"პესიმისტი ისეთი კაცია, რომელსაც სიცილი ავიწყდება;ოპტიმისტი კი იცინის,რათა ზოგი რამ დაივიწყოს..." - ბერნარდ შოუ
არაფერია იმაზე მშვენიერი,ვიდრე სიკვდილი ვენეციაში.თომას მანიც ხომ სწორედ ამგვარ ბედნიერებაზე გვესაუბრება...მშვიდად,მდინარის პირას,მზის საოცარ ჩასვლას უყურებ,ირგვლივ ხალხი ისევ ფუფუსებს,თავს დაგტრიალებენ,თუმცა მათ რა იციან ბედისწერისა...შენ განიცდი,თითქოს უკვე სამოთხეში იყო,თვალები გეხუჭება,გრძნობ,რომ გცივა...
ოჰ,ღმერთო!!!
ეს სიცივე! აი ის ნესტის სუნიც! მყრალი,აქოთებული წყლიდან რომ ამოდის!
მცივა,უფალო,მცივა! ამ ნაზ და თბილ საღამოს მაკანკალებს,ნელ–ნელა ტკივილი მბოჭავს,ვერ ვინძრევი...თითქოს ვგრძნობ,სხეული ეულად,ამ ბნელ სამყაროში რჩება,ვცარიელდები...
ჩემი სული მიდის,მიიწევს ზემოთ,ზემოთ და ზემოთ...ნელ–ნელა ვიძინებ,მეძინება,რა ვქნა...თავს ვერაფერს ვუხერხებ...
შეიძლება კი წინააღმდეგობის გაწევა? რომც შეიძლებოდეს, არა მაქვს ამის ძალა...უენერგიო,დაშრეტილი,სულის გარეშე დაგდებული სხეული.აი ამას ჰქვია სული ამომაცალესო...
თუმცა... სამშობლო!!!
ოხ,ეს სამშობლო,ის რომ არ არსებობდეს,მშვიდად ხომ განვისვენებდი ჩემს საყვარელ ვენეციაში. მდინარის პირას,სიმსუბუქისა და ნესტის სუნით აღსავსე...ახლა კი სამშობლო გამოეჩხირა საიდანღაც... აქ აღარ მინდა,არა...სამშობლო მომწყურებია.მხოლოდ ამ წუთას ვიგრძენი რაოდენ დიდია მისი ძალა... აქაც,ათასობით მილი რომ მაშორებს მას,ამ უმშვენიერეს წამსაც კი ის მახსენდება.როდესაც ლაღად ვენეციაში ვკვდები,ჩემი მშობლიური ქვეყნის აჩრდილი თავს არ მანებებს.
ოჰ,მის გარეშე ვიქნებოდით კი ადამიანები ბედნიერები?! ჩვენ მხოლოდ გზააბნეულ სულებს დავემსგავსებოდით,რომელნიც სხვათა სიცოცხლით იკვებებიან.მათ ცხოვრების არც ძალა და არც უნარი არ ექნებოდათ.სწორედ სამშობლო გვჩუქნის ამ მართლაც ღვთიურ ნიჭს. მისი ადგილები,მისი ბინძური ქუჩები,სიშმორის სუნით გავსებული ეზოები, მკვდარი და უკვე აყროლებული კატები,აი აქოთებული ძაღლის ლეშიც,თავს არ მანებებენ,არა!!! ისევ ის მირჩევნია ჩემს ლამაზ იტალიას,საოცარი სხივებით გაბრწყინებულს,სუფთა და კრიალა ქუჩებს... არც ძაღლის,არც კატის ლეში,მხოლოდ სასიამოვნო სურნელი მიწისა და მტრედების გუგუნი,თავისით რომ გეალერსებიან ხელებზე,მხრებზე.თვალებში ჩაგყურებენ და თქვენი შესაძლო სიავის არც კი ეშინია.
აი ჰარმონია! ადამიანთა და ფრინველთა შერწყმის ჰარმონია! განა აქ,შენს სამშობლოში ასეთ რამეს შეხვდები? ვერა,მაგრამ ისევ ჩემი ქვეყანა,ჩემი დედა მშობელი თავისი სიბინძურითა და სიცუდით...
