აღდგომა
ფერძუნწი, სუსხით გაავებული ზამთრისა და გაზაფხულის გასაყარზე მოდის სულიერი ტკივილების აღმძვრელ - დამაამებელი დღესასწაული - აღდგომა! მის ნატიფ ფერებში ჰარმონიას პოულობს ორი ერთმანეთის დაუძინებელი, მძვინვარე მტერი: წუხილით დათრგუნული, დაოსებული სევდა და სილაღით აღსავსე სიხარული. ეს არის ალბათ ერთადერთი დღე, როცა ტკივილი მალამოდ ეცხება გულს, ხოლო სიხარული - აღგვაფრენს; ეს არის ალბათ ის დღე, როცა მის სამყაროში დაუცხრომელ წყურვილს იოკებს სიკვდილ-სიცოცხლის მამოძრავებელი ძალა - იმედი, იმედი, რომ არავინ და არაფერი არ მიეცემა დავიწყებას, სანამ წასულთა საფლავების საფარს, აღდგომა დღეს, თუნდაც ერთი სააღდგომო კვერცხი დაედება!
დარწმუნებული ვარ, მსოფლიოში არ მოიძებნება ადამიანი, ვისი შორეული თუ ახლობელი ნათესავი არ დასდგომია ზეცისკენ მიმავალ გზას! ამიტომ, თამამად შეიძლება ითქვას, რომ მართლმადიდებლებთათვის აღდგომა არის ის განუმორებელი დღესასწაული, რომელიც არღვევს ზეციური და მიწიერი ცხოვრების საზღვრებს და გვიმსუბუქებს მოძალებული მონატრებების ჟინს…..
ჰოდა, მეც ჩემს ახლობლებთან ერთად, მზის სხივებით გამაძღარ აღდგომა დღეს, გავუყევი სასაფლაოსკენ მიმავალ გზას. სულმოუთქმელად ავიარე დაღლილი აღმართები, და ჩავეხუტე ბებიების, ბაბუების, მამის და ჩემი გულის მოუშუშებელი ტკივილის, ჩემი დისშვილის - ფრიდონის, საფლავებს!.... ძალიან ბევრი რამ დამიგროვდა სათქმელი... ძალიან ბევრი….. ვგრძნობდი, როგორ მოაპობდა გზას სულის სიღრმიდან წამოსული ცრემლების ნაკდი, როგორ მიხუტებდა გულში მოგონებებისგან დამძიმებული ტკივილი…. და მეც, რომ არ დამერღვია აღდგომის კანონი (აღდგომა ტირილის გარეშე) თავგანწირული სიჯიუტით შევეცადე უკუმექცია მოზღვავებული ცრემლების „ჯარი„, და განვერიდე იქაურობას.
ცოტა ხნის შემდეგ, დარდის გაქარწყლების მიზნით, ფიქრებმა თვითონ იპოვეს გზა....
ეს კი უკვე სხვა ისტორიაა!......
ფერძუნწი, სუსხით გაავებული ზამთრისა და გაზაფხულის გასაყარზე მოდის სულიერი ტკივილების აღმძვრელ - დამაამებელი დღესასწაული - აღდგომა! მის ნატიფ ფერებში ჰარმონიას პოულობს ორი ერთმანეთის დაუძინებელი, მძვინვარე მტერი: წუხილით დათრგუნული, დაოსებული სევდა და სილაღით აღსავსე სიხარული. ეს არის ალბათ ერთადერთი დღე, როცა ტკივილი მალამოდ ეცხება გულს, ხოლო სიხარული - აღგვაფრენს; ეს არის ალბათ ის დღე, როცა მის სამყაროში დაუცხრომელ წყურვილს იოკებს სიკვდილ-სიცოცხლის მამოძრავებელი ძალა - იმედი, იმედი, რომ არავინ და არაფერი არ მიეცემა დავიწყებას, სანამ წასულთა საფლავების საფარს, აღდგომა დღეს, თუნდაც ერთი სააღდგომო კვერცხი დაედება!
დარწმუნებული ვარ, მსოფლიოში არ მოიძებნება ადამიანი, ვისი შორეული თუ ახლობელი ნათესავი არ დასდგომია ზეცისკენ მიმავალ გზას! ამიტომ, თამამად შეიძლება ითქვას, რომ მართლმადიდებლებთათვის აღდგომა არის ის განუმორებელი დღესასწაული, რომელიც არღვევს ზეციური და მიწიერი ცხოვრების საზღვრებს და გვიმსუბუქებს მოძალებული მონატრებების ჟინს…..
ჰოდა, მეც ჩემს ახლობლებთან ერთად, მზის სხივებით გამაძღარ აღდგომა დღეს, გავუყევი სასაფლაოსკენ მიმავალ გზას. სულმოუთქმელად ავიარე დაღლილი აღმართები, და ჩავეხუტე ბებიების, ბაბუების, მამის და ჩემი გულის მოუშუშებელი ტკივილის, ჩემი დისშვილის - ფრიდონის, საფლავებს!.... ძალიან ბევრი რამ დამიგროვდა სათქმელი... ძალიან ბევრი….. ვგრძნობდი, როგორ მოაპობდა გზას სულის სიღრმიდან წამოსული ცრემლების ნაკდი, როგორ მიხუტებდა გულში მოგონებებისგან დამძიმებული ტკივილი…. და მეც, რომ არ დამერღვია აღდგომის კანონი (აღდგომა ტირილის გარეშე) თავგანწირული სიჯიუტით შევეცადე უკუმექცია მოზღვავებული ცრემლების „ჯარი„, და განვერიდე იქაურობას.
ცოტა ხნის შემდეგ, დარდის გაქარწყლების მიზნით, ფიქრებმა თვითონ იპოვეს გზა....
ეს კი უკვე სხვა ისტორიაა!......
ნანა სიმონიძე