რა არის ჭიაკოკონობა?
(ra aris chiakokonoba?)
გამოვიდა ,,კანდელის,, 2011 წ
რა არის ჭიაკოკონობა?
აღდგომის მარხვის ბოლო კვირას, ვნების კვირას, ოთხშაბათ დღეს მგონი ღამის 12 საათზე დიდ ცეცხლს ანთებენ ყველგან. სოფელში. ქალაქში. ნებისმიერ უბანში სიცილ- ხარხარი, გართობა, ვისაც გული ერჩის, ცეცხლზე გადატხომა-გადმოხტომაში ერთმანეთს ეჯიბრება და საკუთარი „ვაჟკაცობისა“ და „გულადობის“ დემონსტრირებას ახდენს. ასეთია ჭიაკოკონობის ხალხური დღესასწაული. ძალიან ბევრმა არ იცის, რომ ამ ე.წ ”დღესასწაულს” ქრისტიანობასთან არანაირი კავშირი არ აქვს. ან იცის და უწყინარ გართობად მიაჩნია. საქართველოს ზოგიერთ კუთხეში გავრცელებული რწმენა, თითქოს ჭიაკოკონობის ღამეს ის ადგილები, სადაც კოცონია დანთებული, კუდიანებისგან იწმინდება, მხოლოდ სახეცვლილი, ქრისტიანული ელემენტებით გამდიდრებული გვიანდელი ვარიანტია. ამ ტრადიციის ფესვები უფრო შორს მიდის და წარმართულ პერიოდს სწვდება.
ცეცხლთაყვანისმცემლობა, იგივე მაზდეანობა, ირანსა და მისი გავლენის სფეროში შემავალ ქვეყნებში, მათ შორის საქართველოშიც იყო გავრცელებული. მაზდეანებისათვის ცეცხლი ღვთაება გახლდათ, ადამიანი კი, რაღა თქმა უნდა, ჩვეულებრივი ცოდვილი. პიროვნება ღმერთისთვის მისაღები რომ გამხდარიყო, ცეცხლით უნდა განწმენდილიყო. ეს აქტი ცეცხლში გავლით – კოცონზე გადაბიჯებით, გადახტომით – აღესრულებოდა.
ყველა ვინც გადახტომ-გადმოხტომით ერთმანეთს ეჯიბრება, მიიჩნევს, რომ არაფერს არ აშავებს.ეშმაკის მთავარი მიზანი სწორედ ის არის, ადამიანი ყოფიერების ჭაობში ჩაეფლოს, იფიქროს ყველაფერზე, დაწყებული საყოფაცხოვრებო წვრილმანებით და დამთავრებული ტექნიკის მიღწევებით, ოღონდ დაივიწყოს მთავარი – ჭეშმარიტი ღმერთი.
ბავშვობაში ყოველთვის მწყინდა როდესაც მამა არ მიშვებდა ხოლმე. ადრე დიდ ეზოში ვცხოვრობდი სადაც ბავშვები ერთად ანთებდნენ ხოლმე სიმწრით ნაშოვნ საბურავებს, ფიჩხს მე და ჩემი და კი შორიდან ვუყურებდით ხოლმე. იყო შემთხვევა როდესა დაგვრთეს ნება ჩვენს გადავმხტარიყავით და უდიდესი სიამოვნება მივიღე თუმცა მაშინ არ მესმოდა ამ ”დღესასწაულის” შონაარსი და მხოლოდ გართობას წარმოადგენდა. მაგრამ დღეს უკვე ვთვლი, რომ საკმაოდ დიდი ვარ იმისთვის, რომ გავარჩიო უწყინარი გართობა და უნებურად ტაყვანის ცემა ცრურწმენებისადმი. ასე, რომ დღეს საღამოს გული საერთოდ არ დაწმყდება როდესაც დაბლიდან გავიგებ ბავშვების (რაღა დროს მაგათი ბავშვობაა) მხიარულებას დასიცილ- ხარხარს.
