ბრმა განწყობა
მე ახლაც ვხედავ, როგორ ზიხარ ტაძარში ჩუმი,
მოდი, ძვირფასო, საკუთარი სული გამანდე,
ყველა სიზმარში ამგვარ ტაძარს გარშემო ვუვლი,
შენ გაფითრდები როს დაითვლი ციდან სამამდე.
წირვა დასრულდა, მსხვერპლშეწირვის დრო დადგა უკვე,
წირვა დასრულდა და დატოვო გინდა ტაძარი,
უთვისტომოებს დავყვები და ბნელში გზას ვუკვლევ,
შეშინეული საკუთარ თავს ადრე ვბაძავდი.
შენ ისევ მშვიდი, მომლოდინე და უფრო ნაზი,
ვერაფრით ხვდები, ჩემს სურვილში როგორ გაები...
მიმიკა შენი არ გულისხმობს ღიმილს მონაზვნის,
ღიმილი შენი არ გულისხმობს რამე ღვთაებრივს.
და რახან მარტოს აღარ გტოვებ არცერთ სტრიქონთან,
და რახან მარტოს არ მიტოვებ ახლა სტრიქონებს,
ჩვენი ნაპირი ტალღას სადღაც ზღვაში მიჰქონდა,
ეჰ, რა იქნება ჩვენს ბინაში თვითონ მიგვქონდეს?!
მე ახლაც ვხედავ, როგორ ტირი ტაძარში ჩუმი,
მოდი, ძვირფასო და მომავლის დარდი გამანდე,
ყოველ საღამოს საკუთარ თავს გარშემო ვუვლი,
როცა ვფითრდები, ვეღარ ვითვლი ციდან სამამდე...
ლოცვის ხაზზე
ხარ უდაბნოში. უდაბნოა უფრორე შენში,
მოჩვენებათა არ აგროვებ ახლა ნიმუშებს.
თითქოს მოდუნდი და ტკივილთა გვემას შეეშვი,
მერე ადექი და საკუთარ სულთან იმრუშე.
ეძებ არავინ-ს, ელოდები როცა თვისტომებს,
სუნთქავ ლოცვებს და გზას ინათებ უდიადემოდ,
ხალხს ყველაფერი, ღმერთისთვის კი ცოდვებს იტოვებ,
მზერით ბაბილონს გოდების ხმა რომ მიადევნო.
მიწამ მიირთვა რახანია შენი სიზმრები,
დასანანია,ვერ იქცევი ქვემოთ ვენახად.
დღე დღეს არ მისდევს,მაინც იჭერს. ხიბლში იზრდები,
და უნებურად ხასიათიც შემოგენახა.
შეინახავდი სასოებას ალბათ ისედაც,
თუმც ახირება, რომ არ იყო, იყო დროული.
წეღან ეშმაკი შენს სიკეთეს ბადით მისდევდა,
და ბოროტება გაიძახდა: ღმერთსაც მოვუვლი.
ხარ უდაბნოში...ყლაპავ ნერწყვს და სინდისს აყოლებ,
სულზე იშუშებ ბაბილონს და სუნთქავ ოხშივარს.
დღეს ქედმაღლობა დაემალა შენს თანატოლებს,
ახლა წერილს გწერ და მომავლის დახრულ ქოხში ვარ.
ბა-ვშვი
ოთახში სიჩუმე მუსიკამ აკენკა,
წირვა ვერ გამოგყავს ფინჯანი ჩაისთვის,
სიცოცხლე დატოვე წარსულის სარკესთან,
მერე კი უბეში ეპოქა ჩაისვი.
ფიქრობ და ლოცულობ უბრალო ფრაზებით,
ლოცვაში სურვილებს ერთმანეთშ ურითმავ.
მზესთან მტრედებია... ვიცი გაბრაზდები-
ღმერთი გამოძერწე ნატეხი პურიდან.
ღამეს ეპარება ყინვა ნაბადიდან.
ცისკართან დავმდგარვართ ვარსკვლავი, მე, ბა და...
ვერ ვამბობ ნაგულისხმევს... რაც ახლა გაბადია,
უწინ ვიპოვნე და არასდროს მებადა.
