აქ არის ყველა, ყველაფერი,
მაგრამ არავინ!
ხელის უნებლიე მოძრაობა
ხსოვნის კარნახით
სიტყვის უხმო სინონიმი...
გაქვავებული კადრი,
სადაც ფეთქავს მხოლოდ ბავშვის ღიმილი
ბიძგი იმავე წრებრუნვის დასაწყებად.
იქ ყველაფერი მეორდება განსხვავებულად.
ერთფეროვანია მხოლოდ შედეგი
და ამაზე აღარ ღირს ფიქრი...
როგორც იქნა, შევაგროვე საკუთარი თავი
და დავემგვანე ეკლის გვირგვინს,
რომელიც შენ გერგო წილად,
გოლგოთის გზა რომ განასრულე.
მე რა ვიცი, ვინ ატარებს ცოდვის ნაყოფს,
ვინ აღსავსეა უსაზღვრო მადლით?!
გაღიმებული წითელი ვაშლი
არც იშვიათად სახლია მატლის.
აქ ბალახი სწრაფად იზრდება.
სიმყუდროვეა, რომ ასაზრდოებს
და სიჩუმიდან აღმოაცენებს,
რაც განუწყვეტელ დუმილში მწიფს,
უნებლიეთ გარეთ გამოდის,
როგორც ბარტყები კვერცხებიდან
იჩეკებიან და ჭყლოპინებენ
რომ სიცოცხლე აქაც გრძელდება.
სიკვდილი მუდამ ბადებს დუმილს
განსხვავებულ სიტყვებისათვის,
რომლებიც ახლა ფუტკრებივით დაბზუიან
სასაფლაოს ფერად ყვავილებს
მწარე ნექტრის შესაგროვებლად.
* * *
ისე შევეჩვიე შენს არსებობას,
რომ ვეღარ გამჩნევდი.
ჭიდან რომ წყალი ამოშრება,
ისე ამოშრა შენს თვალებში სიყვარული.
ახლა კი ვდგავარ ფანჯარასთან
და სუნთქვით ვეძებ
შენი თმის სურნელს,
იმ ყვავილივით, რომელიც არ ჩანს
და შუაღამის ჰაერს ამჩატებს.
მე მირჩევნია, სადმე იყო,
თუნდაც არ ჩანდე.
* * *
დავშორდი ყველას
თავს იმდენად მივუახლოვდი;
თანდათან კუნძულს დავემგვანე
ოკეანის ტალღები რომ აპატარავებს;
თვალიღა დამრჩა,
ისიც თავის თავში ჩამყურე,
სადაც სუყველას ვხვდები ახლა,
ვინც მენატრება;
ვინც კუნძულებად იქცა,
ყველა აქეთ მოიწევს,
ამ უსასრულო სიჩუმეში,
სადაც ქვიშაზე ღმერთი სიტყვებს
წერდა და შლიდა...
და ჩვენი ყველა მოძრაობა
ალბათ იმ სიტყვებს იმეორებს
რასაც ქვიშაზე წერდა და შლიდა
სიზმრის ტიხარი
(აპრილის ეპისტოლე)
ვერ დაივიწყებ ძახილს, ზურგი რომ შეაქციე
და ხმას, ყური რომ არ ათხოვე..
ის ხმა დაგეძებს...
ის შენშია,
ის იღვიძებს
და ექოსავით მეორდება, მეორასდება დღისით და ღამით.
სხვა ვერავინ გაიგონებს,
ვიდრე ექო შენი ხმით არ ამოიხავლებს...
ვხვდები, როცა შუბლზე მკოცნი,
რომ შენ სუნთქვას ისევ ვახსოვარ...
სუნქვასა და სუნთქვას შორის გაჩენილ ფიქრს
შენი სიცოცხლე აარსებებს
და ფიქრი სუნთქავს:
მოვლენ დღეები წასასვლელად,
წავლენ დღეები მოსასვლელად,
რომ წამოკრიფონ ფრაგმენტები
შენს სიტყვებში გაჩენილ ხილვის,
რომ საკაიფო მოზაიკა შეაკოწიწონ
და გააგრძელონ სიზმრის ტიხრის მოპირკეთება.