ქრისტიანული სამყარო ვნების კვირაში ყველაზე უფრო ახლოსაა უფალთან, მასთან ერთად განიცდის მის ტანჯვას და, რაც მთავარია, ელის უფლის ბრწყინვალე აღდგომას. ჭიაკოკონობა ბოროტ ძალთა უკანასკნელი უსუსური გალაშქრებაა დიდი მისტერიის წინააღმდეგ – დგება ბრწყინვალე დღესასწაული და აჰურამაზდა, ცეცხლთაყვანისმცემლობის მთავარი ღვთაება, ბელზებელი თუ ეშმაკი ფარ-ხმალს ყრის მკვდრეთით აღმდგარი უფლის
შეშა, ფიჩხი, ხმელი ფოთლები, უფრო ხშირად - მანქანის გაცვეთილი საბურავები... ქალაქებსა თუ სოფლებში უშველებელ კოცონებს აგიზგიზებენ. დიდი თუ პატარა აღგზნებულია. ისმის ყიჟინა, სიცილ-ხარხარი, ვისაც გული ერჩის, ცეცხლზე გადატხომა-გადმოხტომაში ერთმანეთს ეჯიბრება და საკუთარ „ვაჟკაცობასა“ და „გულადობას“ აჩვენებს.
ასეთია ჩვენში ერთობ გავრცელებული ხალხური დღესასწაული - ჭიაკოკონობა.
როგორია სინამდვილშია ამ რიტუალის არსი, საით მივყავართ მის ფესვებს?
ამ დღესასწაულს ქრისტიანობასთან საერთო არაფერი აქვს. ის წარმართული ტრადიციაა. საქართველოს ზოგიერთ კუთხეში გავრცელებულია რწმენა, თითქოს ჭიაკოკონობის ღამეს ის ადგილები, სადაც კოცონია დანთებული, კუდიანებისგან იწმინდება. ეს ჭიაკოკონობის მხოლოდ სახეცვლილი, ქრისტიანული ელემენტებით გამდიდრებული გვიანდელი ვარიანტია. ამ ტრადიციის ფესვები უფრო შორს მიდის და წარმართულ პერიოდს სწვდება.
ცეცხლთაყვანისმცემლობა, იგივე მაზდეანობა, ირანსა და მისი გავლენის ქვეშ მყოფ ქვეყნებში, მათ შორის საქართველოშიც იყო გავრცელებული. ცეცხლთაყვანისმცემლისათვის ცეცხლი ღვთაებაა, ადამიანი კი - ჩვეულებრივი ცოდვილი. ადამიანი რომ ღმერთისთვის მისაღები გამხდარიყო, ცეცხლით უნდა განწმენდილიყო. მათი აზრით, ეს ცეცხლში გავლით, ანუ კოცონზე გადაბიჯებით, გადახტომით ხდებოდა.
საქართველოს ზოგიერთ კუთხეში დღესაც შეხვდებით ადამიანებს, რომლებიც თავიანთ ახლობლებს ცეცხლში გაატარებენ ხოლმე - ბოროტი სულები ვერ მოგეკარებიანო.
არადა, სიმანდვილეში პირიქით ხდება.
დავით წინასწარმეტყველი ამბობს, რომ წარმართთა ღმერთები ეშმაკები არიან.
საოცარია - ადამიანები, რომლებიც ქრისტიანობაში თითქმის ან სრულებით ვერ ერკვევიან, სწორედ ქრისტიანობის ბრწყინვალე დღესასწაულის წინ, ვნების კვირის ოთხშაბათს აწყობენ ჭიაკოკონობას. ისინი ვერ გეტყვიან, რა არის ან როდის არის შობა, ბზობა, აღდგომა, სამაგიეროდ, კალენდარულად მოძრავი ვნების შვიდეულის ოთხშაბათი არაფრით გამორჩებათ...
ეშმაკის მთავარი მიზანი სწორედ ის არის, ადამიანი ამქვეყნიურ ამაოებაში ჩაეფლოს, იფიქროს ყველაფერზე, ოღონდ დაივიწყოს მთავარი - ჭეშმარიტი ღმერთი.
ქრისტიანული სამყარო ვნების კვირაში ყველაზე უფრო ახლოსაა უფალთან, მასთან ერთად განიცდის მის ტანჯვას და, რაც მთავარია, ელის უფლის ბრწყინვალე აღდგომას. ჭიაკოკონობა ბოროტ ძალთა უკანასკნელი უსუსური გალაშქრებაა დიდი საიდუმლოს წინააღმდეგ - დგება ბრწყინვალე დღესასწაული და აჰურამაზდა, ცეცხლთაყვანისმცემლობის მთავარი ღვთაება, რომელიც სინამდვილეში არის ეშმაკი, ფარ-ხმალს ყრის მკვდრეთით აღმდგარი უფლის წინაშე.