ოთახი სიჩუმის მუსიკამ აკენკა,
შენ წირვა გამოგყავს ფინჯანი ჩაისთვის,
წარსული დატოვე სიცოცხლის სარკესთან,
და გულის ჯიბეში ეპოქა ჩამისვი.
არავის და არაფერს
ახლა, როცა სიყვარულს პულსი არ ესინჯება,
ახლა, როცა გრძნობები გიცვივდება ბაგეში,
ვდგავარ გულის მიწაზე მოპოეტო ბიჭებთან,
მხოლოდ გულის სამანთან ვგავარ ლექსზე დაგეშილს.
ვდგავარ გაუღიმარი. არც მთლად უამბიციო,
ვდგავარ ასე უნიჭოდ, ველი არვის, არაფერს.
ხელოვნების საზღვრები ხალხისკენ რომ მიწიო,
ხალხი ხალხი არის და ერთხელ მაინც გააფრენს.
რა დროს პოეზიაა - ახლა დროა ისეთი,
ხედავ? ბავშვებს მოსაქცევს სულიერად ტუქსავენ,
გენით შოთას გალობას ცალი ყურით ისმენდი,
ღვთაებრივად მივტირით - ხოტბას ვასხამთ რუსთაველს.
ჰო, მე ვარ მოციქული ამდენ მეფე-ბატონში,
ხოხვით ამოვიტანე ცაში რაც რამ მებარა,
ბოლოს ყველა დავრჩებით სიკვდილის წილ მარტონი,
ფსევდო სურვილ-იმედი ისევ უკვდავებაა.
ხომ იგრძენი? ასეა... სულით ხორცი ნეტარებს,
მიწის ქვეშევრდომობა, როგორც საქმე დამდაბლდა.
საწოლის ქვეშ შენახვა არ ღირს დარდის მეტადრე,
სჯობს რომ უღვთოდ მივანდო ღვთისნიერს და თავმდაბალს.
მალე, როცა სრულყოფას პულსი გაესინჯება,
მალე, როცა გრძნობები ჩამოცვივა ბაგიდან,
პეშვით სირცხვილს მიართმევ მოპოეტო ბიჭებს და
თუგინდ არ დამიჯერო, ცამდე მხრებით აგიტან.
თან-ხმოვანი
გულჩათხრობილი საღამოა, როგორც განწყობა,
გიმარცვლავ ღმერთს და გადამყავხარ სიკეთის მიღმა,
აღსარებაში ვიღაც თავის ცოდვებს აწყობდა,
აღსარებულმა სინამდვილემ არ გამიღიმა.
სულ გეხვეწები, რომ მუდარა ხსნა არ გეგონოს,
დღესაც გვითვლიან გასულ დღეებს, როგორც გასასვლელს,
მთელი სამყარო გიკარნახებს ჩემზე ნეკროლოგს,
შენ კი ვერ დაწერ ოცნებობა, რომ შეგასწავლე.
უცოდველობამ ჩვენს ბინაში დახრა აკვნები,
ბავშვებს - ბავშვობა შიშველ ტანზეც კი არ ერგებათ.
კეთილდღეობას ამაღამ თუ შემოაკვდები,
მეც დავნებდები... გამაყოლოს შენს გზას ეგება.
აღსარებაში ვიღაც თავის ცოდვებს აწყობდა,
ბედი სუსტი გაქვს. სულის ზრდაში აღარ ერევი.
გულჩათხრობილი საღამოა, როგორც განწყობა,
გიმარცვლავ ღმერთს და ვერ ვიპოვნე ზუსტი ბგერები.
დღეა ჩვეულებრივი
დღეა ჩვეულებრივი ... სული ვერ დავამშიე,
უჩვეულო არაა, მიჭირს ქების მოხდენა,
ისტორიას აჩუქებს ეს საღამო ნაშიერს,
მერე თვალის ახელით ზღვის გაყოფა მოხდება.
მიჭირს სინამდვილიდან სასურველის გატანა,
ჩრდილის საბან დახურულ ყოფნას ისე ვასრულებ,
ვერ ვპოულობ სიზმრებში მეტაფორის ნატამალს,
როცა მოგონებებით ამოივსო სასულე.
არარსებულ გრაგნილზე მომავალი მოვხაზე,
აწი, ჩაძიება და ამოხსნაა აფსურდი.