განა მარტო ცუდია ის!!!
არა,არა... ის მშვენიერიცაა,რა თქმა უნდა,შესანიშნავი,ამაღელვებელი და დიდებული...
აი ის სულისშემძვრელი წამიც! შენს საკუთარ მიწაზე ადგამ ფეხს,შეიგრძნობ მის სიუხეშეს,მის ნაწამებ სულს... განა არ ღირს ცხოვრება მხოლოდ იმისათვის,რომ ეს მომენტი განიცადო?! დაადგამ ფეხს და თავისით იჭრება აზრები გონებაში : წინაპრები, სისხლი, წამება, ტანჯვა, შვება, ბედნიერება, თავისუფლება, დედა, სიყვარული,გმირობა.......
აირევიან ერთმანეთში და გიჭირს გაარჩიო,რომლით იწყება და რომლით მთავრდება,ეს ხომ ერთ მთლიან რგოლს წარმოადგენს,რომელსაც არც დასასრული აქვს და არც დასაწყისი?!
ესაა ოცნება? მიპასუხეთ განა ესაა ოცნება? ეს ხომ იგივე რეალობაა,ოღონდ ლამაზი რეალობა,ანუ,რელისტების თქმით,ოცნება!!!მათ რომ ჰკითხო,იტალია,ბედნიერება,ლამაზი და თავისუფალი სამშობლო ოცნებაა!
დიახაც,მაგრამ მთავარი ხიბლიც ხომ ამაშია!!!
ოცნება რომ არ არსებობდეს,განა შევძლებდით იმ ტკივილის გადატანას,რასაც ყოველდღე ვეჩეხებით?! განა შევძლებდით შეგვენარჩუნებინა ახალგაზრდობა სულისა,თუ გამუდმებით ცუდზე ვიფიქრებდით?! განა შევძლებდი მშვიდად და ბედნიერად სიკვდილს ვენეციაში,როდესაც სულს ღაფავ მშვენიერების ამ ოკეანეში და ოცნება,დიახ,ოცნება სამშობლოზე გასაზრდოებს?!
ოცნება სიცოცხლით გავსებს,გაჯანსაღებს და ენერგიას გმატებს,იმ ენერგიას გაძლევს,რასაც ცხოვრება დღითი–დღე გაცლის... შენ ცოცხლობ,რადგან ოცნებობ,შენ იბრძვი,რადგან ოცნებობ,შენ გიყვარს,რადგან ოცნებობ,შენ გრძნობ,რადგან ოცნებობ... მაგრამ ოცნებით ცხოვრება არასდროს არ ნიშნავს მხოლოდ მის სამყაროში უსასრულოდ ბოდიალს.ოცნება ასულდგმულებს ადამიანებს,მის სამყაროში ცხოვრება კი კლავს–აი ესაა განსხვავება...
გამაგიჟებთ ეს რეალისტები!!!
თქვენ რომ იძახით,რეალობით ვცხოვრობ,რეალობითო,ასატანია(ასე თუ ისე) ყველაფერს უყურო ისეთს,როგორიც არის,მაგრამ ,დავიჯერო,არასდროს გქონიათ ოცნება?! არასდროს გიყვარდათ ან გძულდათ?!ამასაც ხომ ოცნება უნდა...არასოდეს გიფიქრიათ სიკვდილზე?!განა ესეც ოცნება არ არის?!არასდროს შეგშინებიათ ან გაგხარებიათ?!
ოჰ,ეს რეალობა!!!
ის “მეოცნებეები”,რომელთაც თქვენ,რეალისტები,ოპტიმისტებს ეძახით,განა მხოლოდ “ოცნებით” ცხოვრობენ!ისინი ოპტიმისტები სწორედ იმიტომ არიან,რომ სწამთ მომავლის,სწამთ წარსულის,სწამთ ბედნიერების,უბედურებისა თუ სიკვდილის.მათი „ოცნება“ იმედია,მეტი არაფერი და განა ეს ცუდია?! თქვენ კი,რეალისტებს,მომავალი არა გაქვთ! თქვენი მომავალი სიბნელეა,მხოლოდ სიბნელე!თქვენი წარსულიც სიბნელეა,მხოლოდ სიბნელე! არც მომავალი,არც წარსული...დარჩა მხოლოდ რეალობა... წარსულისა და მომავლის გარეშე ყოფნა უსულოდ დარჩენას ნიშნავს,რადგან სწორედ ის საზრდო გაკლდება,რომლითაც მთელი ამ ხნის განმავლობაში უნდა იკვებო...
