მარგარეტი

ის ლამაზი არ იყო, ის ჩვიდმეტი წლის იყო, და მე ის მიყვარდა. ჰო, ნამდვილად მიყვარდა. მისი ხელები ყოველთვის, ყინულივით ცივი იყო, იმიტომ, რომ მას ხელთათმანები არასედეს ჰქონია. დედა მას არც კი ახსოვდა, მამას კი ღორს უწოდებდა. ის ლიონში დაიბადა.
ერთ საღამოს მარგარეტმა მითხრა: _ თუ ერთ დღეს სამყაროს დასასრული დადგება, არამგონია ეს ოდესმე მოხდეს მაგრამ მაინც, ვიქირაოთ ერთი პატარა ოთახი, ვწრუპოთ შიასი და მუსიკას ვუსმინოთ, მერე გაუშვათ გაზი და ერთმანეთი ვკოცნოთ, მანამ სანამ არ მოვკვდებით. მინდა საყვარელ ადამინთან ერთად მოვკვდე.
ზოგჯერ ის მონ პეტიტ ცჰოუ, ჩემი პატარა კომბოსტო ესე მეძახდა.
ერთხელ კაფეში ვიჯექით კლარნეტის სიმების ისრებმა ჩვენამდი მოაღწია. მომღერლის ხმა მგრძნობიარე და ჟღეარადი იყო. ჩვენმა მუხლებმა ერთმანეთი იპოვეს და მათ უკვე გაჩერება აღარ შეეძლოთ. ჩვენი მზერით ერთმანეთს შევხვდით. მარგარეტს გაეცინა, მე კი ამან რატომღაც სევდა მომგვარა. მან ეს შეამჩნია. Gგავიფიქრე რომ მისი ღიმილი მეტისმეტად ბავშური იყო. მაგრამ, დადგება ის დღე როცა ის ბებრუხანად გადაიქცევა. შემაშინა იმაზე ფიქრმა, რომ ერთ დღეს შეიძლება ყველაფერი დამთავრდეს. გაიღიმა.
---წავიდეთ აქედან . – მიჩურჩულა მან.
მუსიკა ისეთი თბილი იყო, რომ ჩვენ გარეთ გავითოშეთ. მხოლოდ კოცნაღა დაგვრჩენოდა. მუსიკის სინქრონები ჩვენამდე აღწევდა და ეს სევდას გგვრიდა.
ჩვენ ხელი შეგვიშალეს. ეს უსახო ლეიტენანტი იყო. ცხვირი, პირი, თვალები ყველაფერი თავის ადგილზე ჰქონდა, მაგრამ მაინც უსახო ოყო. სამაგიეროდ ჰქონდა ლამაზი უნიფორმა და ის იმაზე მეტყველებდა, რომ ჩვენ ასე დღისით მზისით ქუჩაში ერთმანეთის კოცნა არ შეგვეძლო.
მე გავსწორდი, თითქოს ჩემი მოძრაობით მინდოდა მეჩვენებინა, რომ ის მართალი იყო. მაგრამ ის მაინც არ მიდიოდა. მარგარეტი გაჯიუტდა.
---არ შეგვიძლია, როგორ თუ არ შეგვიძლია, კიდე როგორ შეგვიძლია. ხომ შეგვიძლია თქვა მან კითხვითი ინტონაციით და მზერა ჩემკენ მომართა.
მე არ ვიცოდი რა მექნა.
უნიფორმიანი კი კვლავ უძრავად იდგა. მე შევშინდი, მაგრამ მან ეს ვერ შეამჩნია. რადგან, მარგარეტი სულ უფრო და უფრო ბობოქრობდა.
---ეი, თქვენ მისმინეთ, ვითომ მამაკაცო. აი თქვენ კი უკუნეთ ღამესაც არ გაკოცებდით. მერე ის წავიდა. მე ვღელავდი. საშინლად ვღელავდი. ნუთუ მან ვერ შეამჩნია , რომ მარგარეტი ფრანგი იყო. მაგრამ, ოფიცრები დიდად ვერაფელს ამჩნევენ. ჩვენ კვლავ ერთმანეთს ვკოცნიდით.
ერთხელ მარგარეტი გამებუტა.
კინოში ვიყავით. ეკრანზე ფრანგი მეხანძრეები მარშით მიაბიჯებდნენ, იუბილეს ზეიმობდნენ. მათი მარში, იშვითად კომიკურად მეჩვენა და გავიცინე. მარგარეტი ადგა და სხვა ადგილას გადაჯდა. მე მივხვდი, რომ მას შეურაცყოფა მივაყენე. ის მარტო იჯდა, დარბაზი ცარიელი იყო. Uუკნიდან მივეპარე.
---მე შენ მიყვარხარ. მიყვარს შენი თმები, მიყვარს შენი ხმა, როცა ჩემ პატარა კომბოსტოს მეძახი. მიყვარს შენი ბორძიკით წარმოთქმული გერმანული სიტყვები. მიყვარს ყველაფერი სხვისი და უცხო შენში და შენი ხელები მარგარეტ.
წუთით გავიფიქრე, რომ ჩვენ ყველაფერი უცხო და არამიწიერი იმიტომ გვიზიდავს, რომ მოგვწონს დავიწყებული გრძნობების ახლიდან არმოჩენა და განცდა.
როცა კინოდან გამოვედით მარგარეტმა მუშტუკი გამომართვა და გააბოლა. კინაღამ დაიხჩო. მაგრამ, ამით უნდოდა ეჩვენებინა ჩემთვის, რომ უფრო ძლიერ ვუყვარვარ.
