bolo game chanaxati
ეს ღამეც თითქოს სხვებს ჰგავდა: ბიჭი ისევ მარტო იყო, სადღაც კუთხეში მიმწყვდეული, რაღაც ფიქრებით, მოწყენილიც და ამაყიც თავისი მარტოობით, დაბადებიდან ერთგულად რომ ემსახურა, მაგრამ 'ეს ღამე' მაინც სხვა იყო. დანარჩენებს მხოლოდ გარეგნულად ჰგავდა: სიშავით შეუღლებული იგივე ცა და იგივე მიწა, ბიჭი კი, თითქოს ამ ღამის სული, ისე აღარ გრძნობდა მარტოობას როგორც წუხელ ან ოდესმე, როცა, ჩვეულებრივ, ადამიანებს გაშორდებოდა და ფიქრს მისცემდა მათგან მოტაცებულ თავს. ფიქრით ახლაც ფიქრობდა, ახლაც დაატრიალა ფიქრის მორევი, მაგრამ ახლა ამ მორევში სულ სხვანაირი თევზები ირეოდნენ, თითქოს უფრო გაზრდილები და უფრო ლამაზებიც და ისეთებიც საერთოდ პირველად რომ ხედავდა ეს ახალგაზრდა, მაგრამ გამოცდილი მოთევზავე. ხანმოკლე თევზაობის შემდეგ კი მიხვდა, რაღაც ძალიან ახლობელს უნდა დამშვიდობებოდა ამაღამ. სამუდამოდ თუ დროებით, ვერ გაარკვია, მაგრამ ეს განშორება სევდასთან ერთად, ახალი, საინტერესო, ჯერ შეუსწავლელი სივრცის გამოჩენით გამოწვეულ სიხარულსაც რომ აგრძნობინებდა ამას უკვე გრძნობდა, მომავალგანცდილი, თვალცრემლიანი წინასწარმეტყველივით. როცა მიხვდა, ჩემთვის ყველაზე ახლობელი ისევ მარტოობა არისო, ცოტათი დაიბნა: როგორ უნდა დავშორდე ამაღამ მარტოობას, ან რაღა უნდა ვქნა მის გარეშეოი! მერე, სიახლით გამოწვეული შიში წამოეპარა და თვალებზე ხელები ააფარა (აბა თუ მიცნობსო), ბიჭს შიშისგან წართმეული მხედველობა კვლავ რომ დაუბრუნდა, შიშმა ახლა ერთ ადგილზე აღარ დააყენა, პატარა ბავშვივით ექაჩებოდა, თითქოს თხოვდა გამასეირნე (და იქვე ემუქრებოდა), თორემ არ მოგასვენებო. ბიჭიც წამოდგა და დაკარგული მოსვენების საძებნად გარეთ გავიდა. გასვლისთანავე იგრძნო, გვერდით ვიღაც ედგა. არ შეშინებია, მაშინვე მიხვდა ვინც იყო... 'ვინც' კი არა 'რაც'.ბიჭი და მარტოობა ნელი ნაბიჯებით მიუყვებოდნენ გრძელსა და ცარიელ ქუჩას, მათ წინ კი მოუსვენარი ბავშვივით დახტოდა შიში, ხან ბიჭს ჩამოეკიდებოდა ხელზე, ხან შიშს, ხან კი შუაში ჩაუდგებოდა ორივეს.
-რატომ მაინც და მაინც ამაღამ?
- იკითხა ბიჭმა და ორივემ ხელებით ასწია შიში, რომელიც სიცილით გადაახტა გუბეს.-ყველაფერს თავისი დრო აქვს... - უპასუხა მარტოობამ და შიშს მსუბუქად წაუთაქა
- ჩვენს ერთად ყოფნასაც.'სამუდამოდ ყოფილა...'
-გაიფიქრა და ვერ მიხვდა რა იგრძნო, რადგან ამ დროს შიშმა ფეხზე დააბიჯა.-ახლა კი მაცილებ.
-სად მიდიხარ?მარტოობას ჩაეღიმა და შიშს გადახედა:-სხვას უნდა ვემსახურო.-შენ თუ მსახური ხარ...-გაოცდა ბიჭი-ბატონი ვინღააიმარტოობას თავმომწონედ ჩაეღიმა: 'კარგი შეკითხვაა'-ო და უპასუხა:-გააჩნია როდის.
-რას ემსახურებიი - არ მოეშვა ბიჭი.
-გააჩნია როდის. -გაიმეორა მარტოობამ და გაჩერდა.ბიჭიც გაჩერდა. შიში აღარ ჩანდა, ალბათ შინ გაიქცა და იქ მელოდებაო - გაიფიქრა ბიჭმა.
-ჩემი წასვლით ის ადგილი გაგინთავისუფლდება, -მხარზე ხელი დაადო მარტოობამ - ჩემი ყოფნით რომ დაგეზოგა. აბა, შენ იცი, რისთვის გამოიყენებ. - გაუღიმა და ზურგიდან მონაბერ ქარს გაჰყვა.
ბიჭი ქუჩაში მარტოობის გარეშე იდგა, მარტო კი არა... უბრალოდ, ერთი იყო.
