ნიღბები კმარა

ნიღბები კმარა

(nigbebi kmara)

მოვირგებთ ნიღბებს უხეშს და ყალბებს,
ვერთობით ისე და ვერც კი ვამჩნევთ
თუ როგორ ვკარგავთ ჩვენს ნამდვილ სახეს და
ადამიანად დაბადებულებს აღარ გვიფეთქავს მარცხენა მხარეს.
ძარღვებში სისხლი აღარ არის სიცივეს ვუძლებთ,
სიამოვნების ჟრუანტელი სითბოზე არა... ცოდვებზე გვივლის,
ნიღბის მოხსნაზე სულ აღარ ვფიქრობთ,მაგრამ სხვა ნიღაბს
უფრო ცოდვიანს,უფრო ბოროტს და
მეტად შურიანს დაუფიქრებლად სახეზე ვიდებთ.
სიცივე უკვე მთელ ტანში გვივლის,
ვცივდებით უკვე გვამებზე მეტად,
სახეს გვიმანჭავს ღიმილი ცივი,
კმაყოფილებას ჩვენი თავის ვეღარსად ვმალავთ.
ვამწარებთ იმათ-ადამიანებს,ვინც კი სიცოცხლის ელექსირს გავდა,
ვცდილობთ მოვუკლად მათ სიყვარული
და სიცოცხლისთვის არ ქონდეთ ძალა.
ამხელა ბოღმით თითქოს ვერთობით
არადა თურმე თავს ვიკლავთ თავად,
როცა ვხვდებით ასეთი ყოფით
ჩვენ წილ სიყვარულს უაზროდ ვკარგავთ.
მაშინ ვინდომებთ ნიღბის მოძრობას,
როცა ჩვენ უკვე საკუთარი სახე აღარ გვაქვს,
ხატებთან ვდგებით ვინანიებთ ცრემლების დენით
ცოდვილი სული დარაბებთან გაზაფხულს ელის.