მიბმულია ფიქრი სუნთქვაზე და სიცხე წყალს სვამს,
მხურვალების დასარწყულებლად...
მარტო ზიხარ და აღარ გქვია ნებიერი,
აბრუნებ დოლაბს და ფქვილს კი არა,
შენს ძილ-ღვიძილს ფქვავ..
“მოიხადე პირბადე, აიკრიფე კალთები,
გაიშიშვლე წვივები და გადადი მდინარეზე.”
ეს მდინარე შენთვის მოდის,
ან გადალახე მისი დინება,
ან მოგიტაცებ
და თვალების ფსკერზე დაგმალავ,
რომ მერე ჩემში იარსებო ანარეკლივით.
ხომ მოგესმა გალობა.?!
ზღაპრის ჩიტი შენს სიზმარშიც შემოფრენილა,
შენით სუნთქავს გასუსული ღამის ჰაერი
და მეშინია, ზღაპრის ჩიტმა
შენი სული არ იგალობოს.
ორ სიტყვას შორის
ჩვენი ყოფნა ცვლის აქაურობას
და გარემოს აშინაურებს.
სიმყუდროვით მონუსხულები
აღარც კი ვიმჩნევთ მათ არყოფნას,
ვინც სულ გზაშია,
რადგან გრძელდება ჩანაცვლება
და წასვლა-მოსვლით დროის გალევა.
აქ დავდიოდი ბუკინისტურ მაღაზიაში,
სადაც ახლა საუნაა
და სადაც, მუდამ, ვიღაც მოძრაობს ყველა კიდურით,
დაქოქილია და მანამ უნდა იხტუნაოს,
ვიდრე დროს კვნესა არ აღმოხდება.
ჩვენც დავეძებთ სულისმოსათქმელს
და წუთიერად მაინც ვპოულობთ
აზრს, რომელიც ზეცის თვალია
და იგი ზოგჯერ,
თურმე ცას ახელს და მიწას ხუჭავს.
წონაწორობას ვინარჩუნებ და ვერ მამჩნევენ,
როგორ ვწრიალებ ორ სიტყვას შორის
დაბადებიდან დაბადებამდე.
ღამის სისხლი
ხმაური ჩემში
ჩამალულმა დღემ რომ ჩატოვა
და შენი სუნთქვის აჩქამება ისე მჩატეა
და შუაღამით,
კედლებიც რომ იწყებენ ჩურჩულს,
ხელნაწერები, აქეთკენ რომ
თვალს აპარებენ,
ჰაერში გეძებ,
მაგრამ ჰაერი დაღლილია
ვარდების სუნთქვით
და ცდილობს სურნელს გაშორდეს და
სული მოითქვას.
ზოგჯერ ჰაერსაც არ ყოფნის სივრცე,
შემოდის ჩვენში,
ერთმანეთით პირთამდე გვავსებს
და ამღერებულ ღამის სისხლში
ვარსკვლავებს ადნობს.
შეხვედრამდე
ჩვენ, თავშექცევით არსებულნი, როგორც დღე-ღამე,
ვხვდებით ერთმანეთს გარიჟრაჟზე და საღამოხანს,
წახვალ და ვიცი, დათქმულ დრომდე, რომ აღარ მოხვალ,
მეც შეხვედრამდე მოუთმენლად დაგელოდები.
ქშინავს ქალაქი გახვითქული და მოქირქილე
ქარი თავს იქცევს გორაკების გამელოტებით.
არ ვიმეორებთ. იმ სიტყვების გამეორებით
რა შეიცვლება? არაფერი. აღარასოდეს.
