სიცოცხლე
რატომ არ თენდება, რა ვიცი.
ერთი ტანჯული ადამიანის
ამოძახილი ძილის დროს
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა,
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა.
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა,
რატომ არ თენდება, რა ვიცი.
სიცოცხლე _ ხანგრძლივი წამია,
სიცოცხლე _ უძალო შხამია,
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა,
რატომ არ თენდება, რა ვიცი.
სიცოცხლე _ სულეთის ჩქამია,
სიცოცხლე _ იმედთა ხრამია,
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა,
რატომ არ თენდება, რა ვიცი.
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა,
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა,
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა,
რატომ არ თენდება, რა ვიცი.
2003
ისევ ჭეშმარიტების შესახებ
სასჯელად ჩვენდა
დაფარულია ისევ თვალთაგან,
შემოსილია ხან ფლასით,
ხან პორფირ-ბისონით.
ისევ უსხლტება იგი სმენასაც,
ხან ღრიალებს გამძვინვებული,
ხან ჩურჩულებს ძლივსგასაგონად.
მე და შენ კი
გულმშვიდად ვზივართ
და თავს ვიწონებთ.
1986
* * *
ო, ეს საწყალი ჭეშმარიტება,
მუდამ უბრალოდ შემოსილი,
თან სასაცილოდ აგდებული
ნაირ-ნაირი სამოსელით მოკაზმულთაგან,
დადის მარტოკა
და დაეძებს თვის მსგავს მარტოსულს,
ხან სასახლეში,
ხან ბნელ სენაკში შეეხეტება...
მაგრამ ვერსად პოულობს სადგურს.
1973
* * *
ვაი, კრულო ბედისწერავ,
ნეტავ შენი ერთი კლანჭი
ავგაროზად გულს მეკიდოს.
ვაი, კრულო ბედისწერავ,
ჩვენთვის კარგი რა გიქნია?
სამოთხის გზა ჩაგიკეტავს,
ფართო კარი განგიხვნია
ჯოჯოხეთის ბაღნარების...
1986
* * *
გაუგებარი
და იდუმალი,
როგორც დაღლილი თვალებისთვის
მოალერსე წყვილის ზეიმი,
მიედინება წუთისოფელი.
იმას რა ძალა ააშენებს,
რაც სიყვარულს დაუნგრევია?
1973
* * *
ბრწყინავს ალმასი, ბროლი...
ნამი ციმციმებს დილის...
მაგრამ
გონჯდება ყოვლი,
ოდეს სიკეთე სტირის.
ვსასოობთ ნათელს ულევს...
გვრწამსცა ნათლისაც მცირის...
მაგრამ
ურჩდება გული,
ოდეს სიკეთე სტირის.
გვჯერა, გვეგულვის, ვხედავთ..
გვმოსავს, გვიფარავს, გვივლის...
მაგრამ
რადა გვცდის ნეტავ,
ოდეს სიკეთე სტირის?
1982
ბევრი რამ იყო გაუგებარი...…
დიოდა ჩემი ფიქრების ნისლი
იმედების და სურვილების ღობე-ყორეში...…
ბევრი რამ იყო გაუგებარი!
ახლა კი, როცა დამეძენძა ხორცი და სული,
ახლა კი, როცა საფლავიღა დავტოვე ქვეყნად,
ახლა კი, როცა ბალახებმა წარხოცეს ისიც,
ყველაფერი გასაგებია.
1974
* * *
აღარ ვუცქერ ჩიტებს შურით,
თუ ღმერთს სურდა, ჩემი წილი
დამყვებოდა ფრთები ალბათ.
აღარ ვუცქერ ჩიტებს შურით,
ბევრსა ჰფრენენ, მაგრამ მაინც
ვერ სწყდებიან ცოდვილ მიწას.
იმათ ვუცქერ ახლა შურით,
ვინც შლეგია, ვინც ბრძენია,
ვინც უცქერის ჩიტებს შურით.
1986
* * *
არ ბერდება სულის მშვენება,
არ იძარცვება,
ზეციურია და წარუვალი.
და მაინც...… მაინც...…
თლილი ღაწვები ჭკნებიან ოდეს,
სულის მშვენება
თავის იდუმალ სალოცავში
დამარცხებას თვისას დასტირის.
1979
პოეტური კრებული
ადვილია შენი შეყვარება, უფალო,
შენ ძლიერი ხარ.
შეყვარებით
განწმენდა ხდება ყოვლის, უფალო,
შენ წმინდა ხარ უამისოდაც.
მუხლზე დაცემა ადვილია შენს წინ, უფალო.
ვიდრე მწვირის მოწმენდა მოყვასის სულზე.
ბინძურდება თეთრი ხელთათმანები.
თეთრი ხელთათმანები მიიღე მსხვერპლად, უფალო,
თეთრი ბატკნების მაგიერ.
