დილა მშვიდობისა ქვეყანავ

ცრის. ქათქათა ცას სიყვითლე ეპარება მას კი შავი ღრუბელი. საღამო ჟამიაა, მაგრამ მზე ებრძვის ამ ყველაფერს და თავის ვარდისფერ – სიცოცხლისფერ სხივებს გამოანათებს ხოლმე ღრუბლებს შორის . ზღვა მშვიდად უცქერის ამ ყველაფერს თავისი დიდრონი თვალებით ოდნავ ნიავიც დაუბერავს და შეატორტმანებს სანაპიროზე გაშლილ პალმებს. ნელნელა მზე დანებდება, სხივებს მალავს და ამ შავი, საზიზღარი ღრუბლებისგან შეურაცყოფილი ნებით იხრჩობს თავს ზღვაში. ეს ისეთი უჩვეულოა და შთამბეჩტავი სანახავია ... არავის გინახავთ? ჯერ თავისი ნატიფი ფეხებით ეხება წყალს, ნელნელა სიღრმისკენ მიიწევს მისი ფეხები და როდესაც ყელამდე ჩაძვრება, მაშინ ცოტახნით შეყოვნდება, აი, მაშინ განსაკუთრებით ლამაზია ზღვა. მზე წითლად ანათებს და ზღვა ლიანდაგებად ირეკლავს მთელ სიგძეზე მის სიწითლეს. მზე იხსენებს პირველსა და უკანასკნელ დღეს და სინანულით იხრჩობს თავს. მის ადგილს კაშკაშა და მერყევი მთვარე იკავებს და სიამაყით ეუფლება არემარეს, მაგრამ ამ დროს მზის მოქმედებით შეძრული ღრუბლები იღვიძებენ და მრისხანებით ებრძვიან მთვარეს, მთვარე მზეზე უფრო ჯიუტი და ძლიერია ის უფრო ძლიერად ებრძვის ღრუბლებს, მათ ხომ მისი სატრფო დაახრჩვეს. ძალაგამოცლილი, გათელილი ღრუბლები ვარდებიან ზღვაში . მთელი ღამის ბრძოლის შემდეგ მთვარეც დროულად ტოვებს სამფლობელოს და ზღვიდან ახალი სიცოცხლე ახალი მზე ამოდის, წყლიდან ნარნარა სხეულს ამოაცურებს და ნაზად იღიმება .. “დილა მშვიდობისა ქვეყანავ, დილა მშვიდობისა”.