-როგორ ხასიათზე ხარ?
-რავიცი უაზროდ ვარ..
-უაზროდ ყოპნა რას ნიშნავს შეგიძლია ამიხსნა?
-ვერა.ვერ ავხსნი..
-საუბარიც არ გინდა?
-რა აზრი აქვს საუბარს? რაზეც არ უნდა გესაუბრო ყოველთვის მე ვარ ყველაპერში დამნაშავე და ყოველთვის მე გამოვდივარ ცუდი ამიტომ არ მინდა ! სხვას გავესაუბრები
-ჰმ.. რა ბავშვური პასუხი იყო,რაიყო გწყინს ეს ყველაპერი?შენც ხომ იცი ,ჩემზე კარგად ვერავინ გაგარკვევს სიტუაციაში და ვერავინ გაგრძნობინებს რომ მართალი არახარ!ჩემი შენიშვნა შენთვის გასათვალისწინებელი უნდა იყოს გოგო და არა საწყენი!
-აუ გამანებე რა თავი.. მაინც ვერ ვხდები რატოა ასე..როცა რაიმე მოხდება,ან თუნდაც როცა ვინმეზე ან რამეზე ვპიქრობ ,სულ შენ მეჩხირები ხოლმე შენებური რჩევებით და დარიგებებით, ზოგჯერ სხვანაერად მინდა მოვიქცე და იძულებული ვხვდები ისე ვქნა როგორც შენ მოგესურვება.. როდის შეწყვეტ ჩემს გაკონტროლებას და ჩემს ნერვებზე თამაშს?
-მაშინ როცა აღარ ვიქნები..
_და როდის დადგება ეგ ბენდიერი დღე?
-ხახახა გამეცინა.. მაშინ შენც აღარ იქნები სულელო ბავშვო..
2 წუთი სიწყნარე ჩამოვარდა, თითქოს ერთმანეთს ველოდით რომელი დაარღვევდა ამ იდუმალებას, ხოდა მე გადავდგი პირველი ნაბიჯი და ჩემდაუნებურად, ბავშვური სიბრიყვით ვკითხე..
-შეგიძლია ოცნება რეალობად მიქციო?))
-შენი ოცნება ისეც რეალობაა პატარა გოგო.
-ვერ გავიგე მაგით რისი თქმა გინდა.. ხომ იცი გამოცანებით საუბარი არ მიყვარს, ამიტომ პირდაპირ თქვი რასაც პიქრობ.
-მოდი მაშინ შენით დავიწყებ ჯერ, შენ ბავშვი ხარ, მიუხედავად იმისა რომ თავი უკვე დიდ გოგოდ მოგაქვს, შენი ოცნებები და სურვილები ისეთიევა როგორიც სხვა დანარჩენის,არ განსხვავდება იმ ბავშვთაგან რომლებსაც თოვლის ბაბუს სჯერათ,უხარიათ როცა რაიმეს ჩუქნიან, ყურადღების ცენტრში ყოპნა სურთ,თავიანთი კაპრიზებით რომ არ ასვენებენ მშობლებს ,საკუთარ პერად სამყაროს რომ ქმნიან სადაც ცხოვრება დაუსრულებელი ჰგონიათ,თვიანთი საქციელის და სიტყვის პასუხისმგებელნი ნაკლებად რომ არიან, ჩაიკეტებიან ხოლმე იმ ლამაზ ზღაპრულ სამყაროში მეგობრების გარემოცვაში და ჰგონიათ სულ ასე იქნებიან, მაგრამ იმას ვერ ხვდებიან რომ ოდნავ გაუჩნდეს მაგ ლამაზ სამყაროს ბზარი და დაიმსხვრევა ყველაპერი,ერთი შეცდომა და შენ რეალობაში მოგიწევს ცხოვრება,სადაც ყველაპერი ძნელი მოგეჩვენება რადგანაც, მიჩევეული იყავი სიყალბეში არსებობას,ახლა კი რეალობამ შეგაშინა,სირთულეებმა