სულ ასე ბინდში და ბურუსში რატომ მინახავ,
შენ მზე ხარ, მაგრამ არ ანათებ ჩემთვის მზეურად,
სულ მეშინია, ასე ბნელში მდგომი ინახად,
ვინმეს საფლავში არ აღმოვჩნდე ანაზდეულად...
გაურკვევლობის რატომ გყავარ რკალით ნარკალი,
უიმედობის რატომ დამსვი თანაზიარად,
ჰა, მომაწოდე სიყვარულის ხელში არგანი,
რომ ღმერთს მადლობა მეც შევწირო თავაზიანად...
თორემ დაღამდა ამ სულშიაც და მე არ ვიცი,
ყოფნა-არყოფნის დამთავრდება რითი დილემა,
ჩამოდი ციდან, ცოტა ახლოს, ჩემსკენ, მოიწი,
ნუ მაქცევ მსხვერპლად ამ ტრაგიკულ სინამდვილეთა...
კმარა, რაც დღემდე მასალოსე და მამარხულე,
სულ ხომ არ უნდა გამიყარო ეს სული ხორცთან,
მო, საბოლოოდ შენი სხივის კალთა დამხურე,
დააბოლოვე ეს ხანგრძლივი ჩემი გამოცდა...
უფლის აღდგომის ჭეშმარიტი დგება წამები,
საცაა ცისკენ მტრედის ხუნდთა წავა ოსსანა,
ჰა, აღმადგინე შენთვის მკვდარი და ნაწამები,
ღირს-მყავ, ვიცოცხლო სილამაზის შენის მმოსავმა...
მიხეილ ღანიშაშვილი
შენ მზე ხარ, მაგრამ არ ანათებ ჩემთვის მზეურად,
სულ მეშინია, ასე ბნელში მდგომი ინახად,
ვინმეს საფლავში არ აღმოვჩნდე ანაზდეულად...
გაურკვევლობის რატომ გყავარ რკალით ნარკალი,
უიმედობის რატომ დამსვი თანაზიარად,
ჰა, მომაწოდე სიყვარულის ხელში არგანი,
რომ ღმერთს მადლობა მეც შევწირო თავაზიანად...
თორემ დაღამდა ამ სულშიაც და მე არ ვიცი,
ყოფნა-არყოფნის დამთავრდება რითი დილემა,
ჩამოდი ციდან, ცოტა ახლოს, ჩემსკენ, მოიწი,
ნუ მაქცევ მსხვერპლად ამ ტრაგიკულ სინამდვილეთა...
კმარა, რაც დღემდე მასალოსე და მამარხულე,
სულ ხომ არ უნდა გამიყარო ეს სული ხორცთან,
მო, საბოლოოდ შენი სხივის კალთა დამხურე,
დააბოლოვე ეს ხანგრძლივი ჩემი გამოცდა...
უფლის აღდგომის ჭეშმარიტი დგება წამები,
საცაა ცისკენ მტრედის ხუნდთა წავა ოსსანა,
ჰა, აღმადგინე შენთვის მკვდარი და ნაწამები,
ღირს-მყავ, ვიცოცხლო სილამაზის შენის მმოსავმა...
მიხეილ ღანიშაშვილი