შენ მოგინდება ჟამი-ჟამად რომ კალმასობდე,
აქო ანბანი, ითამაშო და ხალისობდე,
აღმოაჩინე, დაგრჩენია ორი სიმბოლო-
ორი ნიშანი. ვერ მიაღწევ ახალ ასომდე.
და ეს ცხოვრება საათივით მოწიკწიკეა,
და ფეხაკრეფით შემოვუვლით ზეცის ციფერბლატს,
იგივე წუთი წამოგვცდება, რომ ჩაიფერფლა,
როგორც ეს მთვარე, ჩაბჟუტილი ცის აბაჟური.
კლასიკური და უცვლელია ჩვენი შეხვედრა
და არაფერი ურევია ეპატაჟური.
და ჩვენ ვარსებობთ მონატრებულ სიახლოვეთა
თანდათან დნობით და ორივე ნახევარსფერო
გადაივსება შენი შუქით, მზევ, ათასფერო,
ჩაბნელებული მღვიმეები და კულისები
და გადის ჟამი, შეყვარებულ დღე-ღამეების
სუნთქვის სიხშირით, როგორც იყო ნაგულისხმევი.
წერილი შენთვის
ფესვი გაიდგი ჩემს დუმილში და მიმატოვე...
ნუ გააღვიძებ მიწას, ეძინოს;
ბალახივით ამოსულ სიზმარს
მალე ფხიზელი წუთი მოცელავს.
ზოგჯერ, ცხადშიც გაიელვებს
ხილვის ფრაგმენტი,
როცა ნესტოებს
გამზეურებულ ქვეშაგების სუნი მოწვდება:
ღია ფანჯარა და კოინდარი
ამოსული დიდედაჩემის ზურმუხტის თვლიდან
და ის ფარდაგი, მოაჯირზე რომ გადაფენდნენ
და მთელი ქუჩა შემოჰყურებდა...
დღემდე მიკვირს,
როგორ შეეძლო მხიარულ ფარდაგს
მოჟამულ დღის გახალისება
და უნაბისფერ ინიციალში
ჩაკარგულ უცნობს უსახელობა არ ანაღვლებდა,
რადგან აქ იყო, ამ ფერებში და ფერებაში
და აქ რომ იყო, არც კი იცოდა...
აქ ყველა დრო მიდი-მოდის
და კვალს ტოვებს მხოლოდ ჩვენში
და სხვაგან არსად.
უდროობა
აღარაფერს ახლაც ირეკლავს
და მომავალში იგულისხმება...
ნუ გააღვიძებ მიწას, ეძინოს,
აღარ უნდა მიწას მიწაზე სიარული,
თავისთავის ტკეპნა მობეზრდა;
სამოსელივით გაცვდა იგი
და მიიწურა ზაფხულივით,
...თავს აფარებს მარჩენალ მიწას...
ეძინოს მიწას, იძილღვიძილოს,
ჩვენ მუდამ მიწის სიზმარ ცხადს ვიმკით
და უხალისოდ ვეძებთ სამოთხეს,
რასაც მიაგნებს არქეოლოგი,
მაგრამ სულიდან როგორ ამოთხრის?!
უშენო დრო
(აგვისტოს ეპისტოლე)
დღეებს გამსჭვალულს უშენობით,
როგორ ვუშველო,
ვარ უშენოდ და უშენობის სივრცეს ვიშენებ,
დუმილი ისე მისაკუთრებს,
ლამის მიშვილოს,
სიცარიელეს ვეღარ ვუძლებ თუ არ მიშველე.
რაც თავს გადამხდა, რა ვიცოდი..
მაგრამ აქ რომ ვარ -
ვეძებ გასაქცევს,
ვირტუალურ დროში ვსახლდები…
რა მწარე იყო უეცარი შენი გაქრობა
და მყისიერადგამოცლილი ყველა საყრდენი.
არაფერია, არაფერი,
სულ არაფერი
და არაფერშიც შენს საძებნად შევეხეტები,
გამჭვირვალეა ხელისგული,
რომ ავიფარე
თვალზე და ახლა
ყველაფრიდან შენ იხედები..