და,თქვენი აზრით,ეს კარგია?! იგივეა ოცხოვრო ტანსაცმლისა და საკვების გარეშე და იყო ისეთი,როგორიც უფალმა გაგაჩინა–შეუმოსავი და ყველანაირ გრძნობებს მოკლებული...
ესაა რეალობა,ოპტიმისტების რეალობა,მათ სწამთ,რომ თქვენ ასეთები ხართ და ნამდვილად ასეა!
მე ოპტიმისტი ვარ,საშინლად ოპტიმისტი! ასე რომ არ იყოს,არ ვიწვებოდი ახლა აქ,ამ სამოთხეში,ამქვეყნიურ სამოთხეში და არ დავღაფავდი სულს სამშობლოს ნატვრაში! მე რომ მასზე ოცნება არ გამაჩნდეს,რეალისტებო,წარმოიდგინეთ ვიქნებოდი ასეთი მშვიდი? რომ არ მჯეროდეს,იქ,ზეციურ სასუფეველში,ანგელოზები თუ ეშმაკები მომელიან,რაზე ვიფიქრებდი?! მხოლოდ იმაზე,როგორ მცივა,როგორ მტკივა,როგორ იჭრება ჩემს სხეულში ნელ–ნელა სიკვდილი და მართმევს სხეულს,მატოვებინებს ამ ლამაზ ცხოვრებას და მაგზავნის სამოთხე–ჯოჯოხეთში...ვიფიქრებდი იმაზე,თუ როგორ ტანჯულად მივემგზავრები...არაფერი წარსულზე,არც მომავალზე, არც სამშობლოზე!!! ეს ხომ ასეთი მოსაწყენია და ასეთივე მოსაწყენი იქნებოდა ჩემი სიკვდილიც ვენეციაში!..........
არაფერია იმაზე მშვენიერი,ვიდრე სიკვდილი ვენეციაში.თომას მანიც ხომ სწორედ ამგვარ ბედნიერებაზე გვესაუბრება...მშვიდად,მდინარის პირას,მზის საოცარ ჩასვლას უყურებ,ირგვლივ ხალხი ისევ ფუფუსებს,თავს დაგტრიალებენ,თუმცა მათ რა იციან ბედისწერისა...შენ განიცდი,თითქოს უკვე სამოთხეში იყო,თვალები გეხუჭება,გრძნობ,რომ გცივა...
ოჰ,ღმერთო!!!
ეს სიცივე! აი ის ნესტის სუნიც! მყრალი,აქოთებული წყლიდან რომ ამოდის!
მცივა,უფალო,მცივა! ამ ნაზ და თბილ საღამოს მაკანკალებს,ნელ–ნელა ტკივილი მბოჭავს,ვერ ვინძრევი...თითქოს ვგრძნობ,სხეული ეულად,ამ ბნელ სამყაროში რჩება,ვცარიელდები...
ჩემი სული მიდის,მიიწევს ზემოთ,ზემოთ და ზემოთ...ნელ–ნელა ვიძინებ,მეძინება,რა ვქნა...თავს ვერაფერს ვუხერხებ...
შეიძლება კი წინააღმდეგობის გაწევა? რომც შეიძლებოდეს, არა მაქვს ამის ძალა...უენერგიო,დაშრეტილი,სულის გარეშე დაგდებული სხეული.აი ამას ჰქვია სული ამომაცალესო...
თუმცა... სამშობლო!!!