ჩვენ მდინარესთან ვიდექით. ღამისეული შავი წყალი მონდომებით ასკდებოდა ხიდის ბოძებს. არტოხელა ყვითელი ვარსკვლავები, ნატლად ირეკლებოდნენ წყალში.
ჩვენ მდინარესთან ვიდექით. მდინარე ღამეს ჩაკონებოდა და შორს მიიჩქაროდა. არ სურდა ჩვენი შეკედლება და ჩვენთვის უხილავ ქვეყნებისკენ წაყვანა. იქნებ, მან თავადაც კი არ იცოდა, თუ როგორია ისწრაფოდე მიზნიკენ, და არც კი იცოდე ჭეშმარიტია თუ არა მისწრაფებები მიზნისკენ ? : სამოთხე. ჩვენ სრულიად მზად ვიყავით, მიგვენდო ჩვენი მისწაფებების აფრები ღამისთრვის. მაგრამ მდინარეს სულაც არ სურდა ჩვენთვის თავისი ჯადუსნურობის საიდუმლო გაემხილა. მას არ შეეძლო დაეტოვებინა თავის კალაპოტი და ჩვენ ჩვენი ცხოვრების კალაპოტიდან გადავეყვანეთ.
აღელვებისგან სუნთქვა დაგვიმძიმდა, მარგარეტმა ჩამჩურჩულა.:
---დღეს ყველაფერს სიყვარულის სურნელი აქვს.
მე ჩურჩულითვე ვუპასუხე
---ეს ღამის, ნისლის და მდინარის სუნია.
---ნუთუ შენ არ გრძნობ, რომ ეს ყველა სიყვარულის სურნელია, ნუთუ არ გრძნობ ?!
--ეს შენი სურნელია, შენ კი სიყვარულ;ის სურნელი გაქვს, _ ჩავჩურჩულე მარგარეტს ყურში.
აი ისევ ჩურჩული
--და შენ გრძნობ ამას .
მდენარე აჩხრიალდა, როგორც სიყვარული, და შენ გრძნობ. და შენ გრძნობ ამას. იქნებ მდინარე სულ სხვა რამეზე ჩურჩულებდა, მაგრამ მარგარეტს მოეჩვენა, რომ ის ჩვენ გვითვალთავებდა.
უეცრად ნაბიჯების ხმა გაისმა, ის ჩვენ გვიახლოვდებოდა. ფანრის მკაფიო შუქმა თვალები მომჭრა: პატრული.
რასრულწლოვან გოგოებს იჭერდნენ, რომლებიც ღამით ჯარისკაცების მკლავებში ყვეოდნენ, როგორც ყვავილები პარკში. მაგრამ პატრულს მარგარეტი სრულწლოვანი ეჩვენა, და ჩვენ უკვე წასვლა დავაპირეთ, რომ მარგარეტმა მისი ყურადღება მიიქცია. არ ვიცი რატომ მგონი, კოსმეტიკა. ჩვენი გოგოები ასე არ იღებებიან. ან მარგარეტს პასპორტი მოთხოვა. მას წამწამებიც კი არ დაუხამხამებია.
--ესეც ვიცოდი თქვა პატრულმა, ფრანგია !
მარგარეტი არც განძრეულა, მე რისი გაკეთება შემეძლო!? მან ჩემი გვარი ჩაიწერა. მე და მარგარეტი ისევ მარტონი დავრჩით. გავჩუმდი რომ აზრები მომეკრიბა და რაიმე მეთქვა მაგრამ ამაოდ.
--შენ ოთხი კვირა არ იქნები ამ შემთხვევაში ყველაფერი დამთავრებულია. ჰო, ყველაფერი. შენ უბრალოდ მხდალი ხარ. განა მე შევშინდი,? ავკანკალდი შიშისგან.? შენ კი მათ უფლებას მიცემ ოთხი კვირით გამოგკეტონ. შენ სრულებით არ ხარ მამაცი. შენ მე არ გიყვარვარ! ხო არ გიყვარვარ .
ვერაფერი მიშველიდა. მარგარეტი ფიქრობდა, რომ მეტისმეტად მხდალი ვიყავი იმისთვის, რომ ყაზარმის მაღალი ღობე გადმომელახა. მე კი იმ ოთხ კვირაზე ვფიქრობდი და სიტყვის თქმასაც ვერ ვახერხებდი.
—შენ ვერ მოხვალ მთელი ოთი კვირა?
---მე ვერ შევძლებ მარგარეტ. როგორ უნდა ამეხსანა მისთვის.
---კარგი ძალიან კარგი. იცი ეხლა მე რას ვიზამ ?
საიდან უნდა მცოდნოდა.
ეხლა მე სახლში წავალ და ვიბანავებ, კარგად ვიბანავებ. შემდეგ ისევ შევიღებები და ახალ შეყვარებულს ვიპოვი. აი ასე !
და იგი ერთხელ და სამუდამოდ ღამემ ჩაყლაპა.
მე ყაზარმაში ვბორგავდი. ტირილი მინდოდა მე ვცადე კიდეც, სახეზე ხელები ავიფარე. მაგრამ ჩემი ხელების საოცარი სურნელი შევიგრძენი. საფრანგეთი! გადავწყვიტე იმ საღამოს ხელები არ დამებანა.
ტირილი ვერ შევძელი, ფეხსაცმლების გამო ისინი ყოველი ნაბიჯის გადადგმისას მოღალატედ ჭრიალებდნენ მონ პეტიტ ცჰოუ, მონ პეტიტ ცჰოუ !
ყველაფერი შენი ბრალია ბრიყვო მთვარე, რომ არა შენი უსირცხვილო ნათება ჩვენ პატრული ვერ შეგვამჩნევდა.
მთარგმნელი მარიამ შელეგია