არ მეტყობა უფალო ნუთუ მიხრვრა-მოხვრაზე,
როდის დავიწყები და ბოლოს როდის დავსრულდი?!
თუმც რატომღა ვკითხულობ - ბედს არასდროს ვუჩივი,
ძაღლი აღარ უყეფს და გულზეც არ ეხატება,
ახლა ბოროტებაა მეტნაკლებად გულჩვილი,
ხოლო სინანულია მობუზული ხატებთან.
მორჩა, ეს დღეც ჩაბარდა ისტორიას უმწეოდ,
ქუჩა-ქუჩა მეძება, ვერ მიპოვნა ღირსებამ,
შენ მუდამ მიმეორებ: ნაყოფს აკვანს ვურწევ-ო,
განუკითხავ ღამეებს ძეგლი არ ეღირსებათ...
ასეა მუდამ
ასეა მუდამ... და ნოემბერს წვიმებს ასევენ,
ყოველი ღამე წინა ღამის ანალოგია.
ჩავარდნილი ხარ ქვეყანაში, სადაც ასევე,
სამშობლო შენი ჩავარდნილი არის ლოგინად.
ქედის მოდრეკა მე არ ძალმიძს ძვირფასო შენებრ,
იცი, ჩაქოლვა ჩამისაფრდა სადღაც ახლოში,
რა ვქნა, ხალხისთვის თბილი ბინა ვერ ავაშენე,
რიყედან ქვესკნელს მიმათრევენ სინდისგათოშილს.
ვიკრეფ ძალას და უნებურად ჩემს თავს დავნებდი,
სული მოვიმკე, თუმცა სარჩოს მიჭირს მიხედვა,
მუხლებნატკენმა დავიწყევლე ღმერთო თავბედი,
და ღვთისმშობელი სამი ცრემლით ტკივილს მიხვევდა.
ასეა მუდამ... და ნოემბრის დღეებს მასევენ,
ღამე დღეა და დღე ღამეა, მიჭირს გაგება.
ბევრი ვიარე ქვეყანაზე, სულშიც ასევე,
რაღა სულია - სული თუკი გზა არ ა(გ)ებნა.
მე ახლაც ვხედავ, როგორ ზიხარ ტაძარში ჩუმი,
მოდი, ძვირფასო, საკუთარი სული გამანდე,
ყველა სიზმარში ამგვარ ტაძარს გარშემო ვუვლი,
შენ გაფითრდები როს დაითვლი ციდან სამამდე.
წირვა დასრულდა, მსხვერპლშეწირვის დრო დადგა უკვე,
წირვა დასრულდა და დატოვო გინდა ტაძარი,
უთვისტომოებს დავყვები და ბნელში გზას ვუკვლევ,
შეშინეული საკუთარ თავს ადრე ვბაძავდი.
შენ ისევ მშვიდი, მომლოდინე და უფრო ნაზი,
ვერაფრით ხვდები, ჩემს სურვილში როგორ გაები...
მიმიკა შენი არ გულისხმობს ღიმილს მონაზვნის,
ღიმილი შენი არ გულისხმობს რამე ღვთაებრივს.
და რახან მარტოს აღარ გტოვებ არცერთ სტრიქონთან,
და რახან მარტოს არ მიტოვებ ახლა სტრიქონებს,
ჩვენი ნაპირი ტალღას სადღაც ზღვაში მიჰქონდა,
ეჰ, რა იქნება ჩვენს ბინაში თვითონ მიგვქონდეს?!
მე ახლაც ვხედავ, როგორ ტირი ტაძარში ჩუმი,
მოდი, ძვირფასო და მომავლის დარდი გამანდე,
ყოველ საღამოს საკუთარ თავს გარშემო ვუვლი,
როცა ვფითრდები, ვეღარ ვითვლი ციდან სამამდე...
ლოცვის ხაზზე
ხარ უდაბნოში. უდაბნოა უფრორე შენში,
მოჩვენებათა არ აგროვებ ახლა ნიმუშებს.
თითქოს მოდუნდი და ტკივილთა გვემას შეეშვი,
მერე ადექი და საკუთარ სულთან იმრუშე.