სახლს რომ მიუახლოვდა, მართლაც, შიში გამოეგება, მაგრამ თითქოს ერთმანეთი ვერ იცნესო, ბიჭს არც შეუმჩნევია ისე ჩაუარა, კარები მიხურა და შიში დარჩა ჭიშკარსგარეთ, (ჩასახუტებლად) გაშლილი ხელებით, გაკვირვებული
ეს ღამეც თითქოს სხვებს ჰგავდა: ბიჭი ისევ მარტო იყო, სადღაც კუთხეში მიმწყვდეული, რაღაც ფიქრებით, მოწყენილიც და ამაყიც თავისი მარტოობით, დაბადებიდან ერთგულად რომ ემსახურა, მაგრამ 'ეს ღამე' მაინც სხვა იყო. დანარჩენებს მხოლოდ გარეგნულად ჰგავდა: სიშავით შეუღლებული იგივე ცა და იგივე მიწა, ბიჭი კი, თითქოს ამ ღამის სული, ისე აღარ გრძნობდა მარტოობას როგორც წუხელ ან ოდესმე, როცა, ჩვეულებრივ, ადამიანებს გაშორდებოდა და ფიქრს მისცემდა მათგან მოტაცებულ თავს. ფიქრით ახლაც ფიქრობდა, ახლაც დაატრიალა ფიქრის მორევი, მაგრამ ახლა ამ მორევში სულ სხვანაირი თევზები ირეოდნენ, თითქოს უფრო გაზრდილები და უფრო ლამაზებიც და ისეთებიც საერთოდ პირველად რომ ხედავდა ეს ახალგაზრდა, მაგრამ გამოცდილი მოთევზავე. ხანმოკლე თევზაობის შემდეგ კი მიხვდა, რაღაც ძალიან ახლობელს უნდა დამშვიდობებოდა ამაღამ. სამუდამოდ თუ დროებით, ვერ გაარკვია, მაგრამ ეს განშორება სევდასთან ერთად, ახალი, საინტერესო, ჯერ შეუსწავლელი სივრცის გამოჩენით გამოწვეულ სიხარულსაც რომ აგრძნობინებდა ამას უკვე გრძნობდა, მომავალგანცდილი, თვალცრემლიანი წინასწარმეტყველივით. როცა მიხვდა, ჩემთვის ყველაზე ახლობელი ისევ მარტოობა არისო, ცოტათი დაიბნა: როგორ უნდა დავშორდე ამაღამ მარტოობას, ან რაღა უნდა ვქნა მის გარეშეოი! მერე, სიახლით გამოწვეული შიში წამოეპარა და თვალებზე ხელები ააფარა (აბა თუ მიცნობსო), ბიჭს შიშისგან წართმეული მხედველობა კვლავ რომ დაუბრუნდა, შიშმა ახლა ერთ ადგილზე აღარ დააყენა, პატარა ბავშვივით ექაჩებოდა, თითქოს თხოვდა გამასეირნე (და იქვე ემუქრებოდა), თორემ არ მოგასვენებო. ბიჭიც წამოდგა და დაკარგული მოსვენების საძებნად გარეთ გავიდა. გასვლისთანავე იგრძნო, გვერდით ვიღაც ედგა. არ შეშინებია, მაშინვე მიხვდა ვინც იყო... 'ვინც' კი არა 'რაც'.ბიჭი და მარტოობა ნელი ნაბიჯებით მიუყვებოდნენ გრძელსა და ცარიელ ქუჩას, მათ წინ კი მოუსვენარი ბავშვივით დახტოდა შიში, ხან ბიჭს ჩამოეკიდებოდა ხელზე, ხან შიშს, ხან კი შუაში ჩაუდგებოდა ორივეს.
-რატომ მაინც და მაინც ამაღამ?
- იკითხა ბიჭმა და ორივემ ხელებით ასწია შიში, რომელიც სიცილით გადაახტა გუბეს.-ყველაფერს თავისი დრო აქვს... - უპასუხა მარტოობამ და შიშს მსუბუქად წაუთაქა
- ჩვენს ერთად ყოფნასაც.'სამუდამოდ ყოფილა...'
-გაიფიქრა და ვერ მიხვდა რა იგრძნო, რადგან ამ დროს შიშმა ფეხზე დააბიჯა.-ახლა კი მაცილებ.
-სად მიდიხარ?მარტოობას ჩაეღიმა და შიშს გადახედა:-სხვას უნდა ვემსახურო.-შენ თუ მსახური ხარ...-გაოცდა ბიჭი-ბატონი ვინღააიმარტოობას თავმომწონედ ჩაეღიმა: 'კარგი შეკითხვაა'-ო და უპასუხა:-გააჩნია როდის.
-რას ემსახურებიი - არ მოეშვა ბიჭი.
-გააჩნია როდის. -გაიმეორა მარტოობამ და გაჩერდა.ბიჭიც გაჩერდა. შიში აღარ ჩანდა, ალბათ შინ გაიქცა და იქ მელოდებაო - გაიფიქრა ბიჭმა.
-ჩემი წასვლით ის ადგილი გაგინთავისუფლდება, -მხარზე ხელი დაადო მარტოობამ - ჩემი ყოფნით რომ დაგეზოგა. აბა, შენ იცი, რისთვის გამოიყენებ. - გაუღიმა და ზურგიდან მონაბერ ქარს გაჰყვა.
ბიჭი ქუჩაში მარტოობის გარეშე იდგა, მარტო კი არა... უბრალოდ, ერთი იყო.
სახლს რომ მიუახლოვდა, მართლაც, შიში გამოეგება, მაგრამ თითქოს ერთმანეთი ვერ იცნესო, ბიჭს არც შეუმჩნევია ისე ჩაუარა, კარები მიხურა და შიში დარჩა ჭიშკარსგარეთ, (ჩასახუტებლად) გაშლილი ხელებით, გაკვირვებული