(ra aris chiakokonoba?)
გამოვიდა ,,კანდელის,, 2011 წ
რა არის ჭიაკოკონობა?
აღდგომის მარხვის ბოლო კვირას, ვნების კვირას, ოთხშაბათ დღეს მგონი ღამის 12 საათზე დიდ ცეცხლს ანთებენ ყველგან. სოფელში. ქალაქში. ნებისმიერ უბანში სიცილ- ხარხარი, გართობა, ვისაც გული ერჩის, ცეცხლზე გადატხომა-გადმოხტომაში ერთმანეთს ეჯიბრება და საკუთარი „ვაჟკაცობისა“ და „გულადობის“ დემონსტრირებას ახდენს. ასეთია ჭიაკოკონობის ხალხური დღესასწაული. ძალიან ბევრმა არ იცის, რომ ამ ე.წ ”დღესასწაულს” ქრისტიანობასთან არანაირი კავშირი არ აქვს. ან იცის და უწყინარ გართობად მიაჩნია. საქართველოს ზოგიერთ კუთხეში გავრცელებული რწმენა, თითქოს ჭიაკოკონობის ღამეს ის ადგილები, სადაც კოცონია დანთებული, კუდიანებისგან იწმინდება, მხოლოდ სახეცვლილი, ქრისტიანული ელემენტებით გამდიდრებული გვიანდელი ვარიანტია. ამ ტრადიციის ფესვები უფრო შორს მიდის და წარმართულ პერიოდს სწვდება.
ცეცხლთაყვანისმცემლობა, იგივე მაზდეანობა, ირანსა და მისი გავლენის სფეროში შემავალ ქვეყნებში, მათ შორის საქართველოშიც იყო გავრცელებული. მაზდეანებისათვის ცეცხლი ღვთაება გახლდათ, ადამიანი კი, რაღა თქმა უნდა, ჩვეულებრივი ცოდვილი. პიროვნება ღმერთისთვის მისაღები რომ გამხდარიყო, ცეცხლით უნდა განწმენდილიყო. ეს აქტი ცეცხლში გავლით – კოცონზე გადაბიჯებით, გადახტომით – აღესრულებოდა.
ყველა ვინც გადახტომ-გადმოხტომით ერთმანეთს ეჯიბრება, მიიჩნევს, რომ არაფერს არ აშავებს.ეშმაკის მთავარი მიზანი სწორედ ის არის, ადამიანი ყოფიერების ჭაობში ჩაეფლოს, იფიქროს ყველაფერზე, დაწყებული საყოფაცხოვრებო წვრილმანებით და დამთავრებული ტექნიკის მიღწევებით, ოღონდ დაივიწყოს მთავარი – ჭეშმარიტი ღმერთი.
ბავშვობაში ყოველთვის მწყინდა როდესაც მამა არ მიშვებდა ხოლმე. ადრე დიდ ეზოში ვცხოვრობდი სადაც ბავშვები ერთად ანთებდნენ ხოლმე სიმწრით ნაშოვნ საბურავებს, ფიჩხს მე და ჩემი და კი შორიდან ვუყურებდით ხოლმე. იყო შემთხვევა როდესა დაგვრთეს ნება ჩვენს გადავმხტარიყავით და უდიდესი სიამოვნება მივიღე თუმცა მაშინ არ მესმოდა ამ ”დღესასწაულის” შონაარსი და მხოლოდ გართობას წარმოადგენდა. მაგრამ დღეს უკვე ვთვლი, რომ საკმაოდ დიდი ვარ იმისთვის, რომ გავარჩიო უწყინარი გართობა და უნებურად ტაყვანის ცემა ცრურწმენებისადმი. ასე, რომ დღეს საღამოს გული საერთოდ არ დაწმყდება როდესაც დაბლიდან გავიგებ ბავშვების (რაღა დროს მაგათი ბავშვობაა) მხიარულებას დასიცილ- ხარხარს.