დაგზაპრა, შენ ხომ ყველაპერ პუპუნებას და ყველა კაპრიზის ასრულებას იყავი მიჩვეული,შენით წყვეტდი თითოეულ ნაბიჯს (სწორს თუ არასწორს) , არ გაინტერესებდა არავის აზრი, შენ ხო დიდი გეგონა საკუთარი თავი ,მაგრამ ახლა ”ნურას უკაცრავად” ,გააკეთე ისე როგორც გკარნახობენ,ყველა უპლება ჩამოგერთვა გარდა ერთისა და ის ერთი ”ოცნებაა”.ოცნებას ვერავის წაართმევ, ბოლო ამოსუნთქვის დროსაც კი ადამიანის გონება ოცნებებით არის მოცული, ბავშვურ ოცნებაზე ხომ ხმას არ ვიღებ, ის იმდენად მიმზიდველია ზოგჯერ და ლამაზია, ზოგის კი საშინლად შემზარავი , ბავშვებიც დაუნდობელნი და საშინელი აზრის მქონენი ხართ , როგორ შეიძლება ოცნება დაიწყო და იქ სიკვდილზე იპიქრო ..რა სისულელეა! იწყებ ოცნებას და ხდები რომელიმე ზღაპრის გმირი,იწყებ ლამაზი პერებით მოხატვას იმ პატარა სცენისა სადაც თამაში გიწევს,აი გავიდა ერთი წუთი და შენი გული უკვე იმდენად აივსო სიხარულით რომ შენდაუნებურად გულიანად გაგეცინა, ირგვლივ მიმოხედილს კი სახეზე მხოლოდ მშრალი ღიმილი შეგრჩა, იმედგაცრუებისა და სიყალბის,მიუხედავად ამისა შენ კვლავ აგრძელებ თამაშს შენს ზღაპარში და ხშირად რეალობაზე ამბობ უარს,შენთვის უკვე სულერთი ხდება ყველაპერი ირგვლივ იმდენად კარგად ირგებ სახეზე ნიღაბს , იმდენად ეჩვევი ოცნებას და ის გეჩვევა შენ, მაგრამ არ ღირს.. არ უნდა შეეჩვიო მას, ის მაინც დაგტოვებს შენ, კვლავ ჩამოგაგდებს ღრუბლები თავის მხრებიდან ცივ მიწაზე და მაშინ დიდ ტკივილს იგრძნობ.ასეა ჩემო პატარა ,ოცნება ტკბილია და ამასთანავე მტკივნეულიცაა,შენ რომ ოცნებობ ესეც რეალობაა,შენ თვითონ შეგიძლია რეალობად აქციო ის დიდი სურვილითა და მოდომებით.ყველაპერი შენ ხელთაა.
სადღაც ნახევარი საათი გავიდა .. გაუნძრევლად ვიწექი საწოლზე, თვალებ გახელილი ჩემთვის ვპიქრობდი,ვაანალიზებდი თითოეულ მის წინადადებას,ზოგზე ვეთანხმებოდი,ზოგზე კი მაინც ჩემი მეორე ”მე”ჯიუტად იძახდა ტყუისო ,ბევრმა პიქრმა კი საბოლოო დასკვნამდე მიმიყვანა...”საკუთარ გულთან საუბარი ყველაზე ცუდი დიალოგია რაც კი ოდესმე ადამიანმა შეიძლება მოისმინოს”,ამ დროს ყოველი წვრილმანი ნათელი ხდება,აზრი არ აქვს რაიმეს უარყოპას, გულახდილი რჩები შენს მეორე ”მე”-სთან და მისი მტკივნეული განაჩენი ჯკუიდან გშლის, ყველაზე ცუდი ალბათ ის არის რომ ეს საუბარი არაპერს ცვლის,გადის დრო და კვლავ ისე ხდება როგორც ადრე,განაჩენზე კი უკვე აღარავინ პიქრობს...