თვალის გაქცევა
ყველაფერი ხელისგაწვდენაზეა
ეს სიხარული - იანვარში გაშლილი ვარდი
და თვალის სივრცე,
ისე ახლოა,
რასაც ვხედავ, თითქმის ჩემია.
რა საჭიროა ხელის გაწვდენა,
ან მოფერება,
გულში მაინც ვერ ჩაგიკრავ ვეღარასოდეს,
ისე ახლოს ხარ, რომ მკლავებით ვეღარ გიპოვი,
თუ შეგეხები მხოლოდ მზერით, წარმოსახვაში,
შენ კი განაგრძობ ჩემში ყოფნას -
მოციმციმე არითმიაში...
ღამით, როცა სულგანაბული
ჩვენს შვილიშვილს საბანს ვუსწორებ,
სახეების ფრაგმენტებს ვხედავ
დროში, რომელიც
ადგილს იცვლის და თან აქვეა....
უშენობის სიახლოვე დავიმეგობრე...
ესაა შენთან მოახლოების
ერთადერთი გზა
და ცდა, იქნებ,
თავი ხელახლა შევაგროვო დასაკარგავად..
თვალი ამ გზას ვეღარ გაწვდება,
და გაქცევაზე უჭირავს თვალი.
თუშური პასტორალი
ჰყვაოდა მდელო და
გწვდებოდა წელამდი…
შენ დროს იზოგავდი,
თითქოსდა წელავდი…
ერთმანეთს ვეძებდით,
ვავსებდით, ვთიბავდით,
ვაწვენდით, ვკონავდით
ვკოცნიდით, ვცელავდით.
ხსოვნაც კი მაღელვებს;
მაშინაც ვღელავდი,
შენ თვალს აკვესებდი
და ჩემში ელავდი,
რად აღარ შემოგვწვდა
ბალახი წელამდი,
ჩვენ, მოსაცელები
ერთმანეთს ვცელავდით.
სიტყვები დუმილის
და მზის საათების:
მგონი რაღაც დაგრჩა
კიდევ გასათიბი.
იამბიკო
ისიც წავიდა, კაცთა გულმავიწყობის
ხავსი მოედო, მოლმა გადაუარა,
მიწა ინახავს დუმილს უხმო სიმწყობრის
და თუ ინახავს, ესეც სათუო არი,
ეს საფლავის ქვა ჟამთა სათაურია.
თურმე არავინ იცის, სადაურია,
შობილს დროებით წამი გაითავისებს,
ქარში, ქვიშაში, ნეტავ, სად აურია?!
თვალი უსივრცო სივრცეს ჟამით აივსებს,
როცა საწუთრო თვალწინ გაიდაისებს.
მე ხომ გიხსენებ, მაგრამ როცა ძარღვები
სხივებს ისრუტავს, სიტყვით ვეძებ სათავეს,
მე ვარ ბალახი, ჩუმად სადღაც წავყვები
ცელის სიმღერას, ჩავლილ დღეთა სათივეს
თვალი მისწვდება ციდან ჩამონარღვევი.
უფლის სუნთქვაა, ძველ წიგნს რომ გადაფურცლავს,
არწევს კვიპაროსს, ცაზე ხატავს ფიგურებს
და ვარსკვლავები ღამეს როცა დაბურძგლავს,
მაშინ ვიზრდები, რადგან ვგრძნობ, რომ მიყურებს
და მას მივყავარ, ქვეყნად ვინც დამაფუძნა.
კარი ურიცხვი ჩემთვის ყოფამ დაგმანა,
სხვასაც, მრავალსაც, მზერა გადაუცელეს,
ამ საწუთროში წამით ვინც გადაგმალა,
იგი გიბრუნებს უჟამო ჟამს უვრცელესს,
სიტყვებს უცნობებს ბაგის ამომბურცველებს.
