" გარსი ფარსად მეჩვენება, ისე არ სჩანს ჩემს თვალში, შანსი ორად გაათკეცდა - როცა აღარ ვიყავ ბავშვი. ბევრი ერი, ბევრი გენი - ტრიალებდა ჩემში, როცა აღარ ვიყავ - ბავშვი. საღი აზრი, სამი აზრი და სანთელი ენთო ჩემში. გვერდით ქარმა ჩამიარა - მან ვერ მიცნო ჩაიარა, შემდეგ ქალმა მძიმე ტვირთით, დატვირთულმა - ჩაიარა, გაოგნებით მოტრიალდა, წაბორძიკდა, უცებ - ნათლად გამიღიმა და წარმოთქვა განცვიფრებით : ნუთუ შენ ხარ - ის პატარა ბავშვი, მე რომ მეხლდი სტუმრად სახლში. ასე წლებმა შემიტყუეს, შემიყვარეს, დამატყვევეს, დამანათლეს : ვიყო ერთი, სამი აზრით, საღი აზრით - საამაყო ვიყო ერის და სანთელი ენთოს ჩემში . "
ქეთი ბერიაშვილი