ეძებ არავინ-ს, ელოდები როცა თვისტომებს,
სუნთქავ ლოცვებს და გზას ინათებ უდიადემოდ,
ხალხს ყველაფერი, ღმერთისთვის კი ცოდვებს იტოვებ,
მზერით ბაბილონს გოდების ხმა რომ მიადევნო.
მიწამ მიირთვა რახანია შენი სიზმრები,
დასანანია,ვერ იქცევი ქვემოთ ვენახად.
დღე დღეს არ მისდევს,მაინც იჭერს. ხიბლში იზრდები,
და უნებურად ხასიათიც შემოგენახა.
შეინახავდი სასოებას ალბათ ისედაც,
თუმც ახირება, რომ არ იყო, იყო დროული.
წეღან ეშმაკი შენს სიკეთეს ბადით მისდევდა,
და ბოროტება გაიძახდა: ღმერთსაც მოვუვლი.
ხარ უდაბნოში...ყლაპავ ნერწყვს და სინდისს აყოლებ,
სულზე იშუშებ ბაბილონს და სუნთქავ ოხშივარს.
დღეს ქედმაღლობა დაემალა შენს თანატოლებს,
ახლა წერილს გწერ და მომავლის დახრულ ქოხში ვარ.
ბა-ვშვი
ოთახში სიჩუმე მუსიკამ აკენკა,
წირვა ვერ გამოგყავს ფინჯანი ჩაისთვის,
სიცოცხლე დატოვე წარსულის სარკესთან,
მერე კი უბეში ეპოქა ჩაისვი.
ფიქრობ და ლოცულობ უბრალო ფრაზებით,
ლოცვაში სურვილებს ერთმანეთშ ურითმავ.
მზესთან მტრედებია... ვიცი გაბრაზდები-
ღმერთი გამოძერწე ნატეხი პურიდან.
ღამეს ეპარება ყინვა ნაბადიდან.
ცისკართან დავმდგარვართ ვარსკვლავი, მე, ბა და...
ვერ ვამბობ ნაგულისხმევს... რაც ახლა გაბადია,
უწინ ვიპოვნე და არასდროს მებადა.
ოთახი სიჩუმის მუსიკამ აკენკა,
შენ წირვა გამოგყავს ფინჯანი ჩაისთვის,
წარსული დატოვე სიცოცხლის სარკესთან,
და გულის ჯიბეში ეპოქა ჩამისვი.
არავის და არაფერს
ახლა, როცა სიყვარულს პულსი არ ესინჯება,
ახლა, როცა გრძნობები გიცვივდება ბაგეში,
ვდგავარ გულის მიწაზე მოპოეტო ბიჭებთან,
მხოლოდ გულის სამანთან ვგავარ ლექსზე დაგეშილს.
ვდგავარ გაუღიმარი. არც მთლად უამბიციო,
ვდგავარ ასე უნიჭოდ, ველი არვის, არაფერს.
ხელოვნების საზღვრები ხალხისკენ რომ მიწიო,
ხალხი ხალხი არის და ერთხელ მაინც გააფრენს.
რა დროს პოეზიაა - ახლა დროა ისეთი,
ხედავ? ბავშვებს მოსაქცევს სულიერად ტუქსავენ,
გენით შოთას გალობას ცალი ყურით ისმენდი,
ღვთაებრივად მივტირით - ხოტბას ვასხამთ რუსთაველს.
ჰო, მე ვარ მოციქული ამდენ მეფე-ბატონში,
ხოხვით ამოვიტანე ცაში რაც რამ მებარა,
ბოლოს ყველა დავრჩებით სიკვდილის წილ მარტონი,
ფსევდო სურვილ-იმედი ისევ უკვდავებაა.
ხომ იგრძენი? ასეა... სულით ხორცი ნეტარებს,
მიწის ქვეშევრდომობა, როგორც საქმე დამდაბლდა.
საწოლის ქვეშ შენახვა არ ღირს დარდის მეტადრე,
სჯობს რომ უღვთოდ მივანდო ღვთისნიერს და თავმდაბალს.
მალე, როცა სრულყოფას პულსი გაესინჯება,
მალე, როცა გრძნობები ჩამოცვივა ბაგიდან,
პეშვით სირცხვილს მიართმევ მოპოეტო ბიჭებს და
თუგინდ არ დამიჯერო, ცამდე მხრებით აგიტან.