1985
რატომ არ თენდება, რა ვიცი.
ერთი ტანჯული ადამიანის
ამოძახილი ძილის დროს
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა,
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა.
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა,
რატომ არ თენდება, რა ვიცი.
სიცოცხლე _ ხანგრძლივი წამია,
სიცოცხლე _ უძალო შხამია,
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა,
რატომ არ თენდება, რა ვიცი.
სიცოცხლე _ სულეთის ჩქამია,
სიცოცხლე _ იმედთა ხრამია,
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა,
რატომ არ თენდება, რა ვიცი.
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა,
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა,
სიცოცხლე _ უძილო ღამეა,
რატომ არ თენდება, რა ვიცი.
2003
ისევ ჭეშმარიტების შესახებ
სასჯელად ჩვენდა
დაფარულია ისევ თვალთაგან,
შემოსილია ხან ფლასით,
ხან პორფირ-ბისონით.
ისევ უსხლტება იგი სმენასაც,
ხან ღრიალებს გამძვინვებული,
ხან ჩურჩულებს ძლივსგასაგონად.
მე და შენ კი
გულმშვიდად ვზივართ
და თავს ვიწონებთ.
1986
* * *
ო, ეს საწყალი ჭეშმარიტება,
მუდამ უბრალოდ შემოსილი,
თან სასაცილოდ აგდებული
ნაირ-ნაირი სამოსელით მოკაზმულთაგან,
დადის მარტოკა
და დაეძებს თვის მსგავს მარტოსულს,
ხან სასახლეში,
ხან ბნელ სენაკში შეეხეტება...
მაგრამ ვერსად პოულობს სადგურს.
1973
* * *
ვაი, კრულო ბედისწერავ,
ნეტავ შენი ერთი კლანჭი
ავგაროზად გულს მეკიდოს.
ვაი, კრულო ბედისწერავ,
ჩვენთვის კარგი რა გიქნია?
სამოთხის გზა ჩაგიკეტავს,
ფართო კარი განგიხვნია
ჯოჯოხეთის ბაღნარების...
1986
* * *
გაუგებარი
და იდუმალი,
როგორც დაღლილი თვალებისთვის
მოალერსე წყვილის ზეიმი,
მიედინება წუთისოფელი.
იმას რა ძალა ააშენებს,
რაც სიყვარულს დაუნგრევია?
1973
* * *
ბრწყინავს ალმასი, ბროლი...
ნამი ციმციმებს დილის...
მაგრამ
გონჯდება ყოვლი,
ოდეს სიკეთე სტირის.
ვსასოობთ ნათელს ულევს...
გვრწამსცა ნათლისაც მცირის...
მაგრამ
ურჩდება გული,
ოდეს სიკეთე სტირის.
გვჯერა, გვეგულვის, ვხედავთ..
გვმოსავს, გვიფარავს, გვივლის...
მაგრამ
რადა გვცდის ნეტავ,
ოდეს სიკეთე სტირის?
1982
ბევრი რამ იყო გაუგებარი...…
დიოდა ჩემი ფიქრების ნისლი
იმედების და სურვილების ღობე-ყორეში...…
ბევრი რამ იყო გაუგებარი!
ახლა კი, როცა დამეძენძა ხორცი და სული,
ახლა კი, როცა საფლავიღა დავტოვე ქვეყნად,
ახლა კი, როცა ბალახებმა წარხოცეს ისიც,
ყველაფერი გასაგებია.
1974
* * *
აღარ ვუცქერ ჩიტებს შურით,
თუ ღმერთს სურდა, ჩემი წილი
დამყვებოდა ფრთები ალბათ.
აღარ ვუცქერ ჩიტებს შურით,
ბევრსა ჰფრენენ, მაგრამ მაინც
ვერ სწყდებიან ცოდვილ მიწას.
იმათ ვუცქერ ახლა შურით,
ვინც შლეგია, ვინც ბრძენია,
ვინც უცქერის ჩიტებს შურით.
1986
* * *
არ ბერდება სულის მშვენება,
არ იძარცვება,
ზეციურია და წარუვალი.
და მაინც...… მაინც...…
თლილი ღაწვები ჭკნებიან ოდეს,
სულის მშვენება
თავის იდუმალ სალოცავში
დამარცხებას თვისას დასტირის.
1979
პოეტური კრებული
ადვილია შენი შეყვარება, უფალო,
შენ ძლიერი ხარ.
შეყვარებით
განწმენდა ხდება ყოვლის, უფალო,
შენ წმინდა ხარ უამისოდაც.
მუხლზე დაცემა ადვილია შენს წინ, უფალო.
ვიდრე მწვირის მოწმენდა მოყვასის სულზე.
ბინძურდება თეთრი ხელთათმანები.
თეთრი ხელთათმანები მიიღე მსხვერპლად, უფალო,
თეთრი ბატკნების მაგიერ.
1985