მე მოვალ, როცა შენი სული დამიწყებს ძახილს
(me moval, roca sheni suli damiwyebs dzaxils)
მე მოვალ, როცა შენი სული დამიწყებს ძახილს,
მე მოვალ, როცა ასე რიდად არ მეყვარები,
როცა ამაყ თავს ჩემს წინაშე მალულად დახრი
და გახუმდება ნუშისფერი შენი თვალები...
მე მოვალ, როცა ღაწვი შენი გაიცრიცება,
როცა შეგიცვლის თოვლისფერი ყორნისფერს თმებში,
არ დამჭირდება მუხლის მოყრა, არც დაფიცება,
მოვალ ამაყად ქედუხრელი, ვით გილგამეში...
მე მოვალ, როცა ვარსკვლავიან, მთვარიან ღამეს,
მთათა დუმილი მაშინდელივით კვლავ კარვებს დასცემს,
როცა ცრემლები დაებნევა ბალახებს ნამად,
და არ ვინანებ, იმ ღამეს რომ არ მოგიტაცე...
მე მოვალ, როცა ღრეობაში დაკბება ყანწი,
მშვიდობას გეტყვი დიასახლისს, მაგრამ... ამჯერად
ნაიარევსაც ვერ შეამჩნევ გულის იმ ნაწილს
წელთა გადაღმა იმ ერთ ღამით შენ რომ დაჭერი.
მოვალ ამაყად ქედუხრელი, ვით გილგამეში...
ჩემი ცხოვრების დღეთა ამბავს არ მოგიყვები,
მაგრამ თუ რამე წამომცდება სასმლით გალეშილს
მონანიებად არ ჩათვალო მთვრალის სიტყვები...
მე მოვალ, როცა შენი სული დამიწყებს ძახილს,
მე მოვალ, როცა ასე რიდად არ მეყვარები,
როცა ამაყ თავს ჩემს წინაშე ძალულად დახრი
და გახუმდება ნუშისფერი შენი თვალები...
(me moval, roca sheni suli damiwyebs dzaxils)
მე მოვალ, როცა შენი სული დამიწყებს ძახილს,
მე მოვალ, როცა ასე რიდად არ მეყვარები,
როცა ამაყ თავს ჩემს წინაშე მალულად დახრი
და გახუმდება ნუშისფერი შენი თვალები...
მე მოვალ, როცა ღაწვი შენი გაიცრიცება,
როცა შეგიცვლის თოვლისფერი ყორნისფერს თმებში,
არ დამჭირდება მუხლის მოყრა, არც დაფიცება,
მოვალ ამაყად ქედუხრელი, ვით გილგამეში...
მე მოვალ, როცა ვარსკვლავიან, მთვარიან ღამეს,
მთათა დუმილი მაშინდელივით კვლავ კარვებს დასცემს,
როცა ცრემლები დაებნევა ბალახებს ნამად,
და არ ვინანებ, იმ ღამეს რომ არ მოგიტაცე...
მე მოვალ, როცა ღრეობაში დაკბება ყანწი,
მშვიდობას გეტყვი დიასახლისს, მაგრამ... ამჯერად
ნაიარევსაც ვერ შეამჩნევ გულის იმ ნაწილს
წელთა გადაღმა იმ ერთ ღამით შენ რომ დაჭერი.
მოვალ ამაყად ქედუხრელი, ვით გილგამეში...
ჩემი ცხოვრების დღეთა ამბავს არ მოგიყვები,
მაგრამ თუ რამე წამომცდება სასმლით გალეშილს
მონანიებად არ ჩათვალო მთვრალის სიტყვები...
მე მოვალ, როცა შენი სული დამიწყებს ძახილს,
მე მოვალ, როცა ასე რიდად არ მეყვარები,
როცა ამაყ თავს ჩემს წინაშე ძალულად დახრი
და გახუმდება ნუშისფერი შენი თვალები...