თან-ხმოვანი
გულჩათხრობილი საღამოა, როგორც განწყობა,
გიმარცვლავ ღმერთს და გადამყავხარ სიკეთის მიღმა,
აღსარებაში ვიღაც თავის ცოდვებს აწყობდა,
აღსარებულმა სინამდვილემ არ გამიღიმა.
სულ გეხვეწები, რომ მუდარა ხსნა არ გეგონოს,
დღესაც გვითვლიან გასულ დღეებს, როგორც გასასვლელს,
მთელი სამყარო გიკარნახებს ჩემზე ნეკროლოგს,
შენ კი ვერ დაწერ ოცნებობა, რომ შეგასწავლე.
უცოდველობამ ჩვენს ბინაში დახრა აკვნები,
ბავშვებს - ბავშვობა შიშველ ტანზეც კი არ ერგებათ.
კეთილდღეობას ამაღამ თუ შემოაკვდები,
მეც დავნებდები... გამაყოლოს შენს გზას ეგება.
აღსარებაში ვიღაც თავის ცოდვებს აწყობდა,
ბედი სუსტი გაქვს. სულის ზრდაში აღარ ერევი.
გულჩათხრობილი საღამოა, როგორც განწყობა,
გიმარცვლავ ღმერთს და ვერ ვიპოვნე ზუსტი ბგერები.
დღეა ჩვეულებრივი
დღეა ჩვეულებრივი ... სული ვერ დავამშიე,
უჩვეულო არაა, მიჭირს ქების მოხდენა,
ისტორიას აჩუქებს ეს საღამო ნაშიერს,
მერე თვალის ახელით ზღვის გაყოფა მოხდება.
მიჭირს სინამდვილიდან სასურველის გატანა,
ჩრდილის საბან დახურულ ყოფნას ისე ვასრულებ,
ვერ ვპოულობ სიზმრებში მეტაფორის ნატამალს,
როცა მოგონებებით ამოივსო სასულე.
არარსებულ გრაგნილზე მომავალი მოვხაზე,
აწი, ჩაძიება და ამოხსნაა აფსურდი.
არ მეტყობა უფალო ნუთუ მიხრვრა-მოხვრაზე,
როდის დავიწყები და ბოლოს როდის დავსრულდი?!
თუმც რატომღა ვკითხულობ - ბედს არასდროს ვუჩივი,
ძაღლი აღარ უყეფს და გულზეც არ ეხატება,
ახლა ბოროტებაა მეტნაკლებად გულჩვილი,
ხოლო სინანულია მობუზული ხატებთან.
მორჩა, ეს დღეც ჩაბარდა ისტორიას უმწეოდ,
ქუჩა-ქუჩა მეძება, ვერ მიპოვნა ღირსებამ,
შენ მუდამ მიმეორებ: ნაყოფს აკვანს ვურწევ-ო,
განუკითხავ ღამეებს ძეგლი არ ეღირსებათ...
ასეა მუდამ
ასეა მუდამ... და ნოემბერს წვიმებს ასევენ,
ყოველი ღამე წინა ღამის ანალოგია.
ჩავარდნილი ხარ ქვეყანაში, სადაც ასევე,
სამშობლო შენი ჩავარდნილი არის ლოგინად.
ქედის მოდრეკა მე არ ძალმიძს ძვირფასო შენებრ,
იცი, ჩაქოლვა ჩამისაფრდა სადღაც ახლოში,
რა ვქნა, ხალხისთვის თბილი ბინა ვერ ავაშენე,
რიყედან ქვესკნელს მიმათრევენ სინდისგათოშილს.
ვიკრეფ ძალას და უნებურად ჩემს თავს დავნებდი,
სული მოვიმკე, თუმცა სარჩოს მიჭირს მიხედვა,
მუხლებნატკენმა დავიწყევლე ღმერთო თავბედი,
და ღვთისმშობელი სამი ცრემლით ტკივილს მიხვევდა.
ასეა მუდამ... და ნოემბრის დღეებს მასევენ,
ღამე დღეა და დღე ღამეა, მიჭირს გაგება.
ბევრი ვიარე ქვეყანაზე, სულშიც ასევე,
რაღა სულია - სული თუკი გზა არ ა(გ)ებნა.