warsulis kadrebi chanaxatebi
ვიხსენებ წარსულს და ვხდები ძველი იცი როგორი ?
მტვერი რომ დასდებია ავეჯს და გადაწმენდა შჭირდება სიეთი ,მაგრამ სად ჩანს დამლაგებელი?
მე ველოდები ამ დროს კი გადის წუთები წამები და მე ისევ უკან ვარ წარსულის ერთ ერთ მოგონებაში ჩაძირული ბოლომდე და ამსვლაც კი არ მინდა.
მოგონებებად ვიშლები და ეპიზოდებად ვნაწილდები.
სიზმარში ვიხსნები და დალექილ ოცნებებს ვაღვივებ.ფარულ ფიქრებს ვამხელ საკუთარ თავთან აღიარებაც რომ მიჭირს ისეთს.წვიმის წვეთებს ვეკედლები მათთან ერთად ვსულდგმულობ.
ციდან ვიყრები და მილიარდ ნაწილაკად დედამიწას ვეალერსები .მომენატრე ვეუბნები და მიწას დავასკდები.მერე კი მოვა ერთი ღვთისნიერი და მტვერს გადამწმენდ მე ვბრუნდები რეალობაში გამარჯობათ მე ახალი ვარ სულ ახალი ,მაგრამ ავეჯს მტვერი რომ გადაწმინდო ვერასდროს გახდება ახალი რადგან ის უკვე ნახმარია .მე კი ცხოვრებამ მიხმარა და თავსი კვალიც დატოვა ,რომელიც არასდროს წაიშლება ჩემს მეხსიერებაში.ახლა სხვანაირი ვარ ისეი არა როგორც ადრე ვიყავი .ნეტა უკეთესი როგორ უნდა ვიყო აკი უნდა დავძველებულიყავი ,მაგრამ ანტიკვარი ხომ უფრო ძვირად ღირებულიაიმაგრამ მე ვარ ანტიკვარი როიიქნებ გაფუჭებული და ლაქ გადაცლილი მაგიდავარ ან და სკამიიან საათი რომელიც კედელზე კიდია დიდი ხანია და უკვე აღარ წიკ-წიკებს .ვინ ვარი
არა მე ალბათ ის ვარ რომელიც იყო წარსულში მოდის მომავალში ,მაგრამ უკან რჩება ფეხები რისი ეშინიაი მომავლის თუ იმ ადამიანის რომელმაც გადამაცალა გადამხადა საბანი რომლის ქვეშაც მთელი ცხოვრება ვიმალებიიდა ნეავ ის ვინ იყო ,რა უნდოდა ან რა ესაქმებოდა ჩემთან რატო აფათურებს ხელს ჩემს სულში.
არავის ვუშვებ და ის მაინც ცდილობს შემოიჭრას ჩემს სულის იმ ნაჭუუჭში სადაც იმალება ბევრი ამ რასაც ვერ ამჩნევენ სხვები რასაც ვერასდროს დაინახავს ის ვინც შესცქერის ამ საათს თუ მაგიდას და ფიქრობს ისინი ხომ უკვე ძველია და გადასაყრელი ,ის ხომ ასე მოიქცევა მართლაც წამიღებს სანაგვეზე და სიე გადამაგდებს ერთ წამსაც არ დაფიქრდება .მე კი აღმოვჩნდები სამყაროში სადაც ისედაც ვცხოვრობ ,მაგრამ აქ ლაპარაკობენ იმაზე რაზეც ჩვენს სამყაროში ამაზე ლაპარაკის ეშიმიათ ,ეშინიათ აი რაა არის ყველაფრის პასუხი შიში რომელსაც საგულდაგულოდ მალავს ყველა საკუთარ გულის სიღმეში და არ ამხელს ამ საიდუმლოს.
მე კი არ ვარ ეს ნივთი ხო მეც აქვე ამ შიშის სამყაროში ვცხოვრობ.მესმის ვხედავ და ვგრძნობ , ეს სიმღერა ისეთი გულში ჩამწვდომია .... მესმის ჩემი სულის ხმა ვგრძნობ ამას და ვმშვიდდები თითქოს შვებაა ეს ჩემთვის .ეს წვიმაც ხომ მე ემკუთვნის რა ეგოისტი ვარ არაიიცი თან როგორი მინდა რომ ვიყვირო ჩემი ხარ თქო ხმამაღლა შემომხედე როგორ მიყვარხარ თქო მე მეკუთვნი ,მაგრამ რატო არ ვაკეთებ ? ალბათ იტყვიან გაგიჯდაო ... ვიღაც უყვარსო და ჩვენ რაში გვაინტერესებს მაგის სიყვარული წავიდეს და იმას უთხრასო იმას კი ვერ წარმოიდგენენ რომ მე წვიმაზე ვარ შეყარებული .მის თითოეულ წვეთს ვეტრფი ვეალერსები და ვნებიანად ვკუცნი.
ისიც მეუბნება მომეფერე მომეალლერსე ჩამეხუტე მეც უარს ვეღარ ვეუბნები და ამას ვაკეთებ . წვიმის კიბეზე ავდივარ ნელ ნელა და მივიწევ ზემოთ მომავლისაკენ ,ყოველი ნაბიჯი კი უცნობია ისინი მილიარდ ნაწილაკებად არინ შეკრულნი და ცჩემთვის კიბეს ამზადებენ მე კი მივდივარ იცი რა ვქენი ბოლოს ავედი ბოლოში და რა დამხვდა იქ ამას კი ვერავის ვეტყვი ,ჯობს ისევ წვიმას მოვუსმინო ნახე ნახე რეებს მიჩურჩულებს...
