ნეტა ამიხდეს სიზმარი (ჩანახატი)

მე შენ სიხარულს გაჩუქებდი, არ დამენანებოდა შენთვის ჩემი სიცოცხლე. მე ვინატრებდი შენზე ადრე სიკვდილს, რათა არ მენახა შენი გარდაცვალება. ჩვენ ერთად გავათენებდით გრძელ ღამეებს ზღვის პირას, ჩახუტებულები. მე შენ იმ ზღვასაც გაჩუქებდი თავის ტალღებიანად. დილით ჩვენ ერთად შევხვდებოდით მზის ამოსვლას და ის მზეც შენი იქნებოდა და შენ ორი მზე გეყოლებოდა, ის და მე. ერთად ვივლიდით, ქვიშიან სანაპიროზე ფეხშიშვლები და ჭრელ ნიჟარებს და ლამაზ ქვებს მოვაგროვებდით. დაღლილები იქვე ჩამოვჯდებოდით და დიდხანს, უსიტყვოდ ვისაუბრებდით ერთმანეთზე მიყრდნობილები. გაზაფხულის დილას შენ მე იასამნების დიდ თაიგულს მომიტანდი, პირველი იასამნების თაიგულს და ამ თაიგულით ხელში საყვარლად გამიღიმებდი ისე მე რომ მიყვარს. ჩვენ ერთად ვუყურებდით, მთვარეს და ამ მთვარიან ღამეებში ერთად ვივლიდით მთელს ქვეყანაზე. და არავინ იქნებოდა ჩვენს ირგვლივ. ჩვენ ერთნი ვიქნებოდით და არასოდეს არ დავშორდებოდით ერთმანეთს. ზამთრის ცივ ღამეს შენი სითბო გამაღვიძებდა და ჩვენ დავტოვებდით პირველ ნაფეხურებს ახლადმოსულ, ფაფუკ თოვლში. ჩვენ ერთად ვივლიდით უღრან ტყეებში და ღამით, მგლების ყმუილით შეშინებულს, შენი ჩახუტება დამამშვიდებდა და შენი თბილი ხმა ჩამაძინებდა. სიცივისგან აკანკალებულს რომ დამინახავდი, შენს ქურთუკს გაიხდიდი, მომახურებდი და გალურჯებული ტუჩებით მეტყოდი, მე სულ არ მცივა, შენ გქონდესო. მე კი მეცოდინებოდა, რომ შენ ჩემზე მეტად გციოდა და სიხარულის ცრემლი მომადგებოდა თვალზე, რადგან ვნახავდი, თუ როგორ ზრუნავ ჩემზე. გადასასვლელზე გადასვლისას პატარა ბავშვივით ხელს მომკიდებდი და ისე გადამიყვანდი, მერე საფეთქელთან მაკოცებდი და გამიცინებდი. შენ მე შუა ზამთარში იებს მომიტანდი და მე კვლავ მომადგებოდა სიხარულის ცრემლი, რომელსაც შენ არ დაგანახებდი. დილით ჩემს საწოლთან, პატარა კალათით, ფუმფულა, წითელბაფთიან ლეკვს დამახვედრებდი სველი დრუნჩით და მერე ერთად ვიხალისებდით მის სისულელეებზე, ერთად გავასეირნებდით და ერთად ვინერვიულებდით, როცა ავად გახდებოდა. მე შენ ჩემი ხელით მოგიქსოვდი თბილ შარფს, ცივ ზამთარში რომ არ გამცივებოდი. ვიცი, ზოგჯერ ვიჩხუბებდით და ისეც ვიცი, რომ ხშირად ეს ჩემი ბრალი უფრო იქნებოდა, ვიდრე შენი. მერე შენ დამიყვირებდი, მაგრამ როცა ჩემს აკანკალებულ ნიკაპს და ცრემლიან თვალებს დაინახავდი, ყველაფერს დაივიწყებდი, მაგრად, ძალიან მაგრად ჩამეხუტებოდი და ბევრს მაკოცებდი და ღიმილით მეტყოდი "ჩემი სულელი პატარა ქალი". როცა ვიღაც გოგოზე მე პატარა ბავშვივით ვიეჭვიანებდი, შენც ბავშვივით გამიღიმებდი და მეტყოდი, რომ მე ვარ შენთვის ერთადერთი და განუმეორებელი, ხოდა მეც დავმშვიდდებოდი და შერცხვენილი გაგიღიმებდი. ზოგჯერ მე ცუდად მოვიქცეოდი და მაშინ შენ მე ისეთი თვალებით შემომხედავდი, რომ მაგ მზერის ატანას სიკვდილს ვამჯობინებდი და მე თავს დავხრიდი დამნაშავე ბავშვივით, ბოდიშს მოგიხდიდი და შეგპირდებოდი, რომ მეორედ აღარ გავაკეთებდი. ჩვენ ერთად ვუყურებდით ვარსკვლავებს და თითოეული მათგანის ჩამოვარდნას სურვილს ჩავუთქვამდით, მე შენს ბედნიერებას ვინატრებდი. ზაფხულის ცხელ დღეებში ერთად ვიწუწავებდით ცივი, კამკამა წყლით, მაგრამ შენ მე ბოლომდე დასასველებლად ვერ გამიმეტებდი. ჩემს სველ თმას შენი თბილი ხელებით გადამიწევდი სახიდან და მაკოცებდი ნაზად. როცა ავად გავხდებოდი, შენ ჩემზე ინერვიულებდი და ღამით ვერ დაიძინებდი, მაგაზე კი მეც ვინერვიულებდი და აღარც მე აღარ დამეძინებოდა. ჩემს დაბადების დღეზე ყველაზე პირველი შენი მოლოცვის ზარი იქნებოდა და მე სიხარულით ხტუნვას დავიწყებდი. შუა ქუჩაში გამაჩერებდი, ათი ნაბიჯით დამშორდებოდი, მთხოვდი სამამდე დაითვალე და მერე ჩემსკენ გამოიქეციო და შენ მე ხელში ამიტაცებდი და დამაბზრიალებდი თოჯინასავით. ჩემი თმებით ითამაშებდი და მეტყოდი, რომ მათი სურნელი მთელს ცხოვრებასაც კი გირჩევნია. შენ მე მეტყოდი...მიყვარხარ.... და მერე... მერე მე გამომეღვიძებოდა და მივხვდებოდი, რომ სამწუხაროდ ეს ყველაფერი სიზმარი იყო, მხოლოდ და მხოლოდ ლამაზი სიზმარი...და უკვე გაღვიძებულმა ვინატრებდი ამ სიზმრის ახდენას !!!