- მზისხივი, როგორ მანათებს, დე გადაწიე რა ფარდა?!
- ავხლავე..
- იცი?! დღეს უკვე დარწმუნებული ვარ იმაში რომ ეს მართალია!
- ხო და ასევე მეც ძალიან მიხარია..
- ხო დედიკონა და პირობას გადზლებ რომ უნში წარმატებული გოგო ვიქნები.
- მჯერა შვილო, მე კი ერთ რჩევას მოგცემ?! რაც არ უნდა მოხეს წინ უნდა იარო?! არ დაუშვა შეცდომა რომელიც სანანებელი გაგიხდება, იყავი ჭკვიანი და გათვალე შენი ყოველი ნაბიჯი.
- ასეც მოვიქცევი დე. და სადარი მამა?
მამა: - მეც აქ ვარ.. დღეს შენი პირველი დღეა უნში, იყავი მუდამ ბედნიერი და წარმატებული! ამ წარმატებისათვის კი ეს ყელსაბამი მუდამ თან ატარე. რადგან გახსოვდეს რომ მე სულ შენს გვერდით ვარ.
- კარგით, ეხლა კი გამიშვით.. მიყვახრათ ორივე..
აჰა დადგა ნანატრი დღეც, ჩავიცვი ლამაზი წითელი კაბა, თმები მაღლა ავიწიე.. ავირე ჩანთა და გავუდექი გზას.. გზაში ვფიქრობდი რომ იქ მისვლისას საოცარი რამ დამხვდებოდა და ასეც მოხდა.. შესვლის თანავე მივხვდი რომ ყველაფერი კარგად იქნებოდა. შევედი ოთახში და დავიკავე ჩემი ადგილი. გავიცანით რექტორები და ვისაუბრეთ ბევრ რამეზე.
-დე უკვე სახში ვარ..
-შემოდი დე საჭმელი მზად არის.
-ეხლავე მოვალ..
-ახლა კი მომიყევი რა ხდებოდა დღეს, როგორ ჩაიარა დღევანდელმა დღემ?
-ყველაფერი კარგადაა.. მე მომწონს იქაურობა, კარგი ბავშვები არიან და რექტორებიც მაგრები არიან. ახლა კი დავიგალე შევჭამ და ცოტას წაუძინებ.
-კარგი შვილო..
მეორე დღეც ისევე როგონც წინა დღე არ განსხვავდებოდა.. მოგვცეს დასამუშავებელი მასალები და წამოვედით სახლში. ასე გრძელდებოდა ყოველი დღე სანამ არ დამთავდა პირველი კურსი, ჩავაბარე გამოცდები.. ახლა კი უკვე ის დროა რომ გავსწიო ბათუმში .. სულ მინდოდა რო ჩემთან ყოპილიყო ადამიანი რომელსაც ბოლომდე ვენდობოდი მაგრამ ესე არ იყო.. დავდიოდი ყველგან მარტო და მაინც უაზროდ ბედნიერი..
დავბინავდი და გამოვედი გარეთ ვსუნთქავდი ზღვის სურნელს და ვხვდებოდი თუ როგორი ბედნნიერი ადამიანი ვარ.. ვივყვებოდი ზგვის ნაპირს და მესმოდა ტალღების ხმაური, მომწონდა იქ სიარული რადგან მამშვიდებდა იქ ყოფნა. დავჯდებოდი ხოლმე დიდ ქვაზე, გავყურებდი თუ როგორ ჩადიოდა მზე.. თანდათან მეც ვუფიქრდებოდი რაღაცეებს და ვხვდებოდი რომ უნი წარმატებით უნდა დამემთავრებინა და აუცილებლად სამსახური დამეწყო.. მაგრამ ვიცოდი თუ რა სირთულეები მოყვებოდა მას.. იყავი კარგი ექიმი რომ არ დაუშვა შეცდომა.. მაგრამ ხანდახან ესეც ხომ ხდება.. ნეტავ როგორ გაძლო მამაჩემმა ისე რომ ცხოვრებაში არაფელი არ შეშლია?! ამ კიტხვას უსმევდი საკუთარ თავს სულ... ცოტა დიდი ქვები შემხვდა ასვლის დროს და წავბორძიკდი..