მაგრამ არავინ!
ხელის უნებლიე მოძრაობა
ხსოვნის კარნახით
სიტყვის უხმო სინონიმი...
გაქვავებული კადრი,
სადაც ფეთქავს მხოლოდ ბავშვის ღიმილი
ბიძგი იმავე წრებრუნვის დასაწყებად.
იქ ყველაფერი მეორდება განსხვავებულად.
ერთფეროვანია მხოლოდ შედეგი
და ამაზე აღარ ღირს ფიქრი...
როგორც იქნა, შევაგროვე საკუთარი თავი
და დავემგვანე ეკლის გვირგვინს,
რომელიც შენ გერგო წილად,
გოლგოთის გზა რომ განასრულე.
მე რა ვიცი, ვინ ატარებს ცოდვის ნაყოფს,
ვინ აღსავსეა უსაზღვრო მადლით?!
გაღიმებული წითელი ვაშლი
არც იშვიათად სახლია მატლის.
აქ ბალახი სწრაფად იზრდება.
სიმყუდროვეა, რომ ასაზრდოებს
და სიჩუმიდან აღმოაცენებს,
რაც განუწყვეტელ დუმილში მწიფს,
უნებლიეთ გარეთ გამოდის,
როგორც ბარტყები კვერცხებიდან
იჩეკებიან და ჭყლოპინებენ
რომ სიცოცხლე აქაც გრძელდება.
სიკვდილი მუდამ ბადებს დუმილს
განსხვავებულ სიტყვებისათვის,
რომლებიც ახლა ფუტკრებივით დაბზუიან
სასაფლაოს ფერად ყვავილებს
მწარე ნექტრის შესაგროვებლად.
* * *
ისე შევეჩვიე შენს არსებობას,
რომ ვეღარ გამჩნევდი.
ჭიდან რომ წყალი ამოშრება,
ისე ამოშრა შენს თვალებში სიყვარული.
ახლა კი ვდგავარ ფანჯარასთან
და სუნთქვით ვეძებ
შენი თმის სურნელს,
იმ ყვავილივით, რომელიც არ ჩანს
და შუაღამის ჰაერს ამჩატებს.
მე მირჩევნია, სადმე იყო,
თუნდაც არ ჩანდე.
* * *
დავშორდი ყველას
თავს იმდენად მივუახლოვდი;
თანდათან კუნძულს დავემგვანე
ოკეანის ტალღები რომ აპატარავებს;
თვალიღა დამრჩა,
ისიც თავის თავში ჩამყურე,
სადაც სუყველას ვხვდები ახლა,
ვინც მენატრება;
ვინც კუნძულებად იქცა,
ყველა აქეთ მოიწევს,
ამ უსასრულო სიჩუმეში,
სადაც ქვიშაზე ღმერთი სიტყვებს
წერდა და შლიდა...
და ჩვენი ყველა მოძრაობა
ალბათ იმ სიტყვებს იმეორებს
რასაც ქვიშაზე წერდა და შლიდა
სიზმრის ტიხარი
(აპრილის ეპისტოლე)
ვერ დაივიწყებ ძახილს, ზურგი რომ შეაქციე
და ხმას, ყური რომ არ ათხოვე..
ის ხმა დაგეძებს...
ის შენშია,
ის იღვიძებს
და ექოსავით მეორდება, მეორასდება დღისით და ღამით.
სხვა ვერავინ გაიგონებს,
ვიდრე ექო შენი ხმით არ ამოიხავლებს...
ვხვდები, როცა შუბლზე მკოცნი,
რომ შენ სუნთქვას ისევ ვახსოვარ...
სუნქვასა და სუნთქვას შორის გაჩენილ ფიქრს
შენი სიცოცხლე აარსებებს
და ფიქრი სუნთქავს:
მოვლენ დღეები წასასვლელად,
წავლენ დღეები მოსასვლელად,
რომ წამოკრიფონ ფრაგმენტები
შენს სიტყვებში გაჩენილ ხილვის,
რომ საკაიფო მოზაიკა შეაკოწიწონ
და გააგრძელონ სიზმრის ტიხრის მოპირკეთება.