ავტორი: თიკა სერგია
-რავიცი უაზროდ ვარ..
-უაზროდ ყოპნა რას ნიშნავს შეგიძლია ამიხსნა?
-ვერა.ვერ ავხსნი..
-საუბარიც არ გინდა?
-რა აზრი აქვს საუბარს? რაზეც არ უნდა გესაუბრო ყოველთვის მე ვარ ყველაპერში დამნაშავე და ყოველთვის მე გამოვდივარ ცუდი ამიტომ არ მინდა ! სხვას გავესაუბრები
-ჰმ.. რა ბავშვური პასუხი იყო,რაიყო გწყინს ეს ყველაპერი?შენც ხომ იცი ,ჩემზე კარგად ვერავინ გაგარკვევს სიტუაციაში და ვერავინ გაგრძნობინებს რომ მართალი არახარ!ჩემი შენიშვნა შენთვის გასათვალისწინებელი უნდა იყოს გოგო და არა საწყენი!
-აუ გამანებე რა თავი.. მაინც ვერ ვხდები რატოა ასე..როცა რაიმე მოხდება,ან თუნდაც როცა ვინმეზე ან რამეზე ვპიქრობ ,სულ შენ მეჩხირები ხოლმე შენებური რჩევებით და დარიგებებით, ზოგჯერ სხვანაერად მინდა მოვიქცე და იძულებული ვხვდები ისე ვქნა როგორც შენ მოგესურვება.. როდის შეწყვეტ ჩემს გაკონტროლებას და ჩემს ნერვებზე თამაშს?
-მაშინ როცა აღარ ვიქნები..
_და როდის დადგება ეგ ბენდიერი დღე?
-ხახახა გამეცინა.. მაშინ შენც აღარ იქნები სულელო ბავშვო..
2 წუთი სიწყნარე ჩამოვარდა, თითქოს ერთმანეთს ველოდით რომელი დაარღვევდა ამ იდუმალებას, ხოდა მე გადავდგი პირველი ნაბიჯი და ჩემდაუნებურად, ბავშვური სიბრიყვით ვკითხე..
-შეგიძლია ოცნება რეალობად მიქციო?))
-შენი ოცნება ისეც რეალობაა პატარა გოგო.
-ვერ გავიგე მაგით რისი თქმა გინდა.. ხომ იცი გამოცანებით საუბარი არ მიყვარს, ამიტომ პირდაპირ თქვი რასაც პიქრობ.
-მოდი მაშინ შენით დავიწყებ ჯერ, შენ ბავშვი ხარ, მიუხედავად იმისა რომ თავი უკვე დიდ გოგოდ მოგაქვს, შენი ოცნებები და სურვილები ისეთიევა როგორიც სხვა დანარჩენის,არ განსხვავდება იმ ბავშვთაგან რომლებსაც თოვლის ბაბუს სჯერათ,უხარიათ როცა რაიმეს ჩუქნიან, ყურადღების ცენტრში ყოპნა სურთ,თავიანთი კაპრიზებით რომ არ ასვენებენ მშობლებს ,საკუთარ პერად სამყაროს რომ ქმნიან სადაც ცხოვრება დაუსრულებელი ჰგონიათ,თვიანთი საქციელის და სიტყვის პასუხისმგებელნი ნაკლებად რომ არიან, ჩაიკეტებიან ხოლმე იმ ლამაზ ზღაპრულ სამყაროში მეგობრების გარემოცვაში და ჰგონიათ სულ ასე იქნებიან, მაგრამ იმას ვერ ხვდებიან რომ ოდნავ გაუჩნდეს მაგ ლამაზ სამყაროს ბზარი და დაიმსხვრევა ყველაპერი,ერთი შეცდომა და შენ რეალობაში მოგიწევს ცხოვრება,სადაც ყველაპერი ძნელი მოგეჩვენება რადგანაც, მიჩევეული იყავი სიყალბეში არსებობას,ახლა კი რეალობამ შეგაშინა,სირთულეებმა დაგზაპრა, შენ ხომ ყველაპერ პუპუნებას და ყველა კაპრიზის ასრულებას იყავი მიჩვეული,შენით წყვეტდი თითოეულ ნაბიჯს (სწორს თუ არასწორს) , არ გაინტერესებდა არავის აზრი, შენ ხო დიდი გეგონა საკუთარი თავი ,მაგრამ ახლა ”ნურას უკაცრავად” ,გააკეთე ისე როგორც გკარნახობენ,ყველა უპლება ჩამოგერთვა გარდა ერთისა და ის ერთი ”ოცნებაა”.