-ფრთხილა! ხმა მომესმა უკნიდან..
რომ გავიხედე ვნახე გამხდარი ცისფერთვალება ბიჭი შავი თმები და ლამაზი ნაკვთებიტ, ჩამეცინა და ვიფიქრე ნეტავ რა უნდა ამასთქო?!!!!!!
-რამე ხომ არ იტკინეთ? დაგეხმარებით..
-არა, მადლობთ მე თვითონ..
-მე უკან მოვდიოდი და დავინახე როგორ აგიცურდა ფეხი ქვაზე..
-ხო ხდებახოლმე.. და ჩამეცინა..
მიყურებდა და თვალს არ მაშორებდა..
-იცი ლამაზი გიმილი გაქვს..
-მადლობთ. შევიფერე და წასვლა დავაპირე.
-ერთი წუთი..
-გისმენთ?
-სახელი..
-ლიზა..
-მე ალექსი.. იცი დზალიან ლამაზი ხარ.
-კარგი უნდა წავიდე..
-ნუ გარბიხარ უბრალოდ მინდა კარგად გაგიცნო.
-დგეისთვის უბრალოდ საკმარისია..გავუდექი გზას და არც გამიხედია უკან..მეორე დილით ავდექი და გადავწყვიტე სადმე წავსულიყავი მაგრამ ამაოდ.. ის ბიჭი რომელიც გუსინ შემხვდა ქვევით ვნახე და შემაჩერა...
-ამას ქვია დამთხვევა, შენც აქ ხარ..
- კი მეც აქ ვარ..
- გავისეირნოთ გინდა? უბრალოდ ყავა დავლიოთ..
-კარგი.. დავეთანხმე და გავედით გარეთ ყავაც მოგვიტანეს..ჩუმად ვიჯექი და მან დაიწყო..
-აბა მომიყევი შენზე?
-რა?
-ყველაპერი შენზე. და გაეცინა
- მე ვარ ლიზა და ვარ 20 წლის, მყავს მშობლები დედა დიასახლისია მამა კი ექიმი, ვარ დედის ერთა და მიყვარს სწავლა.. თვალს არ მაცილებდა და ცდილობდა რომ არ შეემჩნია რომ შევამჩნიე თავისი მზერა .. -კარგია, ძლიან ლამაზი ხარ, შენი თვალები ის უფრო მეტს ამბობს, კარგი გოგო ხარ.
- კარგი უნდა წავიდე ..
-საით? -დგეს ვბრუნდები სახში..
-ძალიან ცუდი, ჩაიბუტბუტა. არ შევიმჩნიედა ავდექი.
- იმედია კიდევ შევხვდებით ერთმანეთს..
-ალბათ.. კარგად.. -დროებით და კიდევ ერთი რამ შეიძლება გთხოვო?
-კი გისმენ..
- ნომერი გთხოვ... გამეცინა და მან გაიმეორა ისევ
-გთოვ .. და ჩაეცინა მასაც.. მივეცი ყოყმანით მაგრამ მაინც მივეცი ..ის მომგიმარი თვალებით იყურებოდა და იცინოდა. მეკი გავუდექი გზას და ჩავედი თბილისშიც.. მინდოდა მეყვირა რომ აჰა მეც აქ ვარ.. მაგრამ ვდუმდი და მეფიქრებოდა ჩემთვის უცხო ადამიანზე.. მივედი სახში დავლაგდი.. დედამ როგორც ყოველთვის თბილად დამხვდა.. მამა კი სუ სამსახურში იყო.. თითქმის ვერც ვნახულობდი. უეცრად ტელეფონის ზარის ხმა გავიგე.. დავხედე ნომერი კი ვერ ვიცანი, გამიკვირდა და სმს გავხსენი..
-როგორ იმგზავრე? მიხვდი ვინ ვარ? გამეცინა და მივწერე.. -კარგად მადლობა.. ალექსი?!
-კი ნამდვილად მე ვარ ..ხვალ მეც ვბრუნდები თბილისში სწავლა იწყება..
-ხო და უნდა მოვემზადო.. თან დაგლილი ვარ და უნდა მოვემზადო, კარგად. - კარგი დროებით. დავდე ტელეფონი და თავი მოვიწესრიგე და შემდეგ დავიძინე.
×