ნიჟარები(თბილი ლექსი)

ნიჟარები(თბილი ლექსი)

(nijarebi (tbili leqsi)

ბოლო დღესაც ითვლის მაისი
ცას შეეხორცა ღრუბელი, თითქოს
მზის მოსასხამი, შენ ხომ ჩაიცვი
კანკალი, მაინც რაღატომ გიპყრობს?

მზე ხომ, გჩუქნიდა სხივის მოფენის
ნიჭს და უფლებას, მის მსგავსად გევლო
გააფერადო ახლა ყოველი,
თუ მხოლოდ ერთი, სიღრმეში ეჭვობ.

სიძნელე ახლავს არჩევის საგანს
კითხვაც მძიმეა: შეგიყვარდება?
დამალობანას, ჩვენეულ თამაშს
მოვუღებთ ბოლოს, ვგონებ ერთ დღესაც.

მანამდე, მზე შორს ჰორიზონტზე
იწყებს, ქვევით სვლას და ანც ტალღებში
გადაკრავს ას გრამს და გული ფეთქვას,
კვლავ გაახშირებს, თორემ, რომ შემშლის

ეშენოდ ყოფნა, ხეთა ჩეროში,
სადაც გრძელ სკამზე ვეღარ ვეტევი
და ის მეტრები, რაც კი ჩვენს შორის
გაჭრილა, ლაბირინთისებრ გზებით.

ჰო, ბოლოს შემშლის ეს ყველაფერი
და მაინც ფიქრობ რატომ ვწერ შენზე?
რაც კი დარდები ჩემს შიგნით მღერის
წერის გარეშე, ვერასდროს შევძლებ,

რომ გავიქარვო, მოვითქვა სული
და არ ვიფიქრო, შენით ცოტა ხანს
ახლა, ნათელ შუქს სიბნელე წუწნის,
და დაისამდე ეპილოგს ვხაზავ.

ლექსები შენს შესახებ, რაც წვეთავს
ყოველდღიურად,
ზღვის ნიჟარებსა ჰგავს,
რომლებსაც ყურს რომ მივუგდებ
შენი ხმა მესმის....
თბილი და ოდნავ ხრიწინა...