გვარის ფუძედ გამოყენებულია მირბარი, ამილბარ, იგივეა, რაც ამირბარისა. სიტყვა არაბულიდანაა ნასესხები: ამირ-ალ-ბაჰარ – „ზღვის ამირა“ – ისტორიულად საზღვაო ფლოტის უფროსს, ადმირალს ნიშნას.
ამილბარამის ფარდად მოურავსა და ზურაბ სააკაძეს წილად ხვდათ დემეტრე ამილბარაშვილი. ეს მოხდა მეჩვიდმეტე საუკუნის მეორე ნახევარში.
ამილბარაშვილები შეძლებულები იყვნენ, ფლობდნენ დიდძალ მიწას და სხვა სახის ქონებას. „პაპნია დედაბრიშვილმა ბატონ თამარს მიჰყიდა მიწა ამილბარაშვილის მიწამდე“ (1682 წელი).
მანგლელის მამულში, მანგლისში, 1721 წელს მოიხსენიება დათუნია, ფილია, დათუნა (მეორე) ამილბარაშვილები.
ამილბარაშვილებს დღემდე ამილბარაანთს ეძახიან.
გვაქვს, ასევე, ქართული გვარი ალიმბარაშვილი, ალიმბერაული.
ამირბარ, ალიმბარ, რთული სახელიდან ალი და ბარ-ი გვხვდება, ალი კი საკუთარი სახელია.
საქართველოში 507 ამილბარაშვილი ცხოვრობს: თბილისში – 318, კასპში 106, გორში – 83.