ოხ,ეს სამშობლო,ის რომ არ არსებობდეს,მშვიდად ხომ განვისვენებდი ჩემს საყვარელ ვენეციაში. მდინარის პირას,სიმსუბუქისა და ნესტის სუნით აღსავსე...ახლა კი სამშობლო გამოეჩხირა საიდანღაც... აქ აღარ მინდა,არა...სამშობლო მომწყურებია.მხოლოდ ამ წუთას ვიგრძენი რაოდენ დიდია მისი ძალა... აქაც,ათასობით მილი რომ მაშორებს მას,ამ უმშვენიერეს წამსაც კი ის მახსენდება.როდესაც ლაღად ვენეციაში ვკვდები,ჩემი მშობლიური ქვეყნის აჩრდილი თავს არ მანებებს.
ოჰ,მის გარეშე ვიქნებოდით კი ადამიანები ბედნიერები?! ჩვენ მხოლოდ გზააბნეულ სულებს დავემსგავსებოდით,რომელნიც სხვათა სიცოცხლით იკვებებიან.მათ ცხოვრების არც ძალა და არც უნარი არ ექნებოდათ.სწორედ სამშობლო გვჩუქნის ამ მართლაც ღვთიურ ნიჭს. მისი ადგილები,მისი ბინძური ქუჩები,სიშმორის სუნით გავსებული ეზოები, მკვდარი და უკვე აყროლებული კატები,აი აქოთებული ძაღლის ლეშიც,თავს არ მანებებენ,არა!!! ისევ ის მირჩევნია ჩემს ლამაზ იტალიას,საოცარი სხივებით გაბრწყინებულს,სუფთა და კრიალა ქუჩებს... არც ძაღლის,არც კატის ლეში,მხოლოდ სასიამოვნო სურნელი მიწისა და მტრედების გუგუნი,თავისით რომ გეალერსებიან ხელებზე,მხრებზე.თვალებში ჩაგყურებენ და თქვენი შესაძლო სიავის არც კი ეშინია.
აი ჰარმონია! ადამიანთა და ფრინველთა შერწყმის ჰარმონია! განა აქ,შენს სამშობლოში ასეთ რამეს შეხვდები? ვერა,მაგრამ ისევ ჩემი ქვეყანა,ჩემი დედა მშობელი თავისი სიბინძურითა და სიცუდით...
განა მარტო ცუდია ის!!!
არა,არა... ის მშვენიერიცაა,რა თქმა უნდა,შესანიშნავი,ამაღელვებელი და დიდებული...
აი ის სულისშემძვრელი წამიც! შენს საკუთარ მიწაზე ადგამ ფეხს,შეიგრძნობ მის სიუხეშეს,მის ნაწამებ სულს... განა არ ღირს ცხოვრება მხოლოდ იმისათვის,რომ ეს მომენტი განიცადო?! დაადგამ ფეხს და თავისით იჭრება აზრები გონებაში : წინაპრები, სისხლი, წამება, ტანჯვა, შვება, ბედნიერება, თავისუფლება, დედა, სიყვარული,გმირობა.......
აირევიან ერთმანეთში და გიჭირს გაარჩიო,რომლით იწყება და რომლით მთავრდება,ეს ხომ ერთ მთლიან რგოლს წარმოადგენს,რომელსაც არც დასასრული აქვს და არც დასაწყისი?!
ესაა ოცნება? მიპასუხეთ განა ესაა ოცნება? ეს ხომ იგივე რეალობაა,ოღონდ ლამაზი რეალობა,ანუ,რელისტების თქმით,ოცნება!!!მათ რომ ჰკითხო,იტალია,ბედნიერება,ლამაზი და თავისუფალი სამშობლო ოცნებაა!
დიახაც,მაგრამ მთავარი ხიბლიც ხომ ამაშია!!!
ოცნება რომ არ არსებობდეს,განა შევძლებდით იმ ტკივილის გადატანას,რასაც ყოველდღე ვეჩეხებით?! განა შევძლებდით შეგვენარჩუნებინა ახალგაზრდობა სულისა,თუ გამუდმებით ცუდზე ვიფიქრებდით?! განა შევძლებდი მშვიდად და ბედნიერად სიკვდილს ვენეციაში,როდესაც სულს ღაფავ მშვენიერების ამ ოკეანეში და ოცნება,დიახ,ოცნება სამშობლოზე გასაზრდოებს?!