ქრისტიანული სამყარო ვნების კვირაში ყველაზე უფრო ახლოსაა უფალთან, მასთან ერთად განიცდის მის ტანჯვას და, რაც მთავარია, ელის უფლის ბრწყინვალე აღდგომას. ჭიაკოკონობა ბოროტ ძალთა უკანასკნელი უსუსური გალაშქრებაა დიდი მისტერიის წინააღმდეგ – დგება ბრწყინვალე დღესასწაული და აჰურამაზდა, ცეცხლთაყვანისმცემლობის მთავარი ღვთაება, ბელზებელი თუ ეშმაკი ფარ-ხმალს ყრის მკვდრეთით აღმდგარი უფლის
შეშა, ფიჩხი, ხმელი ფოთლები, უფრო ხშირად - მანქანის გაცვეთილი საბურავები... ქალაქებსა თუ სოფლებში უშველებელ კოცონებს აგიზგიზებენ. დიდი თუ პატარა აღგზნებულია. ისმის ყიჟინა, სიცილ-ხარხარი, ვისაც გული ერჩის, ცეცხლზე გადატხომა-გადმოხტომაში ერთმანეთს ეჯიბრება და საკუთარ „ვაჟკაცობასა“ და „გულადობას“ აჩვენებს.
ასეთია ჩვენში ერთობ გავრცელებული ხალხური დღესასწაული - ჭიაკოკონობა.
როგორია სინამდვილშია ამ რიტუალის არსი, საით მივყავართ მის ფესვებს?
ამ დღესასწაულს ქრისტიანობასთან საერთო არაფერი აქვს. ის წარმართული ტრადიციაა. საქართველოს ზოგიერთ კუთხეში გავრცელებულია რწმენა, თითქოს ჭიაკოკონობის ღამეს ის ადგილები, სადაც კოცონია დანთებული, კუდიანებისგან იწმინდება. ეს ჭიაკოკონობის მხოლოდ სახეცვლილი, ქრისტიანული ელემენტებით გამდიდრებული გვიანდელი ვარიანტია. ამ ტრადიციის ფესვები უფრო შორს მიდის და წარმართულ პერიოდს სწვდება.
ცეცხლთაყვანისმცემლობა, იგივე მაზდეანობა, ირანსა და მისი გავლენის ქვეშ მყოფ ქვეყნებში, მათ შორის საქართველოშიც იყო გავრცელებული. ცეცხლთაყვანისმცემლისათვის ცეცხლი ღვთაებაა, ადამიანი კი - ჩვეულებრივი ცოდვილი. ადამიანი რომ ღმერთისთვის მისაღები გამხდარიყო, ცეცხლით უნდა განწმენდილიყო. მათი აზრით, ეს ცეცხლში გავლით, ანუ კოცონზე გადაბიჯებით, გადახტომით ხდებოდა.
საქართველოს ზოგიერთ კუთხეში დღესაც შეხვდებით ადამიანებს, რომლებიც თავიანთ ახლობლებს ცეცხლში გაატარებენ ხოლმე - ბოროტი სულები ვერ მოგეკარებიანო.
არადა, სიმანდვილეში პირიქით ხდება.
დავით წინასწარმეტყველი ამბობს, რომ წარმართთა ღმერთები ეშმაკები არიან.
საოცარია - ადამიანები, რომლებიც ქრისტიანობაში თითქმის ან სრულებით ვერ ერკვევიან, სწორედ ქრისტიანობის ბრწყინვალე დღესასწაულის წინ, ვნების კვირის ოთხშაბათს აწყობენ ჭიაკოკონობას. ისინი ვერ გეტყვიან, რა არის ან როდის არის შობა, ბზობა, აღდგომა, სამაგიეროდ, კალენდარულად მოძრავი ვნების შვიდეულის ოთხშაბათი არაფრით გამორჩებათ...
ეშმაკის მთავარი მიზანი სწორედ ის არის, ადამიანი ამქვეყნიურ ამაოებაში ჩაეფლოს, იფიქროს ყველაფერზე, ოღონდ დაივიწყოს მთავარი - ჭეშმარიტი ღმერთი.
ქრისტიანული სამყარო ვნების კვირაში ყველაზე უფრო ახლოსაა უფალთან, მასთან ერთად განიცდის მის ტანჯვას და, რაც მთავარია, ელის უფლის ბრწყინვალე აღდგომას. ჭიაკოკონობა ბოროტ ძალთა უკანასკნელი უსუსური გალაშქრებაა დიდი საიდუმლოს წინააღმდეგ - დგება ბრწყინვალე დღესასწაული და აჰურამაზდა, ცეცხლთაყვანისმცემლობის მთავარი ღვთაება, რომელიც სინამდვილეში არის ეშმაკი, ფარ-ხმალს ყრის მკვდრეთით აღმდგარი უფლის წინაშე.