ვიხსენებ წარსულს და ვხდები ძველი იცი როგორი ?
მტვერი რომ დასდებია ავეჯს და გადაწმენდა შჭირდება სიეთი ,მაგრამ სად ჩანს დამლაგებელი?
მე ველოდები ამ დროს კი გადის წუთები წამები და მე ისევ უკან ვარ წარსულის ერთ ერთ მოგონებაში ჩაძირული ბოლომდე და ამსვლაც კი არ მინდა.
მოგონებებად ვიშლები და ეპიზოდებად ვნაწილდები.
სიზმარში ვიხსნები და დალექილ ოცნებებს ვაღვივებ.ფარულ ფიქრებს ვამხელ საკუთარ თავთან აღიარებაც რომ მიჭირს ისეთს.წვიმის წვეთებს ვეკედლები მათთან ერთად ვსულდგმულობ.
ციდან ვიყრები და მილიარდ ნაწილაკად დედამიწას ვეალერსები .მომენატრე ვეუბნები და მიწას დავასკდები.მერე კი მოვა ერთი ღვთისნიერი და მტვერს გადამწმენდ მე ვბრუნდები რეალობაში გამარჯობათ მე ახალი ვარ სულ ახალი ,მაგრამ ავეჯს მტვერი რომ გადაწმინდო ვერასდროს გახდება ახალი რადგან ის უკვე ნახმარია .მე კი ცხოვრებამ მიხმარა და თავსი კვალიც დატოვა ,რომელიც არასდროს წაიშლება ჩემს მეხსიერებაში.ახლა სხვანაირი ვარ ისეი არა როგორც ადრე ვიყავი .ნეტა უკეთესი როგორ უნდა ვიყო აკი უნდა დავძველებულიყავი ,მაგრამ ანტიკვარი ხომ უფრო ძვირად ღირებულიაიმაგრამ მე ვარ ანტიკვარი როიიქნებ გაფუჭებული და ლაქ გადაცლილი მაგიდავარ ან და სკამიიან საათი რომელიც კედელზე კიდია დიდი ხანია და უკვე აღარ წიკ-წიკებს .ვინ ვარი
არა მე ალბათ ის ვარ რომელიც იყო წარსულში მოდის მომავალში ,მაგრამ უკან რჩება ფეხები რისი ეშინიაი მომავლის თუ იმ ადამიანის რომელმაც გადამაცალა გადამხადა საბანი რომლის ქვეშაც მთელი ცხოვრება ვიმალებიიდა ნეავ ის ვინ იყო ,რა უნდოდა ან რა ესაქმებოდა ჩემთან რატო აფათურებს ხელს ჩემს სულში.
არავის ვუშვებ და ის მაინც ცდილობს შემოიჭრას ჩემს სულის იმ ნაჭუუჭში სადაც იმალება ბევრი ამ რასაც ვერ ამჩნევენ სხვები რასაც ვერასდროს დაინახავს ის ვინც შესცქერის ამ საათს თუ მაგიდას და ფიქრობს ისინი ხომ უკვე ძველია და გადასაყრელი ,ის ხომ ასე მოიქცევა მართლაც წამიღებს სანაგვეზე და სიე გადამაგდებს ერთ წამსაც არ დაფიქრდება .მე კი აღმოვჩნდები სამყაროში სადაც ისედაც ვცხოვრობ ,მაგრამ აქ ლაპარაკობენ იმაზე რაზეც ჩვენს სამყაროში ამაზე ლაპარაკის ეშიმიათ ,ეშინიათ აი რაა არის ყველაფრის პასუხი შიში რომელსაც საგულდაგულოდ მალავს ყველა საკუთარ გულის სიღმეში და არ ამხელს ამ საიდუმლოს.
მე კი არ ვარ ეს ნივთი ხო მეც აქვე ამ შიშის სამყაროში ვცხოვრობ.მესმის ვხედავ და ვგრძნობ , ეს სიმღერა ისეთი გულში ჩამწვდომია .... მესმის ჩემი სულის ხმა ვგრძნობ ამას და ვმშვიდდები თითქოს შვებაა ეს ჩემთვის .ეს წვიმაც ხომ მე ემკუთვნის რა ეგოისტი ვარ არაიიცი თან როგორი მინდა რომ ვიყვირო ჩემი ხარ თქო ხმამაღლა შემომხედე როგორ მიყვარხარ თქო მე მეკუთვნი ,მაგრამ რატო არ ვაკეთებ ? ალბათ იტყვიან გაგიჯდაო ... ვიღაც უყვარსო და ჩვენ რაში გვაინტერესებს მაგის სიყვარული წავიდეს და იმას უთხრასო იმას კი ვერ წარმოიდგენენ რომ მე წვიმაზე ვარ შეყარებული .მის თითოეულ წვეთს ვეტრფი ვეალერსები და ვნებიანად ვკუცნი.
ისიც მეუბნება მომეფერე მომეალლერსე ჩამეხუტე მეც უარს ვეღარ ვეუბნები და ამას ვაკეთებ . წვიმის კიბეზე ავდივარ ნელ ნელა და მივიწევ ზემოთ მომავლისაკენ ,ყოველი ნაბიჯი კი უცნობია ისინი მილიარდ ნაწილაკებად არინ შეკრულნი და ცჩემთვის კიბეს ამზადებენ მე კი მივდივარ იცი რა ვქენი ბოლოს ავედი ბოლოში და რა დამხვდა იქ ამას კი ვერავის ვეტყვი ,ჯობს ისევ წვიმას მოვუსმინო ნახე ნახე რეებს მიჩურჩულებს...