ოცნება სიცოცხლით გავსებს,გაჯანსაღებს და ენერგიას გმატებს,იმ ენერგიას გაძლევს,რასაც ცხოვრება დღითი–დღე გაცლის... შენ ცოცხლობ,რადგან ოცნებობ,შენ იბრძვი,რადგან ოცნებობ,შენ გიყვარს,რადგან ოცნებობ,შენ გრძნობ,რადგან ოცნებობ... მაგრამ ოცნებით ცხოვრება არასდროს არ ნიშნავს მხოლოდ მის სამყაროში უსასრულოდ ბოდიალს.ოცნება ასულდგმულებს ადამიანებს,მის სამყაროში ცხოვრება კი კლავს–აი ესაა განსხვავება...
გამაგიჟებთ ეს რეალისტები!!!
თქვენ რომ იძახით,რეალობით ვცხოვრობ,რეალობითო,ასატანია(ასე თუ ისე) ყველაფერს უყურო ისეთს,როგორიც არის,მაგრამ ,დავიჯერო,არასდროს გქონიათ ოცნება?! არასდროს გიყვარდათ ან გძულდათ?!ამასაც ხომ ოცნება უნდა...არასოდეს გიფიქრიათ სიკვდილზე?!განა ესეც ოცნება არ არის?!არასდროს შეგშინებიათ ან გაგხარებიათ?!
ოჰ,ეს რეალობა!!!
ის “მეოცნებეები”,რომელთაც თქვენ,რეალისტები,ოპტიმისტებს ეძახით,განა მხოლოდ “ოცნებით” ცხოვრობენ!ისინი ოპტიმისტები სწორედ იმიტომ არიან,რომ სწამთ მომავლის,სწამთ წარსულის,სწამთ ბედნიერების,უბედურებისა თუ სიკვდილის.მათი „ოცნება“ იმედია,მეტი არაფერი და განა ეს ცუდია?! თქვენ კი,რეალისტებს,მომავალი არა გაქვთ! თქვენი მომავალი სიბნელეა,მხოლოდ სიბნელე!თქვენი წარსულიც სიბნელეა,მხოლოდ სიბნელე! არც მომავალი,არც წარსული...დარჩა მხოლოდ რეალობა... წარსულისა და მომავლის გარეშე ყოფნა უსულოდ დარჩენას ნიშნავს,რადგან სწორედ ის საზრდო გაკლდება,რომლითაც მთელი ამ ხნის განმავლობაში უნდა იკვებო...
და,თქვენი აზრით,ეს კარგია?! იგივეა ოცხოვრო ტანსაცმლისა და საკვების გარეშე და იყო ისეთი,როგორიც უფალმა გაგაჩინა–შეუმოსავი და ყველანაირ გრძნობებს მოკლებული...
ესაა რეალობა,ოპტიმისტების რეალობა,მათ სწამთ,რომ თქვენ ასეთები ხართ და ნამდვილად ასეა!
მე ოპტიმისტი ვარ,საშინლად ოპტიმისტი! ასე რომ არ იყოს,არ ვიწვებოდი ახლა აქ,ამ სამოთხეში,ამქვეყნიურ სამოთხეში და არ დავღაფავდი სულს სამშობლოს ნატვრაში! მე რომ მასზე ოცნება არ გამაჩნდეს,რეალისტებო,წარმოიდგინეთ ვიქნებოდი ასეთი მშვიდი? რომ არ მჯეროდეს,იქ,ზეციურ სასუფეველში,ანგელოზები თუ ეშმაკები მომელიან,რაზე ვიფიქრებდი?! მხოლოდ იმაზე,როგორ მცივა,როგორ მტკივა,როგორ იჭრება ჩემს სხეულში ნელ–ნელა სიკვდილი და მართმევს სხეულს,მატოვებინებს ამ ლამაზ ცხოვრებას და მაგზავნის სამოთხე–ჯოჯოხეთში...ვიფიქრებდი იმაზე,თუ როგორ ტანჯულად მივემგზავრები...არაფერი წარსულზე,არც მომავალზე, არც სამშობლოზე!!! ეს ხომ ასეთი მოსაწყენია და ასეთივე მოსაწყენი იქნებოდა ჩემი სიკვდილიც ვენეციაში!..........