თვალებმა მახარეს

...ახლა ჩემთან ხარ....კედელზე მზის სხივით არეკლილი ჩრდილები თამაშობენ...მე და შენ ვწევართ და ამ ჩრდილებს ვუყურებთ და მთელი არსებით ვიღიმით...ერთმა სხივმა მეც დამანათა...თვალები მატკინა მაგრამ სითბო დამეღვარა თვალებზე....მციოდა და ვხვდებოდი როგორ მითბობდა არეკლილი სხივი ჯერ თვალებს,მერე მთლიან სახეს და ბილოს მთელი სხეული გამითბო....გულამდე ჩააღწია და იქ რაღაც ააანთო...განათდა ჩემი გული...ვიწვოდი ..რაღაც საოცარი სითბო მწვავდა...კედელს ვუყურებდი და სხივები ისევ იქ თამაშობდნენ...შემდეგ შენსკენ მოვიხედე და ჩემს თვალებზე დაცემული სხივი თურმე შენი მზერა ყოფილა....შენმა მზერამ გამითბო ჯერ თვალები...შემდეგ მთალი სხეული და შენი მზერა მწვავდა დიდი სითბოთი...და....
...... და.....როგორც იქნა გიგრძენი... ბევრი ლოდინის მერე....ბევრი უაზრო ფიქრების და ბევრი სისულელის წარმოდგნის მერე....ისევ გიგრძენი....ვგრძნობ ისევ როგორ უბრუნდები ჩემს სულს...როგორ ბრუნდება შენი სული....გიგრძენი და ჩაგეხუტე ........
..........ახლა აქ არ ხარ მაგრამ მე მაინც გეხუტები.....მთელი არსებით..მთელი შეგრძნოებით...ახლა ამ წაამს ველაფრით გგრძნობ..ჩემ სხეულით.....ჩემი სულით...ჩემი ლოყები გრძნობს შენი(ჩემი)წამწამების ფახუნს...კიდე გულის ძგერას და ღრმა სუნთქვას....შენი კოცნაც ისევ ისეთია...ახლა ვხედავ და ვგრძნობ რომ როცა ყელში მკოცნი თვალებს ხუჭავ..........
............პირველად შენი დაბრუნების ამბავი შენმა თვალებმა მახარეს.........