მიბმულია ფიქრი სუნთქვაზე და სიცხე წყალს სვამს,
მხურვალების დასარწყულებლად...
მარტო ზიხარ და აღარ გქვია ნებიერი,
აბრუნებ დოლაბს და ფქვილს კი არა,
შენს ძილ-ღვიძილს ფქვავ..
“მოიხადე პირბადე, აიკრიფე კალთები,
გაიშიშვლე წვივები და გადადი მდინარეზე.”
ეს მდინარე შენთვის მოდის,
ან გადალახე მისი დინება,
ან მოგიტაცებ
და თვალების ფსკერზე დაგმალავ,
რომ მერე ჩემში იარსებო ანარეკლივით.
ხომ მოგესმა გალობა.?!
ზღაპრის ჩიტი შენს სიზმარშიც შემოფრენილა,
შენით სუნთქავს გასუსული ღამის ჰაერი
და მეშინია, ზღაპრის ჩიტმა
შენი სული არ იგალობოს.
ორ სიტყვას შორის
ჩვენი ყოფნა ცვლის აქაურობას
და გარემოს აშინაურებს.
სიმყუდროვით მონუსხულები
აღარც კი ვიმჩნევთ მათ არყოფნას,
ვინც სულ გზაშია,
რადგან გრძელდება ჩანაცვლება
და წასვლა-მოსვლით დროის გალევა.
აქ დავდიოდი ბუკინისტურ მაღაზიაში,
სადაც ახლა საუნაა
და სადაც, მუდამ, ვიღაც მოძრაობს ყველა კიდურით,
დაქოქილია და მანამ უნდა იხტუნაოს,
ვიდრე დროს კვნესა არ აღმოხდება.
ჩვენც დავეძებთ სულისმოსათქმელს
და წუთიერად მაინც ვპოულობთ
აზრს, რომელიც ზეცის თვალია
და იგი ზოგჯერ,
თურმე ცას ახელს და მიწას ხუჭავს.
წონაწორობას ვინარჩუნებ და ვერ მამჩნევენ,
როგორ ვწრიალებ ორ სიტყვას შორის
დაბადებიდან დაბადებამდე.
ღამის სისხლი
ხმაური ჩემში
ჩამალულმა დღემ რომ ჩატოვა
და შენი სუნთქვის აჩქამება ისე მჩატეა
და შუაღამით,
კედლებიც რომ იწყებენ ჩურჩულს,
ხელნაწერები, აქეთკენ რომ
თვალს აპარებენ,
ჰაერში გეძებ,
მაგრამ ჰაერი დაღლილია
ვარდების სუნთქვით
და ცდილობს სურნელს გაშორდეს და
სული მოითქვას.
ზოგჯერ ჰაერსაც არ ყოფნის სივრცე,
შემოდის ჩვენში,
ერთმანეთით პირთამდე გვავსებს
და ამღერებულ ღამის სისხლში
ვარსკვლავებს ადნობს.
შეხვედრამდე
ჩვენ, თავშექცევით არსებულნი, როგორც დღე-ღამე,
ვხვდებით ერთმანეთს გარიჟრაჟზე და საღამოხანს,
წახვალ და ვიცი, დათქმულ დრომდე, რომ აღარ მოხვალ,
მეც შეხვედრამდე მოუთმენლად დაგელოდები.
ქშინავს ქალაქი გახვითქული და მოქირქილე
ქარი თავს იქცევს გორაკების გამელოტებით.
არ ვიმეორებთ. იმ სიტყვების გამეორებით
რა შეიცვლება? არაფერი. აღარასოდეს.