ოცნებას ვერავის წაართმევ, ბოლო ამოსუნთქვის დროსაც კი ადამიანის გონება ოცნებებით არის მოცული, ბავშვურ ოცნებაზე ხომ ხმას არ ვიღებ, ის იმდენად მიმზიდველია ზოგჯერ და ლამაზია, ზოგის კი საშინლად შემზარავი , ბავშვებიც დაუნდობელნი და საშინელი აზრის მქონენი ხართ , როგორ შეიძლება ოცნება დაიწყო და იქ სიკვდილზე იპიქრო ..რა სისულელეა! იწყებ ოცნებას და ხდები რომელიმე ზღაპრის გმირი,იწყებ ლამაზი პერებით მოხატვას იმ პატარა სცენისა სადაც თამაში გიწევს,აი გავიდა ერთი წუთი და შენი გული უკვე იმდენად აივსო სიხარულით რომ შენდაუნებურად გულიანად გაგეცინა, ირგვლივ მიმოხედილს კი სახეზე მხოლოდ მშრალი ღიმილი შეგრჩა, იმედგაცრუებისა და სიყალბის,მიუხედავად ამისა შენ კვლავ აგრძელებ თამაშს შენს ზღაპარში და ხშირად რეალობაზე ამბობ უარს,შენთვის უკვე სულერთი ხდება ყველაპერი ირგვლივ იმდენად კარგად ირგებ სახეზე ნიღაბს , იმდენად ეჩვევი ოცნებას და ის გეჩვევა შენ, მაგრამ არ ღირს.. არ უნდა შეეჩვიო მას, ის მაინც დაგტოვებს შენ, კვლავ ჩამოგაგდებს ღრუბლები თავის მხრებიდან ცივ მიწაზე და მაშინ დიდ ტკივილს იგრძნობ.ასეა ჩემო პატარა ,ოცნება ტკბილია და ამასთანავე მტკივნეულიცაა,შენ რომ ოცნებობ ესეც რეალობაა,შენ თვითონ შეგიძლია რეალობად აქციო ის დიდი სურვილითა და მოდომებით.ყველაპერი შენ ხელთაა.
სადღაც ნახევარი საათი გავიდა .. გაუნძრევლად ვიწექი საწოლზე, თვალებ გახელილი ჩემთვის ვპიქრობდი,ვაანალიზებდი თითოეულ მის წინადადებას,ზოგზე ვეთანხმებოდი,ზოგზე კი მაინც ჩემი მეორე ”მე”ჯიუტად იძახდა ტყუისო ,ბევრმა პიქრმა კი საბოლოო დასკვნამდე მიმიყვანა...”საკუთარ გულთან საუბარი ყველაზე ცუდი დიალოგია რაც კი ოდესმე ადამიანმა შეიძლება მოისმინოს”,ამ დროს ყოველი წვრილმანი ნათელი ხდება,აზრი არ აქვს რაიმეს უარყოპას, გულახდილი რჩები შენს მეორე ”მე”-სთან და მისი მტკივნეული განაჩენი ჯკუიდან გშლის, ყველაზე ცუდი ალბათ ის არის რომ ეს საუბარი არაპერს ცვლის,გადის დრო და კვლავ ისე ხდება როგორც ადრე,განაჩენზე კი უკვე აღარავინ პიქრობს...
ავტორი: თიკა სერგია