გეძებენ სხვისი სიზმრები...
იქ,
სადაც ჯადოს ქსოვენ ხელები-სხვა გახელებით
და წყვეტილ ძაფებს შევეხიზნები....
მე ვიოლინოს ხმები მაქვს გულზე
მოხვეული და ვტირი ასე...
ფიქრებიც უკვე იქცნენ თევზებად
თითქოს სხლტებიან ჩემი ბადიდან...
შენ შეგიძლია წამიყვანო...
იქ,
სადაც ჩემი დიდი დუმილი
ჩემი სუნთქვაა... და ჩრდილებიც
თამაშიდან უხმოდ გადიან...
ბოლოს და ბოლოს
გამარიდო აქაურ ქაოსს
თუნდაც, თვალები ამიხვიო
რომ ქალაქი უცბად დაღამდეს
ასეც ხომ ხდება...
შენ შეგიძლია წამიყვანო...
მხოლოდ
იქ, სადაც გზები მრუდია და ისე ვიწრო
წყალივით წდება,
გაცრეცილი ძაფივით წყდება....
ასე დავმთავრდეთ....