შენ მოგინდება ჟამი-ჟამად რომ კალმასობდე,
აქო ანბანი, ითამაშო და ხალისობდე,
აღმოაჩინე, დაგრჩენია ორი სიმბოლო-
ორი ნიშანი. ვერ მიაღწევ ახალ ასომდე.
და ეს ცხოვრება საათივით მოწიკწიკეა,
და ფეხაკრეფით შემოვუვლით ზეცის ციფერბლატს,
იგივე წუთი წამოგვცდება, რომ ჩაიფერფლა,
როგორც ეს მთვარე, ჩაბჟუტილი ცის აბაჟური.
კლასიკური და უცვლელია ჩვენი შეხვედრა
და არაფერი ურევია ეპატაჟური.
და ჩვენ ვარსებობთ მონატრებულ სიახლოვეთა
თანდათან დნობით და ორივე ნახევარსფერო
გადაივსება შენი შუქით, მზევ, ათასფერო,
ჩაბნელებული მღვიმეები და კულისები
და გადის ჟამი, შეყვარებულ დღე-ღამეების
სუნთქვის სიხშირით, როგორც იყო ნაგულისხმევი.
წერილი შენთვის
ფესვი გაიდგი ჩემს დუმილში და მიმატოვე...
ნუ გააღვიძებ მიწას, ეძინოს;
ბალახივით ამოსულ სიზმარს
მალე ფხიზელი წუთი მოცელავს.
ზოგჯერ, ცხადშიც გაიელვებს
ხილვის ფრაგმენტი,
როცა ნესტოებს
გამზეურებულ ქვეშაგების სუნი მოწვდება:
ღია ფანჯარა და კოინდარი
ამოსული დიდედაჩემის ზურმუხტის თვლიდან
და ის ფარდაგი, მოაჯირზე რომ გადაფენდნენ
და მთელი ქუჩა შემოჰყურებდა...
დღემდე მიკვირს,
როგორ შეეძლო მხიარულ ფარდაგს
მოჟამულ დღის გახალისება
და უნაბისფერ ინიციალში
ჩაკარგულ უცნობს უსახელობა არ ანაღვლებდა,
რადგან აქ იყო, ამ ფერებში და ფერებაში
და აქ რომ იყო, არც კი იცოდა...
აქ ყველა დრო მიდი-მოდის
და კვალს ტოვებს მხოლოდ ჩვენში
და სხვაგან არსად.
უდროობა
აღარაფერს ახლაც ირეკლავს
და მომავალში იგულისხმება...
ნუ გააღვიძებ მიწას, ეძინოს,
აღარ უნდა მიწას მიწაზე სიარული,
თავისთავის ტკეპნა მობეზრდა;
სამოსელივით გაცვდა იგი
და მიიწურა ზაფხულივით,
...თავს აფარებს მარჩენალ მიწას...
ეძინოს მიწას, იძილღვიძილოს,
ჩვენ მუდამ მიწის სიზმარ ცხადს ვიმკით
და უხალისოდ ვეძებთ სამოთხეს,
რასაც მიაგნებს არქეოლოგი,
მაგრამ სულიდან როგორ ამოთხრის?!
უშენო დრო
(აგვისტოს ეპისტოლე)
დღეებს გამსჭვალულს უშენობით,
როგორ ვუშველო,
ვარ უშენოდ და უშენობის სივრცეს ვიშენებ,
დუმილი ისე მისაკუთრებს,
ლამის მიშვილოს,
სიცარიელეს ვეღარ ვუძლებ თუ არ მიშველე.
რაც თავს გადამხდა, რა ვიცოდი..
მაგრამ აქ რომ ვარ -
ვეძებ გასაქცევს,
ვირტუალურ დროში ვსახლდები…
რა მწარე იყო უეცარი შენი გაქრობა
და მყისიერადგამოცლილი ყველა საყრდენი.
არაფერია, არაფერი,
სულ არაფერი
და არაფერშიც შენს საძებნად შევეხეტები,
გამჭვირვალეა ხელისგული,
რომ ავიფარე
თვალზე და ახლა
ყველაფრიდან შენ იხედები..
თვალის გაქცევა
ყველაფერი ხელისგაწვდენაზეა
ეს სიხარული - იანვარში გაშლილი ვარდი
და თვალის სივრცე,
ისე ახლოა,
რასაც ვხედავ, თითქმის ჩემია.
რა საჭიროა ხელის გაწვდენა,
ან მოფერება,
გულში მაინც ვერ ჩაგიკრავ ვეღარასოდეს,
ისე ახლოს ხარ, რომ მკლავებით ვეღარ გიპოვი,
თუ შეგეხები მხოლოდ მზერით, წარმოსახვაში,
შენ კი განაგრძობ ჩემში ყოფნას -
მოციმციმე არითმიაში...
ღამით, როცა სულგანაბული
ჩვენს შვილიშვილს საბანს ვუსწორებ,
სახეების ფრაგმენტებს ვხედავ
დროში, რომელიც
ადგილს იცვლის და თან აქვეა....
უშენობის სიახლოვე დავიმეგობრე...
ესაა შენთან მოახლოების
ერთადერთი გზა
და ცდა, იქნებ,
თავი ხელახლა შევაგროვო დასაკარგავად..
თვალი ამ გზას ვეღარ გაწვდება,
და გაქცევაზე უჭირავს თვალი.
თუშური პასტორალი
ჰყვაოდა მდელო და
გწვდებოდა წელამდი…
შენ დროს იზოგავდი,
თითქოსდა წელავდი…
ერთმანეთს ვეძებდით,
ვავსებდით, ვთიბავდით,
ვაწვენდით, ვკონავდით
ვკოცნიდით, ვცელავდით.
ხსოვნაც კი მაღელვებს;
მაშინაც ვღელავდი,
შენ თვალს აკვესებდი
და ჩემში ელავდი,
რად აღარ შემოგვწვდა
ბალახი წელამდი,
ჩვენ, მოსაცელები
ერთმანეთს ვცელავდით.
სიტყვები დუმილის
და მზის საათების:
მგონი რაღაც დაგრჩა
კიდევ გასათიბი.
იამბიკო
ისიც წავიდა, კაცთა გულმავიწყობის
ხავსი მოედო, მოლმა გადაუარა,
მიწა ინახავს დუმილს უხმო სიმწყობრის
და თუ ინახავს, ესეც სათუო არი,
ეს საფლავის ქვა ჟამთა სათაურია.
თურმე არავინ იცის, სადაურია,
შობილს დროებით წამი გაითავისებს,
ქარში, ქვიშაში, ნეტავ, სად აურია?!
თვალი უსივრცო სივრცეს ჟამით აივსებს,
როცა საწუთრო თვალწინ გაიდაისებს.
მე ხომ გიხსენებ, მაგრამ როცა ძარღვები
სხივებს ისრუტავს, სიტყვით ვეძებ სათავეს,
მე ვარ ბალახი, ჩუმად სადღაც წავყვები
ცელის სიმღერას, ჩავლილ დღეთა სათივეს
თვალი მისწვდება ციდან ჩამონარღვევი.
უფლის სუნთქვაა, ძველ წიგნს რომ გადაფურცლავს,
არწევს კვიპაროსს, ცაზე ხატავს ფიგურებს
და ვარსკვლავები ღამეს როცა დაბურძგლავს,
მაშინ ვიზრდები, რადგან ვგრძნობ, რომ მიყურებს
და მას მივყავარ, ქვეყნად ვინც დამაფუძნა.
კარი ურიცხვი ჩემთვის ყოფამ დაგმანა,
სხვასაც, მრავალსაც, მზერა გადაუცელეს,
ამ საწუთროში წამით ვინც გადაგმალა,
იგი გიბრუნებს უჟამო ჟამს უვრცელესს,
სიტყვებს უცნობებს ბაგის ამომბურცველებს.